Sneeuw

Daar ligt het: sneeuw. Een dikke witte laag over de stoep, de tuin, de weg. Verschil tussen stoep en tuin is niet te zien, alles zit onder die witte deken.

Het is dat je weet dat daar een tuin is, dat daar de stoep ligt, maar anders… pas als de sneeuw weg is, geeft ze haar ondergrond bloot.

 

De sneeuw inspireerde mij tot de vraag: wat is mijn sneeuw? Wat bedekt mij, waar raak ik onder bedolven? Wat neemt mij zo in beslag dat ik niet meer zichtbaar ben? Is dat pijn, ongemak, zorgen? Is dat het piekeren wat mijn denkhoofd goed kan? Zijn dat mensen of dieren die mij aan de kant duwen? Maak ik dingen te groot, en daarmee mijzelf te klein? Verstop ik mijzelf? Ben ik kritisch naar mijzelf? Mag ik er zijn, ook van mijzelf, met alles hoe ik ben?  

Wat zit er onder de sneeuw? Wie zit daaronder? Wie ben ik? Wie ben ik, ook als ik bedekt ben met die sneeuw? Af en toe piep ik boven de sneeuw uit, als de eerste stengels van een bloembol. Soms graaf ik een uitgang, een tunneltje om boven de sneeuw uit te komen. Maar dan gaat het weer sneeuwen en kan ik weer van voren af aan beginnen.

 

Vandaag had ik het met iemand over vragen die aan sporters worden gesteld na een wedstrijd. Verslaggevers zoeken vaak sensatie en/of stellen kritische vragen. Waarom reed je niet zo hard als vorige week? Hoe kan het dat je niet gewonnen hebt? Het moet hoger, harder, beter. Overal een verklaring voor.

Zo kritisch als interviewers kunnen zijn, zo kritisch kan ik ook naar mezelf zijn. Dat is een verdraaid lastige stem. Kan je waarnemen zonder oordelen, vroeg ze aan mij. En dan hadden we het niet over anderen, maar over mijzelf. Kan ik mijzelf waarnemen zonder oordeel? Laat ik eerst maar eens gaan waarnemen, was mijn antwoord. Zien, horen, voelen, opmerken wat er gebeurt, wat het met mij doet.

Als ik die sporter mocht interviewen, wat zou ik dan vragen? Dat was de volgende vraag voor mij. Stel dat die sporter een tijd uit de running is geweest en vandaag er voor het eerst weer bij is. Dan zou ik zeggen: je bent er een tijd uit geweest, hoe is dit vandaag voor je? Erkennen wat is. Vragen naar de mens. Niet naar de prestaties.

 

Als ik mezelf bevraag, als ik naar mijzelf kijk, kan ik dan de kritische, negatief geladen vragen veranderen in positieve, opbouwende vragen? In vragen zonder oordeel? De interviewer hoeft niet iemand anders te worden. De interviewer mag andere vragen gaan stellen. Dat zal vast gaan met vallen en opstaan. De kritische stem zal de opbouwende stem heus nog wel eens overstemmen. Het gaat er niet om wie het hardste roept. Het gaat erom of ik kan, durf luisteren. Luisteren naar de vraag. Naar de stilte. Naar de antwoorden. Naar het soms ook niet-weten. Erbij blijven.

 

Dan smelt langzaam de sneeuw. Dan heb ik bodem. En al ligt er sneeuw bovenop mij, ik word gedragen. In de armen van de Eeuwige God ben ik veilig. Hij ziet mij, ook door alle sneeuw heen. Hij zelf beschermt mij, dat ik er niet aan ten onder ga. Bij Hem mag ik zijn wie ik ben. Met al mijn sneeuw en al mijn tevoorschijn komen.   

***********************************************************************************

Als je toe bent aan wat plaatjes: hieronder een aantal foto’s van de sneeuw van de afgelopen week. Ja ik weet het, er zijn al zoveel foto’s voorbij gekomen van zoveel mensen. Dit was mijn blik. #Door de ogen van Jeanet 

Foto's van vandaag: 

Ze komen eraan, de sneeuwklokjes