Op zoek

 

Mijn omzwervingen hebt u opgetekend,

vang mijn tranen op in uw kruik.

Staat het niet alles in uw boek?

Psalm 56:9

 

De HEER heb ik lief, Hij hoort

mijn stem, mijn smeken,

Hij luistert naar mij,

ik roep Hem aan, mijn leven lang.

Psalm 116:1 en 2

 

Er kunnen van die periodes zijn in je leven dat je op zoek bent. Op zoek naar wie je bent, wat je leuk vindt, waar je blij van wordt. Op zoek naar wat je kunt, waar jij talent voor hebt. Op zoek naar welke richting of welk profiel je zult kiezen op school. Op zoek naar een baan die jou ligt, of hoe je na je pensioen je dagen wilt invullen.

Op zoek misschien ook wel naar God. Op zoek naar Wie Hij is, waar Hij is in uw / jouw leven, wat Hij doet.

 

Ikzelf zit midden in zo’n zoektocht. Op zoek naar wie ik ben en wat ik kan. Hoe ik God mag eren en met Hem en voor Hem mag leven. Dat is niet altijd gemakkelijk, confronterend zelfs. Maar ik weet en geloof dat het de moeite waard zal zijn. Dat er mooie dingen uit zullen komen.

3x mooi

3 foto’s

Vandaag zei ik tegen iemand: “ik wil laten zien hoe mooi de wereld is en hoe mooi het licht is”. Vanavond dacht ik daar tijdens een wandelingetje nog even over na en bedacht mij dat ik het ook zélf wil zien. Dat klinkt misschien logisch. Maar als ik even in de knoop zit en mezelf terugtrek, lukt het niet altijd om naar buiten te gaan, of om mijn omgeving te zien. Ik kijk wel, maar zie het niet, zoiets.

 

Vanavond was ik aan het twijfelen of ik nog wilde gaan lopen. Er was een dreigende lucht, het leek te gaan regenen. Maar volgens de weer app bleef het droog. Dus ik er toch op uit. En toen zag ik het mooie licht, de zon die fel schijnt. Bomen en struiken die afsteken tegen de donkere wolken. Hoe mooi past het dan bij mijn eerdere uitspraak van vandaag. Ik deel de foto’s hier met jullie. 

Stukje Vlieland

 

Een paar dagen was ik op Vlieland. Volop buiten geweest en ook volop geluierd. Gewandeld, gefietst, foto’s gemaakt, gelezen, geschreven, uitgerust. In dit blog laat ik je meekijken. “Stukje Vlieland” heb ik het blog genoemd, geïnspireerd door wat ik er tegenkwam. 

(sc)hier

hier

is geen daar

is geen dan

geen toen

geen later

geen morgen

geen zorgen

geen vragen

hier

gedragen

meegenomen

door het zand

en de wind

de golven

de wolken

hier

is alleen hier

alleen nu

hier

waai ik uit

en adem in

Februarifoto's

Februari is alweer bijna voorbij. Hoog tijd voor een fotoblog. En omdat het zo lekker allitereert, heb ik het blog Februarifoto’s genoemd. Foto’s, filmpjes, vrolijke bloemen, vogels: het komt allemaal voorbij gevlogen.

De lente begint in de winter

‘De lente begint in de winter’. Die titel zag ik eens staan op de cover van een tijdschrift. Het was het tijdschrift van de Vogelbescherming. Of ik het artikel gelezen heb, weet ik niet meer. Het zal er vast over zijn gegaan dat bosuilen al in de winter een nest bouwen en eieren leggen. Dat er vogels zijn die bij vorst al ‘denken’ aan een nestje en het voorjaar. In de winter treffen ze al voorbereidingen, zodat de lente ook los kan barsten als het volgens de kalender lente is. 

Vooruit kijken

Een nieuw jaar is begonnen. Vaak wordt er dan vooruit gekeken: wat staat er dit jaar op de planning? Welke (sport)evenementen zijn er? Ga je examen doen? Een opleiding kiezen? Ben je toe aan een (nieuwe) baan? Hoe gaat met jou zelf? In je gezin, als je dat hebt? Je man / vrouw / kind? 

Vooruit kijken kan mooi zijn, als je leuke plannen hebt. Maar wat als vooruit kijken niet lukt? Omdat je geen begin ziet. Omdat er geen uitzicht is. Omdat het mistig is. Durven we dat dan even onder ogen zien? 

Dat is de achtergrond van dit gedicht. Ik wens je een goede en hoopvolle dag, elke dag in dit pas begonnen jaar. En als dat niet lukt: weet dat het niet van jou afhangt. Er wordt voor jou gezorgd.