De afgelopen week was ik als begeleider mee op vakantie met een groep mensen met een verstandelijke beperking. Wat hebben we het goed, mooi, gezellig en ook pittig gehad. We zijn zó verschillend van elkaar en tegelijk ook zó gelijk. Allemaal zijn we parels in Gods hand, parels in Zijn Koninkrijk. Vanmorgen schreef ik er onderstaand gedicht over, als een terugblik.
na de hitte
van vandaag
zoek ik verkoeling:
het koele water
de zachte bries
ik kom op adem
eindelijk
Als
ik kijk naar de lucht, de zon en de maan
wil
ik niet twijf’len aan Uw bestaan.
Als
ik denk aan mijn verdriet en zorgen
wil
ik geloven in een nieuwe morgen.
Verdriet
en blijdschap staan soms naast elkaar,
niet
te bevatten, leven is kostbaar.
Als
ik kijk naar de bomen, dieren, mensen
weet
ik wat ik zou wensen:
dat
iedereen U kent,
dat al wat leeft schuilt in Uw tent.
terug in de tijd
ik ren achter
2025 aan
krijg ‘m nog net
te pakken
om ook weer te
laten gaan
ik zet een punt
het boek gaat
dicht
of is het toch
een komma
mijn blik op de
toekomst gericht
de draad van dit
jaar
past in het
kunstwerk
dat dit leven is
elk draadje telt
even sterk
elke dag doet er
toe
elke maand een
stukje verder
kunstig geweven
door de God van
leven, de Schepper
hoe 2025 ook was:
kleurrijk of
diepzwart
alleen of samen
we waren
kwetsbaar als gras
maar God houdt alle
levensdraden vast
weeft ons in Zijn
plan
Hij, de sterke,
trouwe Vader
houdt ons ook
volgend jaar in Zijn hand
je naam geschreven in het zand
kwetsbaar
onzeker
zó uit te wissen
je naam
geschreven in Zijn hand
onuitwisbaar
geliefd
nooit vergeten
je leven geborgen
in Gods hand
veilig
beschermd
om eeuwig te
leven
Foto's genomen op het strand van Schiermonnikoog, waar ik laatst een dagje was
Op mijn werk werd een gedichtenwedstrijd georganiseerd. Dat had een speciale aanleiding. Eén keer per jaar worden daar de Verbindingsdagen georganiseerd. Medewerkers van ondersteunende diensten (zoals HR, administratie, secretariaten) ondernemen dan allerlei activiteiten met bewoners en cliënten. Het thema dit jaar is: Zijn wie je wilt zijn. Dat kan gaan over geaardheid, cultuur, geloof, enzovoort. Kun je, durf je, mag je jezelf zijn, ook als je zorg ontvangt of in een verpleeghuis woont?
1 juni 2020 was de dag dat ik het bericht de wereld in slingerde dat ik een eigen website heb. Nu (bijna) 5 jaar geleden dus. Hoera, het eerste lustrum van mijn website! Dat mag gevierd worden.
Dus kocht ik bloemen en maakte een taartje. Afgelopen week kwam er
spontaan een gedicht bij mij op over het schrijven. Een heel mooi moment om dat
hier en nu met jullie te delen:
ik schrijf
dan blijf
ik bij
en blij
ik schrijf
en lees
ik denk
en dank
in klein
zit grootheid
in onbeduidend
zit waarde
kijk je mee?
lees je?
door mijn ogen
kijken naar Boven
Dank je wel voor je betrokkenheid. Of je nu vanaf het begin meeleest of
later aangehaakt bent. Of je af en toe wat voorbij ziet komen of elke
nieuwsbrief opent. Of je reageert of niet. Fijn dat je bent!
Als titel van dit bericht schreef ik: eerste lustrum. Dat
suggereert dat er nog meer lustra komen.
Tsja, als het aan mij ligt wel, ik wil nog wel even door met schrijven,
fotograferen, delen. Geen mens kan in de toekomst kijken. Geen mens weet wat er
morgen gebeurt, laat staan over vijf jaar. Dus weten we ook niet of er over 5
jaar weer iets te vieren valt. Dus kijk ik naar Boven, naar God. Hij leidt mij,
ook hierin.
Ik heb het er niet op uitgezocht, maar het boeket pioenrozen dat ik
kocht, heeft 5 takken met bloemen. Dat vind ik dan weer mooi.
soms overvalt het je
moét
je even huilen
fijn
als je leunen kunt
iemand
bij wie je kunt schuilen
soms
overvalt het je
moét
je er even heen
voor
een knuffel, een zoen,
een
flitsbezoek: je bent niet alleen
soms
overvalt het je
weet
je niets te zeggen
woorden
tekort
om
dit uit te leggen
soms
overvalt het je
moét
je even schreeuwen,
van
woede, weerzin, frustratie
mee
krijsen met de meeuwen
soms
overvalt het je
wil
je er alleen even zijn
wat
kun je doen?
het
lijkt zo onbeduidend en klein
kleine
gebaren, groots in kracht
breng
ze maar, in een lege dag
breng
ze maar, als een lichtpuntje in de nacht
ook
als de ander het niet kan ontvangen
-
of jijzelf niet -
heb
je een spoortje liefde
een
spoortje leven
gebracht
Daar blijft het niet bij, Goede Vrijdag is niet het einde. Gelukkig kwam er ook de Paasmorgen. Die triomf. Die vreugde: ‘Hij is niet hier, Hij is immers uit de dood opgewekt.’
Had ik daar gestaan,
wat had ik dan gedaan?
Had ik Hem, Jezus, gezien, herkend?
Of was ik van verdriet verblind?
Had ik het
geloofd,
al wat Hij had
beloofd?
Hij zou verrijzen
na drie dagen,
de dood was dood
en verslagen.
Ik loof U, mijn
Heer,
Meester U
triomfeert.
Ik mag delen in
Uw opstanding,
dat is
levensveranderend.
Het graf is open,
ons wacht de
levenstuin.
Halleluja, met U
opgestaan
prijzen wij voor
altijd Uw naam.
Ik wens je fijne, gezegende Paasdagen!
Had ik daar gestaan,
wat had ik dan
gedaan?
Had ik Hem,
Jezus, bespot, gehaat,
Hem beschuldigd
van smaad, van kwaad?
Had ik Hem
bespuugd?
Of was ik
weggevlucht?
Durfde ik niet voor Hem uitkomen,
zou ik mijn vijandschap tonen?
Ik was niet Zijn
vriend,
heb liefde niet
verdiend.
Toch leed Hij
voor mij, daar in die tuin,
verzoende alle
leed en puin.
Hoor wat Hij je
zegt:
’t Is mijn bloed
dat jou redt.
Ik heb alles
doorstaan, geleden,
voortaan mag je ‘Mijn
kind’ heten.
Je bent niet vergeten
Er is geen dag dat ik niet aan je dacht, nee
Je bent niet verloren
Al ben je gebroken, je onschuld gestolen
Ik snap wat jij met al die stilte zegt
Ik hoor je SOS, je SOS
En ik verzamel een leger
Zal hemel en aarde bewegen
Mijn liefde vecht tot je veilig bent
Kerst
het donker is
gezwicht
je Redder is
gekomen:
Jezus, het Licht
de Hoop
de Liefde
Hij blijft
voor altijd
.png)
