“Wanneer heb je
voor het laatst een dag niets gedaan?”
is de vraag die op het labeltje van het theezakje staat. Dat is niet zo
moeilijk: deze maand vierde ik drie weken lang vakantie. Kijk en lees je een
stukje van die vakantie mee? Want die bestond niet uit alleen maar niets doen.
En er was ook iets wat ik niét ga doen.
Mijn omzwervingen
hebt u opgetekend,
vang mijn tranen
op in uw kruik.
Staat het niet
alles in uw boek?
Psalm
56:9
De HEER heb ik
lief, Hij hoort
mijn stem, mijn
smeken,
Hij luistert naar
mij,
ik roep Hem aan,
mijn leven lang.
Psalm
116:1 en 2
Er kunnen van die
periodes zijn in je leven dat je op zoek bent. Op zoek naar wie je bent, wat je
leuk vindt, waar je blij van wordt. Op zoek naar wat je kunt, waar jij talent
voor hebt. Op zoek naar welke richting of welk profiel je zult kiezen op school.
Op zoek naar een baan die jou ligt, of hoe je na je pensioen je dagen wilt
invullen.
Op zoek misschien
ook wel naar God. Op zoek naar Wie Hij is, waar Hij is in uw / jouw leven, wat
Hij doet.
Ikzelf zit midden in zo’n zoektocht. Op zoek naar wie ik ben en wat ik kan. Hoe ik God mag eren en met Hem en voor Hem mag leven. Dat is niet altijd gemakkelijk, confronterend zelfs. Maar ik weet en geloof dat het de moeite waard zal zijn. Dat er mooie dingen uit zullen komen.
Februari is alweer bijna voorbij. Hoog tijd voor een fotoblog. En omdat het zo lekker allitereert, heb ik het blog Februarifoto’s genoemd. Foto’s, filmpjes, vrolijke bloemen, vogels: het komt allemaal voorbij gevlogen.
‘De lente begint in de winter’. Die titel zag ik eens staan op de cover van een tijdschrift. Het was het tijdschrift van de Vogelbescherming. Of ik het artikel gelezen heb, weet ik niet meer. Het zal er vast over zijn gegaan dat bosuilen al in de winter een nest bouwen en eieren leggen. Dat er vogels zijn die bij vorst al ‘denken’ aan een nestje en het voorjaar. In de winter treffen ze al voorbereidingen, zodat de lente ook los kan barsten als het volgens de kalender lente is.
Omdat er een wegafsluiting is, moet ik deze maand via een andere route naar mijn werk rijden. Nu moet ik over een weg waar je, op de vaak openstaande brug na, gewoonlijk door kunt rijden. Af en toe zijn er stukken waar je 70 mag, maar verder mag je overal 100 km per uur rijden. Toch zijn er regelmatig voertuigen die langzamer gaan. Als het een vrachtwagen of een auto met een aanhanger is, snap ik dat, die mogen maar maximaal 90. Maar ook bestuurders van een gewone personenauto rijden regelmatig maar 90, of nog langzamer. Zonder dat er iemand voor hen rijdt. Gewoon overdag, als het licht is en droog. En daar kan ik mij over opwinden: hoezo rijd je maar 90? De weg ligt open. Gas erop, een beetje doorrijden graag. Niet omdat ik altijd zo’n haast heb, maar gewoon het idee….
Nadenkend
over wat ik zou bloggen vandaag, bedacht ik dat een fototerugblik op de maand
juni wel leuk is. Ik zocht een titel en kwam uit op Juni-jubel. Dat is wel een
feestelijke naam hoor, voor een maand die niet alleen maar jubel was. Er was ook
pijn, ongemak, niet lekker in mijn vel zitten. Maar er was ook weer wat rust,
wat oog krijgen voor de omgeving, de natuur. Dus deel ik graag wat foto’s. Kijk
je mee?
Omdat ik niet goed kan inschatten of het gedicht hierboven goed leesbaar is, plaats ik hem ook nog even als losse tekst.
Hoewel ik de laatste tijd niet zoveel schrijf en niet zoveel foto’s plaats op mijn blog, vond ik dat er vandaag toch wel een artikel moest komen. Niet omdat het te lang geleden was, niet omdat jullie er om vroegen. En toch schoof ik achter de laptop. Toch zomaar vandaag op een doordeweekse dag een nieuw blog online. Waarom? Dat vertel ik verderop in dit blog.
Tijdens het eten koken kijk ik uit het raam van de vakantiewoning waar ik op dat moment ben. Een ander huis, een andere omgeving, een ander uitzicht. Ik kan de zon zien ondergaan. De lucht krijgt mooie kleuren: rood, roze, oranje. Altijd bijzonder om te zien.
Hoe
het precies komt dat de lucht verkleurt als de zon opkomt of ondergaat, weet ik
niet. Het zal vast te verklaren zijn vanuit de natuurkunde, meteorologie of
andere wetenschappen, maar daar heb ik geen kaas van gegeten. Ondanks dat ik
het niet snap, kan ik het wel bewonderen en er van genieten.
Wel weet ik Wie dit gemaakt heeft, Wie dit Zelf bedacht heeft.
Proef en geniet de goedheid van
de Heer,
gelukkig de mens die bij Hem
schuilt.
Psalm 34:9
Let op: van dit stukje kun je trek krijgen.
Ken je het woord ‘franterig’? Pas geleden zei ik dat tegen iemand en zij wist niet wat het was. Ik kon het niet eens zo goed uitleggen en dus zocht ik het later even op. Franterig is zoiets als wrevelig, korzelig. En ja, blijkbaar is het dialect. Weer wat geleerd.
Een beetje franterig, zo voelde ik me laatst. Maar ik had geen zin om er aan toe te geven, om chagrijnig te worden. Dus zocht ik wat te doen, iets waarbij ik even niet na kon denken. Tenminste, niet nadenken over mezelf. Afleiding dus. Niet altijd een goed idee, maar die avond wel.
“Wil
je blijven wonen waar je nu woont?” stond er op het theelabeltje. Ja, zei ik.
Nee, dacht ik er later achteraan. Ja, mijn huis is prima. En natuurlijk, er
zijn altijd verbeterpunten. Zaken die ik wil verbeteren of mooier wil maken.
Vernieuwen, of juist in de oude staat terugbrengen. Maar dit huis is prima,
hier kan ik nog wel jaren blijven wonen zoals het nu lijkt.
En mijn ‘nee’ dan? Is er dan een addertje onder het gras? Zijn er verborgen gebreken? Nee is het tegenovergestelde van ja, dus wat speelt hier?
De ene stengel van de amaryllis bol had ik afgeknipt. De bloemen waren uitgebloeid. Tijd om plek te maken voor de andere stengel, die al vol knoppen zat. Een paar uur later zag ik al wat dat voor effect had dat ik die ene stengel had afgeknipt. De stengel die er nog wel aan zat, trok de hele bol opzij. Het is dat de vaas het tegenhield, anders was de stengel helemaal gaan liggen. Uit evenwicht gebracht omdat hij als enige over was.
Ja en nu? Hier moest wat aan gebeuren. Anders konden de knoppen niet uitkomen en tot volle bloei komen. Met wat bamboestokjes die ik nog in de schuur had liggen en wat touw maakte ik een constructie om de stengel heen. Dit houtje-touwtje bolwerk moest de bloemen overeind houden. Niet het meest chique bouwsel om te zien, maar wel effectief. Want zowaar, het lukte. Nu een week later staat het geheel nog fier rechtop.
Ik kijk naar mijn bord. Verschillende ingrediënten liggen er op, in heel verschillende kleuren en vormen: gele paprika, rode tomaatjes, een geel/wit ei, groene sla. Verschillende kleuren, vormen en structuren. Samen vormen ze de salade. Een salade is niet alleen maar sla, of alleen maar paprika. Dat zou saai worden, smakeloos. Maar juist omdat het allemaal gezamenlijk op mijn bord ligt, vormt en wordt het een salade.
Het schoot ineens door mijn hoofd dat dit wel een beetje lijkt op de samenleving. Of op de kerkelijke gemeente. Allerlei mensen, die verschillen van uiterlijk, innerlijk, afkomst, (geloofs)overtuiging, grootte, geslacht, inkomen. Maar die in meer of mindere mate samen leven. Een samenleving vormen. De samenleving, onze samenleving. Waar wij ook deel van uit maken.
Tijd voor weer een fotoblog. Al bladerend door de foto’s van afgelopen maand kwam ik uit op de titel Weer december. En dat is dubbel bedoeld: even terug naar december en het weer in december. Er waren grijze en lichte dagen, er waren veel lichtjes in het donker, er was vorst. Genoeg fotoinspiratie.
Hoe zie jij 2022 voor je?
Als
een leeg vel papier. Zo kun je het nieuwe jaar 2022 voor je zien. Een blad, nog
onbeschreven, zonder kreukels en vlekken. Zie jij het nieuwe jaar zo voor je?
Of heb je de lijnen al uitgezet? De dagen al gevuld? Wordt het jóuw jaar, waarin veel moet wijken voor jou? Voor jouw plannen en idealen?
Afgelopen zondag wandelde ik langs het water. Er stond ook veel oud riet. Nu in de winter is het riet bruin. Het stond voor mij symbool voor het oude jaar. Je kijkt terug, ziet wat er nog over is van het afgelopen jaar. Wat gebleven is en wat voorbij is.
December: de maand dat de winter begint. De maand dat ik jarig ben. De maand -dit jaar tenminste- met ook al winters weer en winterse sfeer.
Daar
liep ik. De zon in mijn rug. Wat wolken aan de verder blauwe hemel. Er was
regen voorspeld, maar tot nu toe bleef het gelukkig droog. Ineens zag ik hem:
de regenboog. Hij was er volgens mij al nog voordat het regende. Ineens zag ik
nog wat: waar de boog normaal helemaal rond loopt, stopte hij nu ineens. Als ik
zag dat een regenboog stopte, of niet meer zichtbaar was, was dat omdat er een
wolk voor zat. Tenminste, zo dacht ik altijd. Maar deze boog stopte niet of was
niet onzichtbaar door een wolk. Deze stopte midden in het blauw:
Hoe
bijzonder.
Welkom
in dit blog. Ik had in mijn hoofd om wat foto’s te plaatsen. Toen ik door de
foto’s van november scrolde, vielen mij de kleuren op. Kleuren die er nog in de
natuur te zien zijn, kleuren die ik binnen heb toegepast… de titel ‘Maand met
kleur’ was daarmee snel gevonden.
“De
maand november is de meest grauwe maand van het jaar” heb ik wel eens gehoord.
Deze foto’s laten zien dat het ook anders kan. En we hoeven ons humeur, onze
stemming niet van het weer af te laten hangen, maar toch doen we het vaak wel.
En een zonnetje is voor de meeste mensen aangenamer dan een grijze lucht. Ik
weet het: het is niet altijd alleen maar kleur, er zijn heus ook grijze wolken.
Letterlijk en soms ook figuurlijk. En juist als er een grijze dag of grijze
periode is geweest, is het zo mooi als we weer kleuren zien en ook kúnnen
zien.
