Liever 100

Heel eerlijk? Liever rijd ik 100 op de snelweg in plaats van 130. Stel dat de omstandigheden om te rijden ideaal zijn: het is licht, het is droog, de zon hindert niet. Dan nog rijd ik liever 100. Het snelheidsverschil met bijvoorbeeld vrachtauto’s en campers is niet al te groot. Ik nader ze rustiger en heb tijd en mogelijkheid om ze in te halen zonder dat ik voor mijn gevoel in een split second moet beslissen. Die split second is niet zo, en je moet ook vooruitkijken enzo, maar dan nog. Voor mij rijdt het rustiger.

 

Ik was denk ik 18 of 19 jaar toen ik begon met autorijles. Waar dat voor veel mensen en jongeren vanzelfsprekend is, was het dat voor mij niet. Ik kan geen snelheden en afstanden inschatten. Steek ik op mijn fiets de weg over? Het was wel eens krap, die auto was toch dichterbij of reed toch harder dan ik dacht. Daarom: liever wachten. Dat sta ik daar wel eens en merk dat ik toch al wel had kunnen oversteken. Kan ik dan wel veilig auto leren rijden? Is het vertrouwd - voor mijzelf en voor anderen - dat ik de weg op ga? Het CBR was erbij betrokken. Na een aantal lessen gevolgd te hebben in een schakelauto, kwam hun advies: rijd eens een les in een automaat. Hoef je niet schakelen, heb je meer tijd om te kijken.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik weet het nóg: de opluchting, de rust. Dít is het, dit zie ik mijzelf wel doen. Ik heb tig lessen gevolgd en mijn rijbewijs gehaald. Een auto gekocht. En wat ben ik er blij mee. Ik kan zelf van A naar B naar C. Niet afhankelijk van het openbaar vervoer (hallo platteland, hallo dorp). “Je geeft gas en je rijdt” zeg ik wel eens over mijn bolide. Wat een uitkomst.

 

Laatst was ik aan de wandel. Een korte route. Niet de mooiste maar even de deur uit. Mijn gedachten laten gaan. Na een volle en drukke week mijn volle hoofd hopelijk wat leger lopen. Mijn vermoeide en zere lichaam wat ontspannen.

 

Ineens was daar dat beeld: liever 100. Waarom per sé 130? Waarom mee in de ratrace van overal bij willen zijn, alles willen doen (en dan nog goed ook …)? Waarom vol gas? Mag het een paar tandjes minder - van mijzelf dan? Ja, graag minder snel. Liever 100, liever nog 80, 60. Rustiger aan, om adem te halen.

Ik ga afschalen: werken, eten koken, veel slapen en 2x per week sporten. Dat is de basis.

Markten, concerten, workshops, hoe leuk ook: even niet.

 

Ik wil niet helemaal uit verbinding, niet op een eiland leven. Ik blijf mensen zien en spreken. Maar even niet te veel tegelijk, niet te groots.

 

En verder: focus, 1 ding tegelijk, het gas wat loslaten, wat bijsturen en wel zelf aan het stuur blijven en blijven rijden.

 

Liever 100. Anderen zullen me inhalen. Er zullen altijd mensen zijn die het anders doen, andere keuzes maken, sneller rijden. En dat is oké.

Ik mag mijn eigen (rij)baan volgen.

Liever 100, liever vertragen, liever 60, liever léven en líever leven. 

Kastanjefranje en ander fraais

Toegegeven: de foto’s zijn van begin oktober, een aantal weken oud dus. Maar ze zijn te mooi om niet te laten zien. Dat ik buiten liep, in de zon, met alle fraaie herfstkleuren, is te mooi om zomaar te vergeten. “Loop” je mee?

Storm

Nu zit je nog veilig binnen. Beschut. Als je naar buiten gaat, suist de stormwind je om de oren. Je zet je schrap, haalt diep adem en gáát.

Regenboog

Daar liep ik. De zon in mijn rug. Wat wolken aan de verder blauwe hemel. Er was regen voorspeld, maar tot nu toe bleef het gelukkig droog. Ineens zag ik hem: de regenboog. Hij was er volgens mij al nog voordat het regende. Ineens zag ik nog wat: waar de boog normaal helemaal rond loopt, stopte hij nu ineens. Als ik zag dat een regenboog stopte, of niet meer zichtbaar was, was dat omdat er een wolk voor zat. Tenminste, zo dacht ik altijd. Maar deze boog stopte niet of was niet onzichtbaar door een wolk. Deze stopte midden in het blauw:

 

Hoe bijzonder.

Maand met kleur

Welkom in dit blog. Ik had in mijn hoofd om wat foto’s te plaatsen. Toen ik door de foto’s van november scrolde, vielen mij de kleuren op. Kleuren die er nog in de natuur te zien zijn, kleuren die ik binnen heb toegepast… de titel ‘Maand met kleur’ was daarmee snel gevonden.

“De maand november is de meest grauwe maand van het jaar” heb ik wel eens gehoord. Deze foto’s laten zien dat het ook anders kan. En we hoeven ons humeur, onze stemming niet van het weer af te laten hangen, maar toch doen we het vaak wel. En een zonnetje is voor de meeste mensen aangenamer dan een grijze lucht. Ik weet het: het is niet altijd alleen maar kleur, er zijn heus ook grijze wolken. Letterlijk en soms ook figuurlijk. En juist als er een grijze dag of grijze periode is geweest, is het zo mooi als we weer kleuren zien en ook kúnnen zien.

Herfst

Herfst: toch ook wel een favoriet seizoen van mij. Tenminste, als het niet regent…

De mist, de sfeer, het licht: ik vind het (vaak) prachtig. En het kan maar zo veranderen. Dit fotoblog is daar een voorbeeld van.

Laatst maakte ik een wandeling. Het was mistig, waardoor allerlei dingen verhuld waren. Met mist wordt je wereld letterlijk kleiner. Later trok de mist op. De wereld werd groter en weidser. De zon brak door. Kleuren kwamen tevoorschijn.

Herfst: een seizoen van contrasten.

Kan het zo blijven?

 

Oh jongens, kan het zo blijven? zeg ik zachtjes tegen mijzelf tijdens een vroege wandeling. De koude lucht, die zelfs een beetje pijn doet aan mijn gezicht. De wolkjes die ik blaas als ik uitadem. De vorst die zich laat zien. Allerlei vogels die van zich laten horen, niet al te luidruchtig. Ganzen die overvliegen. De oranje lucht, waar straks de zon op komt.

Kan het zo blijven? Die rust. Die stilte. Geluiden die er wel zijn, maar die ik langs me heen laat glijden. Een fijne, kalme start van de dag.

Kan het zo blijven? Dit hele seizoen, tot aan het voorjaar? Zo vind ik het najaar en de winter wel fijn.

Die lucht, die ruimte, dat land, dat water, die zon... genieten

Ik gaf de camera opdracht creatieve foto's te maken, dit was er 1 van

Al nieuwe knoppen aan de bomen, terwijl het oude blad er nog aan zit

Achteraf bekeken

Mooie foto’s had ik gemaakt, tijdens een wandeling in een gebied dat ik nog niet kende. In gedachten plaatste ik ze op social media. Misschien had ik wel een bijzondere paddenstoel gevonden, of eentje die zeldzaam is. Door de foto’s had ik bewijs dat ze er toch echt stonden. Blijheid en enthousiasme overheerste. Ik genoot van de wandeling, van de schepping.

Nazomer

Vandaag plaats ik een gedicht dat ik 3 jaar geleden schreef. Nu het (bijna) herfst is, leek het mij wel toepasselijk om te publiceren. Foto's heb ik er (nog) niet bij, wie weet komt dat volgende week. Lees mee, geniet, ik ben benieuwd of u/jij er foto's bij hebt! 

En toch blijf ik het nazomer noemen.

Kijk met me mee: die blaadjes, die bloemen.

Uitgebloeid, maar hun pracht nog niet verloren.

Van de boom gewaaid, maar dat zal me niet storen.

Hun schoonheid is nog te zien,

de bloemen verspreiden nog hun geur bovendien.

En daarom noem ik het nazomer:

het is na-de-zomer

en ik, als dromer,

zie mooie blaadjes,

schiet prachtige plaatjes,

vol kleur en ook vol verval,

bij zonneschijn, bij regenval.

Na-de-zomer, als herinnering

aan zon en warmte, als lering

over de Schepper en Zijn werk

om Hem te prijzen, heel Zijn kerk.

Ook na de zomer verlicht de zon de aarde met haar stralen,

spreekt in alle talen

van Gods grote macht,

van heel Zijn scheppingskracht.

De zon heeft Hij gemaakt, maar ook de regen.

Beide zijn nodig, zijn Zijn zegen.

En als het donker is, je die zegen nu niet ziet,

wees niet bang en vergeet dan niet:

God is er bij! Hij die alles heeft in Zijn hand

sterkt jou en staat aan jouw kant.

Hij die macht heeft bomen en bloemen te maken,

zal ook jouw leven vervolmaken.

Nu nog is er verval, lijkt het leven te stoppen.

Kom bij Hem met je vragen, je tranen, je schoppen.

Hij neemt je in Zijn armen, droogt je tranen,

zal voor jou de weg banen.

Hij beschermt je, er gebeurt niets buiten Zijn wil.

Ben je verkleumd, verdord, is je leven kil?

Hij geeft nieuw leven

zal je alles geven

wat je nodig hebt, voor nu en voor altijd.

Prijs Hem in eeuwigheid!