De afgelopen week was ik als begeleider mee op vakantie met een groep mensen met een verstandelijke beperking. Wat hebben we het goed, mooi, gezellig en ook pittig gehad. We zijn zó verschillend van elkaar en tegelijk ook zó gelijk. Allemaal zijn we parels in Gods hand, parels in Zijn Koninkrijk. Vanmorgen schreef ik er onderstaand gedicht over, als een terugblik.
Als terugblik op deze hete julimaand een luchtig blog met foto’s.
Met mooie uitzichten, fijne momenten en wat luchtige grapjes tussendoor.
Vandaag,
op 1-6-2026, bestaat mijn website 6 jaar! Tijd voor wat lekkers om dit te
vieren.
Blij
met mijn blog.
Blij met mijn lezers.
Blij met mijzelf.
Blij
met de vrijheid.
Blij
met de inspiratie die ik krijg.
Blij
met alle beelden en woorden die ik kan plaatsen.
Bovenal ben ik blij met God en Hem dankbaar. Zonder Hem en Zijn zorg voor mij had dit niet
gekund.
Ik
zie uit naar de volgende zes(tig) jaar.
terug in de tijd
ik ren achter
2025 aan
krijg ‘m nog net
te pakken
om ook weer te
laten gaan
ik zet een punt
het boek gaat
dicht
of is het toch
een komma
mijn blik op de
toekomst gericht
de draad van dit
jaar
past in het
kunstwerk
dat dit leven is
elk draadje telt
even sterk
elke dag doet er
toe
elke maand een
stukje verder
kunstig geweven
door de God van
leven, de Schepper
hoe 2025 ook was:
kleurrijk of
diepzwart
alleen of samen
we waren
kwetsbaar als gras
maar God houdt alle
levensdraden vast
weeft ons in Zijn
plan
Hij, de sterke,
trouwe Vader
houdt ons ook
volgend jaar in Zijn hand
Het is nog november, nog lang geen oud&nieuw. Maar a.s. zondag 23 november is het wel de laatste zondag van het kerkelijk jaar. In veel kerken is het dan Eeuwigheidszondag of Herdenkingszondag. De mensen die in het afgelopen jaar overleden zijn, worden dan herdacht. In onze kerkgemeente is ook een aantal mensen overleden. Niet iedereen kende ik even goed. Daarover schreef ik een gedicht. De BIjbeltekst waardoor ik geïnspireerd werd, komt uit Jesaja 43:4 "Jij bent zo kostbaar in Mijn ogen, zo waardevol en Ik houd zoveel van je".
Eeuwigheidszondag
Hoe kan ik zeggen dat ik je mis
als ik je niet goed gekend heb,
niet weet wat belangrijk voor je was,
wíe belangrijk voor je was.
Maar zoveel weet ik wel:
je bent gekend, geliefd
door God, de Schepper.
Daaruit mocht je leven,
vóórleven,
dóórleven.
Je wordt gemist:
in levens, in huizen,
aan tafel, bij de koffie,
in gesprekken,
in belletjes,
in de kerk,
in de gemeente,
in zingen, in spreken,
in bidden, in vragen,
in dragen
en gedragen worden.
Kostbaar
voor zoveel mensen.
Ook als wij je niet meer zien
hoor je bij ons
hoor je bij God, de Schepper.
Je bent gekend
geliefd
gekocht met Jezus’ bloed
om te leven
voor altijd in onze harten
voor altijd veilig in Jezus’ armen.
Op mijn werk werd een gedichtenwedstrijd georganiseerd. Dat had een speciale aanleiding. Eén keer per jaar worden daar de Verbindingsdagen georganiseerd. Medewerkers van ondersteunende diensten (zoals HR, administratie, secretariaten) ondernemen dan allerlei activiteiten met bewoners en cliënten. Het thema dit jaar is: Zijn wie je wilt zijn. Dat kan gaan over geaardheid, cultuur, geloof, enzovoort. Kun je, durf je, mag je jezelf zijn, ook als je zorg ontvangt of in een verpleeghuis woont?
1 juni 2020 was de dag dat ik het bericht de wereld in slingerde dat ik een eigen website heb. Nu (bijna) 5 jaar geleden dus. Hoera, het eerste lustrum van mijn website! Dat mag gevierd worden.
Dus kocht ik bloemen en maakte een taartje. Afgelopen week kwam er
spontaan een gedicht bij mij op over het schrijven. Een heel mooi moment om dat
hier en nu met jullie te delen:
ik schrijf
dan blijf
ik bij
en blij
ik schrijf
en lees
ik denk
en dank
in klein
zit grootheid
in onbeduidend
zit waarde
kijk je mee?
lees je?
door mijn ogen
kijken naar Boven
Dank je wel voor je betrokkenheid. Of je nu vanaf het begin meeleest of
later aangehaakt bent. Of je af en toe wat voorbij ziet komen of elke
nieuwsbrief opent. Of je reageert of niet. Fijn dat je bent!
Als titel van dit bericht schreef ik: eerste lustrum. Dat
suggereert dat er nog meer lustra komen.
Tsja, als het aan mij ligt wel, ik wil nog wel even door met schrijven,
fotograferen, delen. Geen mens kan in de toekomst kijken. Geen mens weet wat er
morgen gebeurt, laat staan over vijf jaar. Dus weten we ook niet of er over 5
jaar weer iets te vieren valt. Dus kijk ik naar Boven, naar God. Hij leidt mij,
ook hierin.
Ik heb het er niet op uitgezocht, maar het boeket pioenrozen dat ik
kocht, heeft 5 takken met bloemen. Dat vind ik dan weer mooi.
Foto’s, quotes, gebeurtenissen, herinneringen uit (het bijna afgelopen jaar) 2024: ik verzamelde ze in een hoogtepunten top-24 van 2024. In willekeurige volgorde en van alles door elkaar, zoals in het leven soms van alles door elkaar loopt.
Vorige week was ik een midweek op Terschelling. Een mooi eiland vind ik dat. De maand september was voor mij een maand van afsluiten van mijn werk, want ik ga aan een nieuwe baan beginnen, in een andere organisatie. Een maand met veel vrije tijd, en nog kwam ik soms tijd tekort. Een maand van wandelen, er op uit, sociale contacten. Veel zon en het begin van de herfst. En dus nog een midweek naar Terschelling. Want als ik thuis ben, ga ik toch allerlei (huishoudelijke) dingen doen. Nu kon ik heerlijk relaxen.
In dit blog zomaar wat foto's van het verblijf op Terschelling. Eerst had ik nog meer foto's geselecteerd, maar dat wordt te veel voor nu. Dus misschien komt er nog een deel 2 binnenkort.
Aan het begin van de maand een afscheidskadootje bedacht en in elkaar gezet voor collega’s.
En hier dan toch echt de foto’s van Terschelling:
Als ik de foto's zo zie, ben ik nog weer even terug...
Zo af en toe laat hij zich al weer zien: de mist. Passend bij de nazomer. Misschien willen we er nog niet aan, want het is nog zomervakantie, maar toch waren er al weer enkele mistige ochtenden.
De mist ‘heeft
iets’, vind ik: de wereld is kleiner, je kunt minder ver voor je uit kijken.
Dingen aan de horizon, zoals windmolens en kerktorens, zijn voor even
verdwenen. Het is windstil. Misschien wil je vertragen, verstillen.
Wat had ik enkele
weken geleden geluk. Ik had een vaartocht geboekt. ’s Morgens heel vroeg. De
enige van die organisatie voor dit jaar. En juist op die morgen was het mistig.
Adembenemend. Sereen, zou ik bijna zeggen.
Om kwart over vijf stapte ik de deur uit en maakte alvast deze foto:
Wat doe je als twee kerkgemeenten samengaan? Dan gebeurt er van alles, teveel om op te noemen. Wat daarbij kán horen is de keuze voor 1 kerk. En dat is wat er in mijn kerkgemeente gebeurde. Sinds 1 juli zijn we samen officieel één gemeente en houden we alle diensten in één kerkgebouw, namelijk ‘Kabzeël’. Zodoende hadden we op 14 juli de laatste kerkdienst in de kerk die zijn deuren sluit. Na ruim 50 jaar, dat zijn heel wat diensten, heel wat gebeden, heel wat liederen en psalmen die er gezongen zijn. Van die 50 jaar heb ik er bijna 15 jaar gekerkt. Ik schreef er een gedicht over, wat ik in de dienst heb voorgelezen.
Een kerk, een
kerkgebouw: mensenwerk, maar toch ook allereerst en vooral Gods werk.
De afgelopen week was ik op vakantie met Dit Koningskind. Samen met een
groep deelnemers uit het hele land waren we een week in Diessen, Noord-Brabant.
Alle gasten hebben een verstandelijke beperking. Maar verder zijn ze zo
verschillend als wat. Het was een intensieve week, maar ook een week vol mooie
momenten en lachbuien. Ik schreef er onderstaand gedicht over.
ik zie je brede glimlach bij een kop koffie op het terras
ik zie je boosheid als je dwars
ergens tegenin gaat
ik hoor de zucht die je slaakt:
ze heeft het dóór
ze snapt wat ik bedoel
nu is het goed
ik zie je genieten
van schijnbaar kleine dingen,
samen eten, samen zingen
je voelsprieten
staan aan
ik zie je helpen, doen wat jij kunt
ik zie je trots als iets is gelukt
ik hoor je slappe lach,
ik merk hoe je contact zoekt,
parels in de dag
ik hoor je vragen,
de bevestiging die je zoekt
ik zie hoe zorgzaam je bent,
hoe je kleurt en tekent,
het is goed wie je bent en hoe je doet
ik zie je eenvoud,
je grootse geloof
ik zie je vertrouwen op de Hemelse Vader
je brengt me nader
bij Hem
met je lied, je knuffels, je stem
ik zie hoe je doorzet,
zelf dingen probeert
hoe je zelfstandig
je weg vindt, op jouw manier
we noemen je beperkt,
maar juist in je eenvoud
leren jullie ons zoveel
wat een rijkdom, wat een Zegen
hebben we in jullie gekregen
Vandaag is het 1 juni. De datum dat ik mijn blog wereldkundig maakte. 1 juni 2020, om precies te zijn. Daar hou ik van, van precisie.
Vandaag is dat 4
jaar geleden, reden voor een klein feestje. De titel van dit artikel schreef ik
bewust met letters. Vier als in het cijfer 4 en van het werkwoord vieren. Want
vier je feesten, vier waar je blij mee bent, vier wat je kreeg. En blij ben ik
met dit blog!
Wie zegt dat het land kleurloos is?
Grijs, bruin, groen
in elk seizoen
soms wat donkerder, soms wat lichter
steeds is het zicht er
op die kleuren:
Zaterdagmiddag was ik weer eens aan de wandel. Daar was deze week niet zoveel van gekomen. Nu had ik weer de rust om er op uit te gaan en om mij heen te kijken. Een andere reden voor de wandeling was om mijn nieuwe wandelschoenen in te lopen. De eerste kilometers van hopelijk vele.
Ruim een week
geleden had ik mijn eerste zwaluw van dit jaar gezien. Vandaag liep ik door een
natuurgebiedje en daar vlogen ze ook. Yes. Toen ik de bocht omging, waren er
nog veel meer. Ondanks een (hagel)bui even eerder, vlogen ze af en aan. Ze
vlogen laag en mede door de bewolking die er hing, waren ze goed te zien. Het
was een regelrechte vliegshow die ze gaven. Snelheid maken, even stil hangen
(ik denk vliegjes vangen), weer verder vliegen, zwenken. Het ging sneller dan
ik kan typen of dan jij kan lezen. Prachtig om te zien. Ik heb vol bewondering
staan kijken.
Toen de wereld wit was
ongerept
zonder
sporen
verstild
te
zien
de
blauwe lucht
te
horen
de
diepe zucht
leven
Het einde van het jaar. Tijd voor een terugblik. Ik beschreef voor dit blogbericht 23 mooie momenten en zocht 23 mooie foto's uit van 2023. Vooral die 23 foto's waren lastig, het had net zo gemakkelijk het dubbele kunnen zijn. Lees en kijk je mee?
Bedankt voor het meelezen, meekijken, reageren op mijn blogs, ook dit jaar weer. Fijne jaarwisseling en alle goeds, geluk en gezondheid in 2024 gewenst!
.png)
