De afgelopen week was ik als begeleider mee op vakantie met een groep mensen met een verstandelijke beperking. Wat hebben we het goed, mooi, gezellig en ook pittig gehad. We zijn zó verschillend van elkaar en tegelijk ook zó gelijk. Allemaal zijn we parels in Gods hand, parels in Zijn Koninkrijk. Vanmorgen schreef ik er onderstaand gedicht over, als een terugblik.
terug in de tijd
ik ren achter
2025 aan
krijg ‘m nog net
te pakken
om ook weer te
laten gaan
ik zet een punt
het boek gaat
dicht
of is het toch
een komma
mijn blik op de
toekomst gericht
de draad van dit
jaar
past in het
kunstwerk
dat dit leven is
elk draadje telt
even sterk
elke dag doet er
toe
elke maand een
stukje verder
kunstig geweven
door de God van
leven, de Schepper
hoe 2025 ook was:
kleurrijk of
diepzwart
alleen of samen
we waren
kwetsbaar als gras
maar God houdt alle
levensdraden vast
weeft ons in Zijn
plan
Hij, de sterke,
trouwe Vader
houdt ons ook
volgend jaar in Zijn hand
Het is nog november, nog lang geen oud&nieuw. Maar a.s. zondag 23 november is het wel de laatste zondag van het kerkelijk jaar. In veel kerken is het dan Eeuwigheidszondag of Herdenkingszondag. De mensen die in het afgelopen jaar overleden zijn, worden dan herdacht. In onze kerkgemeente is ook een aantal mensen overleden. Niet iedereen kende ik even goed. Daarover schreef ik een gedicht. De BIjbeltekst waardoor ik geïnspireerd werd, komt uit Jesaja 43:4 "Jij bent zo kostbaar in Mijn ogen, zo waardevol en Ik houd zoveel van je".
Eeuwigheidszondag
Hoe kan ik zeggen dat ik je mis
als ik je niet goed gekend heb,
niet weet wat belangrijk voor je was,
wíe belangrijk voor je was.
Maar zoveel weet ik wel:
je bent gekend, geliefd
door God, de Schepper.
Daaruit mocht je leven,
vóórleven,
dóórleven.
Je wordt gemist:
in levens, in huizen,
aan tafel, bij de koffie,
in gesprekken,
in belletjes,
in de kerk,
in de gemeente,
in zingen, in spreken,
in bidden, in vragen,
in dragen
en gedragen worden.
Kostbaar
voor zoveel mensen.
Ook als wij je niet meer zien
hoor je bij ons
hoor je bij God, de Schepper.
Je bent gekend
geliefd
gekocht met Jezus’ bloed
om te leven
voor altijd in onze harten
voor altijd veilig in Jezus’ armen.
Foto’s, quotes, gebeurtenissen, herinneringen uit (het bijna afgelopen jaar) 2024: ik verzamelde ze in een hoogtepunten top-24 van 2024. In willekeurige volgorde en van alles door elkaar, zoals in het leven soms van alles door elkaar loopt.
Vorige week was ik een midweek op Terschelling. Een mooi eiland vind ik dat. De maand september was voor mij een maand van afsluiten van mijn werk, want ik ga aan een nieuwe baan beginnen, in een andere organisatie. Een maand met veel vrije tijd, en nog kwam ik soms tijd tekort. Een maand van wandelen, er op uit, sociale contacten. Veel zon en het begin van de herfst. En dus nog een midweek naar Terschelling. Want als ik thuis ben, ga ik toch allerlei (huishoudelijke) dingen doen. Nu kon ik heerlijk relaxen.
In dit blog zomaar wat foto's van het verblijf op Terschelling. Eerst had ik nog meer foto's geselecteerd, maar dat wordt te veel voor nu. Dus misschien komt er nog een deel 2 binnenkort.
Aan het begin van de maand een afscheidskadootje bedacht en in elkaar gezet voor collega’s.
En hier dan toch echt de foto’s van Terschelling:
Als ik de foto's zo zie, ben ik nog weer even terug...
Wat doe je als twee kerkgemeenten samengaan? Dan gebeurt er van alles, teveel om op te noemen. Wat daarbij kán horen is de keuze voor 1 kerk. En dat is wat er in mijn kerkgemeente gebeurde. Sinds 1 juli zijn we samen officieel één gemeente en houden we alle diensten in één kerkgebouw, namelijk ‘Kabzeël’. Zodoende hadden we op 14 juli de laatste kerkdienst in de kerk die zijn deuren sluit. Na ruim 50 jaar, dat zijn heel wat diensten, heel wat gebeden, heel wat liederen en psalmen die er gezongen zijn. Van die 50 jaar heb ik er bijna 15 jaar gekerkt. Ik schreef er een gedicht over, wat ik in de dienst heb voorgelezen.
Een kerk, een
kerkgebouw: mensenwerk, maar toch ook allereerst en vooral Gods werk.
