Vandaag,
op 1-6-2026, bestaat mijn website 6 jaar! Tijd voor wat lekkers om dit te
vieren.
Blij
met mijn blog.
Blij met mijn lezers.
Blij met mijzelf.
Blij
met de vrijheid.
Blij
met de inspiratie die ik krijg.
Blij
met alle beelden en woorden die ik kan plaatsen.
Bovenal ben ik blij met God en Hem dankbaar. Zonder Hem en Zijn zorg voor mij had dit niet
gekund.
Ik
zie uit naar de volgende zes(tig) jaar.
De foto’s van mij op mijn website zijn gemaakt in 2020. Vorig jaar vond ik het daarom tijd voor nieuwe foto’s. Ik boekte een shoot bij Tilly Hooikammer. In 2020 heeft ze mij ook vastgelegd, dus dat zit wel goed. Zij kan zulke mooie foto’s maken en denkt mee over kleding, stijl, houdingen, locatie en nog veel meer. En het is ook gewoon heel gezellig: kletsen, een eindje lopen, foto’s maken. Dan is de tijd zomaar voorbij en zijn er prachtige foto’s gemaakt.
In
dit blog laat ik een aantal van die foto’s zien. Ik ben er heel blij mee!
Op mijn werk werd een gedichtenwedstrijd georganiseerd. Dat had een speciale aanleiding. Eén keer per jaar worden daar de Verbindingsdagen georganiseerd. Medewerkers van ondersteunende diensten (zoals HR, administratie, secretariaten) ondernemen dan allerlei activiteiten met bewoners en cliënten. Het thema dit jaar is: Zijn wie je wilt zijn. Dat kan gaan over geaardheid, cultuur, geloof, enzovoort. Kun je, durf je, mag je jezelf zijn, ook als je zorg ontvangt of in een verpleeghuis woont?
1 juni 2020 was de dag dat ik het bericht de wereld in slingerde dat ik een eigen website heb. Nu (bijna) 5 jaar geleden dus. Hoera, het eerste lustrum van mijn website! Dat mag gevierd worden.
Dus kocht ik bloemen en maakte een taartje. Afgelopen week kwam er
spontaan een gedicht bij mij op over het schrijven. Een heel mooi moment om dat
hier en nu met jullie te delen:
ik schrijf
dan blijf
ik bij
en blij
ik schrijf
en lees
ik denk
en dank
in klein
zit grootheid
in onbeduidend
zit waarde
kijk je mee?
lees je?
door mijn ogen
kijken naar Boven
Dank je wel voor je betrokkenheid. Of je nu vanaf het begin meeleest of
later aangehaakt bent. Of je af en toe wat voorbij ziet komen of elke
nieuwsbrief opent. Of je reageert of niet. Fijn dat je bent!
Als titel van dit bericht schreef ik: eerste lustrum. Dat
suggereert dat er nog meer lustra komen.
Tsja, als het aan mij ligt wel, ik wil nog wel even door met schrijven,
fotograferen, delen. Geen mens kan in de toekomst kijken. Geen mens weet wat er
morgen gebeurt, laat staan over vijf jaar. Dus weten we ook niet of er over 5
jaar weer iets te vieren valt. Dus kijk ik naar Boven, naar God. Hij leidt mij,
ook hierin.
Ik heb het er niet op uitgezocht, maar het boeket pioenrozen dat ik
kocht, heeft 5 takken met bloemen. Dat vind ik dan weer mooi.
Foto’s, quotes, gebeurtenissen, herinneringen uit (het bijna afgelopen jaar) 2024: ik verzamelde ze in een hoogtepunten top-24 van 2024. In willekeurige volgorde en van alles door elkaar, zoals in het leven soms van alles door elkaar loopt.
Dan moet het wel vandaag …
22 november. Een melding in de post-app: er wordt een
pakketje bezorgd, het past door de brievenbus. Yes, nu al? Het is een boekje,
of beter: meerdere boekjes. Ik pak het uit en ben enthousiast. Leuk om er op
mijn verjaardag over te schrijven, dacht ik. Het stukje werd nog niet
geschreven, ik had de tijd nog wel.
Tot vandaag. Want als ik het op mijn verjaardag wil promoten, moet het wel vandaag gebeuren ...
Zo af en toe laat hij zich al weer zien: de mist. Passend bij de nazomer. Misschien willen we er nog niet aan, want het is nog zomervakantie, maar toch waren er al weer enkele mistige ochtenden.
De mist ‘heeft
iets’, vind ik: de wereld is kleiner, je kunt minder ver voor je uit kijken.
Dingen aan de horizon, zoals windmolens en kerktorens, zijn voor even
verdwenen. Het is windstil. Misschien wil je vertragen, verstillen.
Wat had ik enkele
weken geleden geluk. Ik had een vaartocht geboekt. ’s Morgens heel vroeg. De
enige van die organisatie voor dit jaar. En juist op die morgen was het mistig.
Adembenemend. Sereen, zou ik bijna zeggen.
Om kwart over vijf stapte ik de deur uit en maakte alvast deze foto:
De afgelopen week was ik op vakantie met Dit Koningskind. Samen met een
groep deelnemers uit het hele land waren we een week in Diessen, Noord-Brabant.
Alle gasten hebben een verstandelijke beperking. Maar verder zijn ze zo
verschillend als wat. Het was een intensieve week, maar ook een week vol mooie
momenten en lachbuien. Ik schreef er onderstaand gedicht over.
ik zie je brede glimlach bij een kop koffie op het terras
ik zie je boosheid als je dwars
ergens tegenin gaat
ik hoor de zucht die je slaakt:
ze heeft het dóór
ze snapt wat ik bedoel
nu is het goed
ik zie je genieten
van schijnbaar kleine dingen,
samen eten, samen zingen
je voelsprieten
staan aan
ik zie je helpen, doen wat jij kunt
ik zie je trots als iets is gelukt
ik hoor je slappe lach,
ik merk hoe je contact zoekt,
parels in de dag
ik hoor je vragen,
de bevestiging die je zoekt
ik zie hoe zorgzaam je bent,
hoe je kleurt en tekent,
het is goed wie je bent en hoe je doet
ik zie je eenvoud,
je grootse geloof
ik zie je vertrouwen op de Hemelse Vader
je brengt me nader
bij Hem
met je lied, je knuffels, je stem
ik zie hoe je doorzet,
zelf dingen probeert
hoe je zelfstandig
je weg vindt, op jouw manier
we noemen je beperkt,
maar juist in je eenvoud
leren jullie ons zoveel
wat een rijkdom, wat een Zegen
hebben we in jullie gekregen
Vandaag is het 1 juni. De datum dat ik mijn blog wereldkundig maakte. 1 juni 2020, om precies te zijn. Daar hou ik van, van precisie.
Vandaag is dat 4
jaar geleden, reden voor een klein feestje. De titel van dit artikel schreef ik
bewust met letters. Vier als in het cijfer 4 en van het werkwoord vieren. Want
vier je feesten, vier waar je blij mee bent, vier wat je kreeg. En blij ben ik
met dit blog!
Zaterdagmiddag was ik weer eens aan de wandel. Daar was deze week niet zoveel van gekomen. Nu had ik weer de rust om er op uit te gaan en om mij heen te kijken. Een andere reden voor de wandeling was om mijn nieuwe wandelschoenen in te lopen. De eerste kilometers van hopelijk vele.
Ruim een week
geleden had ik mijn eerste zwaluw van dit jaar gezien. Vandaag liep ik door een
natuurgebiedje en daar vlogen ze ook. Yes. Toen ik de bocht omging, waren er
nog veel meer. Ondanks een (hagel)bui even eerder, vlogen ze af en aan. Ze
vlogen laag en mede door de bewolking die er hing, waren ze goed te zien. Het
was een regelrechte vliegshow die ze gaven. Snelheid maken, even stil hangen
(ik denk vliegjes vangen), weer verder vliegen, zwenken. Het ging sneller dan
ik kan typen of dan jij kan lezen. Prachtig om te zien. Ik heb vol bewondering
staan kijken.
Dit is ‘ik timmer aan de weg’ deel 2. Bij het typen van de titel typte ik per ongeluk 20 in plaats van 2, haha dat is wel heel enthousiast. Het vorige blog heeft een vervolg.
Het einde van het jaar. Tijd voor een terugblik. Ik beschreef voor dit blogbericht 23 mooie momenten en zocht 23 mooie foto's uit van 2023. Vooral die 23 foto's waren lastig, het had net zo gemakkelijk het dubbele kunnen zijn. Lees en kijk je mee?
Bedankt voor het meelezen, meekijken, reageren op mijn blogs, ook dit jaar weer. Fijne jaarwisseling en alle goeds, geluk en gezondheid in 2024 gewenst!
Toegegeven: de
foto’s zijn van begin oktober, een aantal weken oud dus. Maar ze zijn te mooi om
niet te laten zien. Dat ik buiten liep, in de zon, met alle fraaie
herfstkleuren, is te mooi om zomaar te vergeten. “Loop” je mee?
De afgelopen weken ben ik bezig geweest met iets nieuws. Iets waar ik me helemaal in kon uitleven. Mijn creativiteit de vrije loop kon laten. Vandaag mag het de wereld in: ik heb mijn eigen verjaardagskalender gemaakt… en hij is te koop!
Het is een unieke
kalender geworden: door mijzelf ontworpen en met gebruik van eigen foto’s. Foto’s
van landschappen, bomen, dieren en gebouwen. Sommige foto’s hebben eerder op
mijn blog gestaan, anderen heb ik niet eerder laten zien. Alle seizoenen komen aan
bod. De afmeting is 15 x 42 cm. Dus alle ruimte voor verjaardagen en andere
bijzondere data die je wilt onthouden.
Om je een indruk
te geven, zijn hier wat afbeeldingen van de kalender:
De kalender is te koop voor € 15 per stuk, eventuele verzendkosten komen er nog overheen. Ik zou het heel gaaf vinden als je de kalender bestelt. Meerdere kan natuurlijk ook, bijvoorbeeld om kado te doen. En al zou je ‘m niet gebruiken als verjaardagskalender, elke maand andere foto’s is natuurlijk ook heel mooi. Om te bestellen kun je me een mailtje / appje sturen met je adresgegevens en het aantal dat je wilt bestellen, dan maak ik je bestelling in orde.
“Wanneer heb je
voor het laatst een dag niets gedaan?”
is de vraag die op het labeltje van het theezakje staat. Dat is niet zo
moeilijk: deze maand vierde ik drie weken lang vakantie. Kijk en lees je een
stukje van die vakantie mee? Want die bestond niet uit alleen maar niets doen.
En er was ook iets wat ik niét ga doen.
3 foto’s
Vandaag zei ik
tegen iemand: “ik wil laten zien hoe mooi de wereld is en hoe mooi het licht is”.
Vanavond dacht ik daar tijdens een wandelingetje nog even over na en bedacht
mij dat ik het ook zélf wil zien. Dat klinkt misschien logisch. Maar als ik
even in de knoop zit en mezelf terugtrek, lukt het niet altijd om naar buiten
te gaan, of om mijn omgeving te zien. Ik kijk wel, maar zie het niet, zoiets.
Vanavond was ik aan het twijfelen of ik nog wilde gaan lopen. Er was een dreigende lucht, het leek te gaan regenen. Maar volgens de weer app bleef het droog. Dus ik er toch op uit. En toen zag ik het mooie licht, de zon die fel schijnt. Bomen en struiken die afsteken tegen de donkere wolken. Hoe mooi past het dan bij mijn eerdere uitspraak van vandaag. Ik deel de foto’s hier met jullie.
Een paar dagen was ik op Vlieland. Volop buiten geweest en ook volop geluierd. Gewandeld, gefietst, foto’s gemaakt, gelezen, geschreven, uitgerust. In dit blog laat ik je meekijken. “Stukje Vlieland” heb ik het blog genoemd, geïnspireerd door wat ik er tegenkwam.
Dank je wel voor je meelezen, reageren, delen, bidden, inspiratie.
Dank U, Here God, dat U mij helpt Uw Licht te zien en te laten zien. Want dat is waar ik naar verlang en de ondertitel van mijn blog: met gedichten en fotoverhalen Licht uitstralen. Dank U voor wat U geeft: genade, tijd, voldoening, energie, inspiratie, geloof, verwondering, hoop, moed, leven.
Ik sluit af met Psalm 100: de Here is goed!
In de zomer had ik een paar weken een logee: een hond. Dat betekende veel wandelen, veel thuis werken, veel in de tuin zijn. Het was warm weer met soms wat regen. Tijdens het wandelen zag ik van alles langs de weg, maar met een lobbes van 40 kg aan de lijn kon ik geen foto’s maken. Dan ging ik later op de dag wel eens zonder hond op pad om de foto’s alsnog te maken. Want het waren veel mooie dingen die ik zag. Voornamelijk bloemen, dus die kom je veel tegen in deze blog. Kijk mee, hopelijk geniet je er net zo van als ik doe en gedaan heb.
Mijn logee💚
