Een spoortje leven

soms overvalt het je

moét je even huilen

fijn als je leunen kunt

iemand bij wie je kunt schuilen

 

soms overvalt het je

moét je er even heen

voor een knuffel, een zoen,

een flitsbezoek: je bent niet alleen

 

soms overvalt het je

weet je niets te zeggen

woorden tekort

om dit uit te leggen

 

soms overvalt het je

moét je even schreeuwen,

van woede, weerzin, frustratie

mee krijsen met de meeuwen

 

soms overvalt het je

wil je er alleen even zijn

wat kun je doen?

het lijkt zo onbeduidend en klein

 

kleine gebaren, groots in kracht

breng ze maar, in een lege dag

breng ze maar, als een lichtpuntje in de nacht

 

ook als de ander het niet kan ontvangen

- of jijzelf niet -

heb je een spoortje liefde

een spoortje leven

gebracht

Een Kerstverhaal

Daar stond ‘ie, de kerstboom. Gekregen. Een nepperd, voor een echte kerstviering, een echt kerstgevoel. Jaap hield er niet zo van, van kerstbomen. Maar ja, een gegeven paard (of boom) he…

Hij had geen nee durven zeggen toen zijn moeder er mee op de stoep stond. Blijkbaar had hij nog niet genoeg geleerd op de assertiviteitstraining dit jaar, bedacht hij met enige zelfspot.

En nu dan? Hij weigerde versiering te kopen en op zolder had hij ook niets meer liggen. En een kale boom was toch ook geen gezicht? Verkopen dan maar? Ach, Marktplaats had hij geen verstand van.

Ineens wist hij het.

 

Hij stopte de boom zo goed mogelijk terug in de doos, bond er een stuk touw omheen en maakte het vast op de bagagedrager van zijn fiets. Jas aan en gáán. Als die mensen niet naar de boom konden komen, moest de boom maar naar hen toekomen.

 

Nooit eerder was hij hier geweest. Natuurlijk was hij er wel eens langs gefietst, maar nooit had hij er naar gekeken. Laat staan vaart minderen en afstappen, zoals nu. Wat zou hij eigenlijk zeggen? Tijd om na te denken had Jaap niet. “Kan ik u helpen?”, hoorde hij. Een rijzige gestalte kwam op hem af. “Ja, nee, eh.. ik kom wat brengen”, hakkelde Jaap. “Deze kerstboom hield me in zijn greep, misschien kunt u er wat mee”. “Vast wel, loop maar mee”, antwoordde de onbekende.

Jaap voelde opluchting, maar was ook benieuwd wat er ging komen. Hij nam de doos van zijn fiets af en liep gauw achter de ander aan. Zijn hart bonsde in zijn keel. Ze kwamen in een grote ruimte, met allemaal mensen die er heel gewoon uitzagen. “Deze meneer komt ons een kerstboom brengen”, zei de man tegen de anderen. Tot Jaap zijn verbazing begonnen ze te klappen en te juichen. “Ik was zo bang dat we niets zouden hebben”, zei een vrouw. “Nu is ons hart gevuld”, zei een ander.

“De boom hield me in zijn greep”, zei Jaap, “maar nu zie ik dat hij jullie gegrepen heeft, op een positieve manier”.

 

Ze zetten de boom samen op, versierden hem met ballen en lichtjes en babbelden ondertussen over van alles. Waarom was hij hier niet eerder geweest? Was dit dezelfde Jaap die vanochtend nog zo bang en gesloten was? Hij was bevrijd, en de mensen ook, figuurlijk gezien.

 

Voldaan liep Jaap de deur uit. Hij floot een kerstlied: Eer zij God die onze Vader en die onze Koning is. Eer zij God die op de aarde naar ons toe gekomen is.

Hij fietste naar huis, weg van de gevangenis. 

100!

Dit is het 100^e bericht op mijn blog. Daarom vandaag een blogpost met honderd woorden, een uitdaging. Het is een mijlpaal om te vieren, te delen, voor te danken.

Dank je wel voor je meelezen, reageren, delen, bidden, inspiratie.

Dank U, Here God, dat U mij helpt Uw Licht te zien en te laten zien. Want dat is waar ik naar verlang en de ondertitel van mijn blog: met gedichten en fotoverhalen Licht uitstralen. Dank U voor wat U geeft: genade, tijd, voldoening, energie, inspiratie, geloof, verwondering, hoop, moed, leven.

Ik sluit af met Psalm 100: de Here is goed!

Lange adem

je hebt een lange adem nodig

als je dit aan wilt gaan,

geduld, mildheid en

mensen die achter je staan

 

je hebt een lange adem nodig

op weg te gaan, van hier

naar anders, zoekend

naar de deur op een kier

 

je hebt een lange adem nodig

overeind komen is

uitputtend, soms ook

een stap terug, zien wat mist

 

je hebt een lange adem nodig

zoek niet, het is er al

onverdiend, voor jou:

ruimte, Leven bovenal

 

je krijgt de lange adem cadeau

je bent veilig, vertrouw:

je mag en kunt gaan

God blaast Zijn Adem in jou!

Wie is je vader?

Who’s your daddy?

‘Who’s your daddy?’ las ik deze week. Het is de titel van een podcast¹ die zondag -vaderdag- verschijnt. Ik vond het een treffende, prikkelende titel. De man die het presenteert, is opgegroeid zonder vader.

Wakker mij aan

 

Wakker mij aan

mijn vlam is vaak zo klein

 

Wakker mij aan

mijn geloof is zo vaak verborgen

 

Wakker mij aan

mijn hoop is zo vaak weg

 

Wakker mij aan

het vuur lijkt zo vaak gedoofd

 

Wakker mij aan

met Uw vlammen van vuur

 

Wakker mij aan

met Uw aanwezigheid

 

Wakker mij aan

met tongen van hoop

 

Wakker mij aan

houdt U het vuur brandend

 

Blaas Uw adem in mij

blaas Uw leven in mij

 

Wakker mij aan

wakker ons aan

Feestje! En: leve de koning en de Koning

 

2020

We schrijven het jaar 2020. Het is prachtig weer: de zon schijnt aan een helderblauwe lucht, het is een graad of 14 denk ik. Ideaal weer om buiten te zijn, maar ik zit binnen. Het is Koningsdag, leve de koning. Met dank aan zijn verjaardag hebben we een vrije dag. Door alle maatregelen is Koningsdag omgedoopt in Woningsdag. Helemaal niet erg. Sowieso kan ik als single mijn gang gaan, hoef ik niet per sé met iemand rekening te houden. Maar dit komt wel heel goed uit. Niet in de verleiding gebracht door vrijmarkten, door een koninklijke tour, door oranjeconcerten heb ik alle tijd. Ik zie me nog zitten, aan tafel. Laptop voor me. Ontwerpen, schrijven, schaven, foto’s zoeken. En dan ’s middags even voor vier uur is ‘ie in de lucht: mijn eigen website!

 

Dit is een foto die ik er van maak met mijn telefoon. Heel mooi is de datum van 27 april in beeld. Blij, trots, maar ik deel het nog met niemand. Dat is wel typisch mij: zelf doen, zelf uitvinden, en pas delen en vertellen als het klaar is. Want het is nog niet ‘af’ en ik werk er de weken daarna verder aan. Op 1 juni maak ik het dan bekend.

Terugblik

Vandaag dus een feestje, want mijn website is 1 jaar in de lucht.

 

Ruim 4455 bezoekjes verder (leuk getal). 49 blogs heb ik gepost, dus dit is ook nog eens blog nummer 50.

De website kreeg een ondertitel. Om in 1 zin duidelijk te maken wat ik doe en wat ik graag wil bereiken. Die ondertitel werd: met gedichten en fotoverhalen Licht uitstralen. Licht, inderdaad geschreven met een hoofdletter. Licht van God. Licht waardoor wij kunnen leven. Licht van de Koning. Dank aan de Koning Die ons vrijheid geeft. Niet maar één vrije dag, zoals op de verjaardag van koning Willem-Alexander. Maar telkens weer zet Hij ons in de vrijheid. Kiezen wij verkeerd, Hij helpt ons weer eruit. Kiezen wij onvrijheid, Hij helpt ons terug in Zijn vrijheid.

Het afgelopen jaar heb ik steeds weer gemerkt dat ik met mijn gedichten en fotoverhalen vaak bij dat Licht, bij God als Schepper, uit kom. Dan zie ik bloemen, en kan ik niets anders dan mij verwonderen. Dan zie ik vogels vliegen. Neem nu een zwaluw. In deze tijd komen ze weer terug uit Afrika, waar ze overwinterd hebben. Zo’n klein vogeltje, 20 gram licht, vliegt duizenden kilometers, op zoek naar nieuw leefgebied. Dan zie ik de zee, die telkens weer anders is. Water is water, zou je zeggen. En zo dacht ik ook altijd. Ik loop er nu geregeld langs. En steeds is het licht anders, zijn de kleuren anders, is het getij anders. Dan zie en spreek ik mensen. Zo verschillend, zo kostbaar, zo mooi gemaakt. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Wat zou jij noemen als je hier wat mag invullen?  

Ik kom vaak uit bij Gods scheppingswerk. En ik kom ook vaak uit bij Gods verlossingswerk. Door de zonde hadden wij mensen de band met God verbroken. En wij kunnen dat niet zelf herstellen. Niemand kan dat. Maar God bedacht een geniaal reddingsplan. Hij stuurde Zijn Zoon Jezus. Jezus betaalde onze schuld, waardoor de band met God weer hersteld is. Daardoor mogen wij weer leven, kunnen wij weer leven. In vrijheid.

 

Vooruitblik

In mijn eerste blogartikel schreef ik:

Wanneer ik een fotoverhaal schrijf, heb ik vaak al wel een idee wat ik er in wil verwerken, maar het verhaal komt pas écht tot stand als ik ga typen. Tijdens het schrijven ben ik vaak verbaasd over de inzichten die ik opdoe. En zo zie ik deze website ook: het is niet kant-en-klaar, maar hopelijk steeds in ontwikkeling. Door weer nieuwe foto’s te maken, fotoverhalen en gedichten te schrijven en hier te plaatsen. Het is de start van een reis, een avontuur.

Ready for take-off? Ik wel! En jij? Lees en kijk je mee?

 

En dat is echt wel gebleken in het afgelopen jaar. Het is een website die niet af is, maar steeds aangevuld wordt. Nieuwe stappen, nieuwe ‘reizen’, nieuwe avonturen. Ideeën voor nieuwe blogs liggen op de plank. Vaak moet ik mij er even toe zetten om te gaan schrijven. Al schrijvende (en strepende ;)) word ik enthousiast, krijg ik energie. Denk ik: ja, dat past er ook bij. En wordt het kiezen of ik dat in dit blog verwerk, of in een volgende. Steeds weer leeft de natuur op, loopt het uit met fris groen. Zo zie ik dit blog ook: steeds weer wordt het gevoed. Steeds weer word ík gevoed. Niet zelf verdiend, maar alles gekregen. Wat een rijkdom, wat een genade. Alle dank en eer aan de Koning. Dank ook voor jullie (stille) meelezen, jullie reacties en aanmoedigingen. Ik zie uit naar het vervolg en kan niet wachten!

 

Gras groeit

Regen vloeit

Zonnetje gloeit

Fluitekruid bloeit

Naar Hem toegegroeid

Met Hem open gebloeid

Over Goede Vrijdag en Pasen (2)

Loop je mee? Ik neem je mee terug naar vorige week zondag, eerste paasdag. Ik mag zingen in de kerk en mag daarom live bij de kerkdienst zijn. De bloemen die in de kerk staan, zijn voor zowel Goede Vrijdag als Pasen. Vrijdag rode gerbera’s. Bij de uitleg staat: Rode gerbera’s en geknakt riet in een beker verwijzen naar het lijden en sterven van Jezus. Zondag gele tulpen en bloesem, want het is feest!

Afkoelen

 

Als het tropisch warm is, zoals nu, zoek ik momenten en plekken om af te koelen. Vanochtend was weer zo’n moment. Ik had bedacht heel vroeg de wekker te zetten om, zodra het licht was, te kunnen gaan lopen met de hond die hier nu logeert. Zij heeft haar beweging nodig (en ik ook …) en ik kan rustig wakker worden en opstarten. En afkoelen dus, want het was zelfs wat fris met ‘maar’ 19 graden vanochtend om zes uur. En wat was het heerlijk. Toen we na een uur terug kwamen, was de zon al veel krachtiger en warmer geworden.