April is voor mij

Enkele weken geleden bedacht ik: wat nu als ik mijn avonden leegmaak, voor een paar weken. Dan heb ik meer tijd voor mezelf. Tijd om te schrijven. Misschien wel om muziek te maken. Tijd om een wandelingetje te maken na het avondeten (kom maar door met die zomertijd). Tijd om uit de Bijbel te lezen. Tijd voor lange nachten slapen. Ik vond het een mooie ingeving en werd gelijk enthousiast. Ja oke, ik had de afgelopen weken een volle agenda, dus dat lukte nog even niet. Dus daarom ga ik het doen in april. Ik bedacht een soort van slogan, om mijzelf er aan te herinneren. En dat werd: April is voor mij. Als je dat hardop uitspreekt, kan het ook klinken als April is voor mei, dus vóór de maand mei. Dat vind ik dan wel weer een leuk woordgrapje.

Tijd

Tijd

glijdt

als zand

door mijn vingers

of

het haakt,

raakt,

maakt

me blij:

weer een dag, maand, jaar erbij.

 

Ik timmer aan de weg (deel 2)

Dit is ‘ik timmer aan de weg’ deel 2. Bij het typen van de titel typte ik per ongeluk 20 in plaats van 2, haha dat is wel heel enthousiast. Het vorige blog heeft een vervolg.

Ik timmer aan de weg

Ik timmer aan de weg. Die zin zingt al een paar weken rond in mijn hoofd. Ik timmer aan de weg… en wil dat met deze blogpost laten zien, in de openbaarheid brengen voor zover het dat nog niet is. 

Vooruit kijken

Een nieuw jaar is begonnen. Vaak wordt er dan vooruit gekeken: wat staat er dit jaar op de planning? Welke (sport)evenementen zijn er? Ga je examen doen? Een opleiding kiezen? Ben je toe aan een (nieuwe) baan? Hoe gaat met jou zelf? In je gezin, als je dat hebt? Je man / vrouw / kind? 

Vooruit kijken kan mooi zijn, als je leuke plannen hebt. Maar wat als vooruit kijken niet lukt? Omdat je geen begin ziet. Omdat er geen uitzicht is. Omdat het mistig is. Durven we dat dan even onder ogen zien? 

Dat is de achtergrond van dit gedicht. Ik wens je een goede en hoopvolle dag, elke dag in dit pas begonnen jaar. En als dat niet lukt: weet dat het niet van jou afhangt. Er wordt voor jou gezorgd.

Verwachtingen

Voor kleine kinderen zijn tijdstippen en dagen lastig. Wanneer gaan we buiten spelen? Wanneer is volgende week, wanneer ben ik jarig? Voor een verjaardag maak je misschien wel een aftelkalender. Of je vertelt hoeveel nachtjes slapen het nog is. Weer een nacht voorbij, het is nu nog maar zoveel nachtjes tot……. verjaardag / feestje / school / sport. Als het iets leuks is, kan de tijd niet snel genoeg gaan. Dat geldt voor kinderen en net zo goed voor volwassenen. “Ik kan niet wachten” klinkt het dan. Maar als het iets naars is, kan het heel lang duren. Als je wacht op een spannende uitslag, als je wacht tot je eindelijk bij die vervelende baas weg kunt, als je wacht tot je kunt verhuizen uit je huis waar je je onveilig voelt. Dagen voelen als weken. Je zoekt afleiding. Je telt misschien ook wel af, net als een kind aftelt naar zijn verjaardag. Het kan helpen als je een datum weet: dan en dan gaat het gebeuren. Maar aan beter worden na je ziekte hangt helemaal geen concrete datum. Wanneer je gevoel van onveiligheid helemaal weg is, is moeilijk te zeggen. Dat kan je moedeloos en verdrietig maken: gaat het ooit beter worden? Hoe houd ik dit vol? En hoe lang houd ik dit vol?

Tempo

Omdat er een wegafsluiting is, moet ik deze maand via een andere route naar mijn werk rijden. Nu moet ik over een weg waar je, op de vaak openstaande brug na, gewoonlijk door kunt rijden. Af en toe zijn er stukken waar je 70 mag, maar verder mag je overal 100 km per uur rijden. Toch zijn er regelmatig voertuigen die langzamer gaan. Als het een vrachtwagen of een auto met een aanhanger is, snap ik dat, die mogen maar maximaal 90. Maar ook bestuurders van een gewone personenauto rijden regelmatig maar 90, of nog langzamer. Zonder dat er iemand voor hen rijdt. Gewoon overdag, als het licht is en droog. En daar kan ik mij over opwinden: hoezo rijd je maar 90? De weg ligt open. Gas erop, een beetje doorrijden graag. Niet omdat ik altijd zo’n haast heb, maar gewoon het idee….

Lange adem

je hebt een lange adem nodig

als je dit aan wilt gaan,

geduld, mildheid en

mensen die achter je staan

 

je hebt een lange adem nodig

op weg te gaan, van hier

naar anders, zoekend

naar de deur op een kier

 

je hebt een lange adem nodig

overeind komen is

uitputtend, soms ook

een stap terug, zien wat mist

 

je hebt een lange adem nodig

zoek niet, het is er al

onverdiend, voor jou:

ruimte, Leven bovenal

 

je krijgt de lange adem cadeau

je bent veilig, vertrouw:

je mag en kunt gaan

God blaast Zijn Adem in jou!

2022

Hoe zie jij 2022 voor je?

Als een leeg vel papier. Zo kun je het nieuwe jaar 2022 voor je zien. Een blad, nog onbeschreven, zonder kreukels en vlekken. Zie jij het nieuwe jaar zo voor je?

Of heb je de lijnen al uitgezet? De dagen al gevuld? Wordt het jóuw jaar, waarin veel moet wijken voor jou? Voor jouw plannen en idealen?

2021.

We zetten een punt.

Kijken terug

sluiten af.

 

We zetten een komma,

kijken verder

gaan door.

 

we beginnen:

kijken vooruit

gaan van start.

 

we kijken terug

naar wat was

en wat niet was

 

we kijken verder

verder dan vandaag

dan hier en nu

 

we kijken vooruit

naar wat komt

en wat weggaat

 

we kijken omhoog

naar Wie bij ons is

en mogen gaan aan Zijn hand

Een andere kijk

Soms kun je een andere kijk op dingen krijgen. Of dat nu gaat over dierenwelzijn, over de huizen die binnenkort bij jou in de wijk gebouwd worden, of over vliegreizen. Over thuiswerken, over digitalisering, of over de inrichting van je tuin. Ook op mensen kun je een andere kijk krijgen. Hij is veel aardiger dan je dacht, zij blijkt interessante hobby’s te hebben, dat kind heeft ook heel creatieve kanten.

Wie is je vader?

Who’s your daddy?

‘Who’s your daddy?’ las ik deze week. Het is de titel van een podcast¹ die zondag -vaderdag- verschijnt. Ik vond het een treffende, prikkelende titel. De man die het presenteert, is opgegroeid zonder vader.

Gelukkig

 

gelukkig

sta je

aan water

 

gelukkig

ben je

geworteld

 

gelukkig

mag je

dragen

veel vrucht

 

gelukkig

mag je

ontvangen

overvloed

van Hem

God

de Bron

 

gelukkig

als je

Hem kent

Hij beschermt

je weg

je leven

 

Ken je

Hem niet?

kom, ontdek

het is niet

te laat

zolang

je leeft

kom, ontdek

ook voor jou

is er geluk

je bent

welkom

altijd

Ga maar

 

Ga maar schrijven

durf maar dromen

laat je leiden

naar de waterstromen

 

verfrissend

verkoelend

 

pak je papier

neem de Bijbel

begin maar hier

wacht niet af, kom kijken

 

verlangend

verwachtend

 

drijf mee, altijd,

op Zijn stromen

een nieuwe tijd 

nieuwe kansen komen

 

verheugend

verwonderd

 

’n andere koers

dan zelf bedacht

HIJ leidt, het roer

verankerd in Zijn macht

 

gevoed

gesterkt

 

zo mag je gaan

al je dagen

HIJ loodst kordaat

naar veilige haven

 

waar je ook komt

HIJ kent het al

nieuwe toekomst

voor jouw levensverhaal

Kerstboom eruit, kamerplant erin. Toch?

 “Kerstboom eruit, kamerplant erin”. Dat is al een aantal jaren de slogan van tuincentra, die te horen is na de kerst. De feestdagen zijn voorbij, dus de kerstboom kan de deur uit. Opgeruimd staat netjes. Maar ja, dan heb je zo’n kale plek, zo’n leegte in de woonkamer. Op naar het tuincentrum voor een mooie kamerplant. Ik snap die tuincentra wel. December is toch vooral de maand dat je het huis gezellig maakt, met lichtjes, een kerstboom en allerlei versieringen, als je de commercie mag geloven. En als je dat weer opruimt, is het zo kaal in huis. Ongezellig. Leeg. Somber. En dan wordt het januari: weinig daglicht, vaak somber weer, alle verplichtingen van werk en school beginnen weer, voorlopig geen feest- of vrije dagen in het vooruitzicht… Alle reden dus om het in huis dan toch maar wat mooier te maken. Niet zo uitbundig als in december, maar wel nieuwe spullen of planten, nieuwe energie.

 

Ik kijk graag naar tv-programma’s waarin tuinen opnieuw ingericht worden. En elke aflevering valt het me op: elk stukje aarde wordt vol gezet met planten. Of het nu een border is, of potten, of een stuk van de tuin zelf, het wordt compleet beplant. Ik heb me wel eens afgevraagd waarom ze dat doen. Is dat omdat er dan geen onkruid kan groeien? Om het maar lekker vol te laten zijn? Maar als alle struiken tegen elkaar aan staan, kunnen ze toch niet groeien? Dan verdringen ze elkaar, staan ze elkaar in de weg.

 

Toen corona Nederland bereikte en we de eerste lockdown kregen, werden veel agenda’s ineens leeg geveegd: geen verjaardagen meer, geen feestjes, geen sport, geen hobbyclub, geen kerkdiensten. Zoveel mogelijk thuiswerken, wat soms best wat reistijd scheelt. De ratrace van het leven werd stilgelegd. En sommigen durfden het hardop zeggen: eigenlijk bevalt dit wel. Kunnen we, als het virus voorbij is, dit vasthouden?

Durf ik, durven wij, gaten in ons leven te hebben? In onze agenda, in ons huis, in ons leven zelf? Of moet alles maar opgevuld? Durf ik, kan ik, wil ik, met mezelf zijn? Of is er altijd iemand anders nodig? Fysiek, of telefonisch, append, of door een serie te kijken, naar de radio te luisteren, of naar een podcast. En ja, daar doe ik zelf vaak net zo hard aan mee. Begrijp me goed: het is niet verkeerd om met anderen te zijn, om contact te hebben, lol te maken of een wat dieper gesprek aan te gaan. Het is niet verkeerd om bijvoorbeeld een programma terug te luisteren, of een podcast, als je wandelt, of in bad ligt, of een saai huishoudklusje doet. Maar moet alles maar gevuld zijn? Kom ik, komen wij dan wel aan onszelf toe? Is er dan wel ruimte voor terugkijken? Of vooruitzien? Voor zomaar je gedachten laten gaan? Voor aan jezelf toekomen, ongedwongen?

Ik heb mogen leren om met mezelf te zijn. En dat brengt me heel veel: zomaar wat hak-op-de-tak-gedachten. Zomaar wat mijmeren. Zomaar wat nadenken over een blog, over mijn werk, over mijn daginvulling. Zomaar contact met God. Zomaar een ‘Dank U wel’. Zomaar een idee voor iets creatiefs. Zomaar wat rondkijken. Zomaar zoveel. Is het allemaal even zinvol, even serieus? Nee, het is ook wel ‘onkruid’: het lijkt weinig nut te hebben, maar is gewoon mooi voor nu. En nee, het is ook niet altijd leuk, want ik ben niet altijd in een goede bui. Dus dan zet ik toch een podcast op, of ga ik zingen.

 

Dit jaar wil ik leren wat meer gaten toe te laten. Zeg maar de kerstboom eruit en geen kamerplant er voor in de plaats. Gaten in mijn agenda, in mijn leven. Want de dingen die er wel zijn, kunnen dan groeien, tot hun recht komen. Net zoals mijn tuin niet helemaal vol geplant is, maar er ruimte is voor de struiken om te groeien. Dit jaar wil ik leren niet alles op te vullen met sociale media, met de hele dag het nieuws volgen, met direct alle tekorten op te lossen, met mezelf overstemmen, met noem maar op. Het zal af en toe een uitdaging zijn en ik zal heus wel eens de mist in gaan. Maar ook daarin mag ik leren minder streng voor mezelf te zijn, fouten te durven maken. En ik verlang heus weer naar feestjes om te vieren, naar zomaar afspreken met een groep mensen, naar contact en een knuffel, naar samen sporten, naar samen naar de kerk. Maar juist de gaten bieden ook kansen.

Pad - het verhaal achter een foto en een gedicht

Het is aan het begin van het coronatijdperk. Op de website van een bruidsfotograaf (www.tillyfotografeert.nl)  lees ik dat de bruiloften die zij dit voorjaar zou fotograferen, niet doorgaan. Nu heeft ze meer tijd voor andere foto’s. Ze maakt ook familiefoto’s en biedt aan om dat te gaan doen. In deze tijd? De tijd van binnen zitten en afstand houden? Ja, juist nu. Lekker buiten, op afstand fotograferen. Mooie herinneringen maken. Als aandenken aan een bijzondere tijd. Een tijd die hopelijk snel weer voorbij is. 

Ik lees het en denk: dat wil ik ook, zo’n fotoshoot. Maar ik heb geen gezin, geen vriend. Is dat wel leuk genoeg, om in mijn eentje op de foto te gaan? Er is geen interactie tussen mensen, wat juist bij gezinsfoto’s zo leuk is. Twijfel alom…

Over mij

Welkom! Dit ben ik: een jonge vrouw die je graag laat meekijken en meelezen met wat ze tegenkomt in haar dagelijkse leven. Mijn naam is Jeanet Knot (1986). In mijn vrije tijd wandel ik graag, waarbij ook vaak de camera meegaat om dingen vast te leggen.

Ready for take-off?

Toen ik in een winkel naar wenskaarten zocht, kwam ik de kaart tegen die hierboven staat. Ready for take-off?, dacht ik direct. Zonder de kaart nodig te hebben, kocht ik hem toch. Omdat hij symbool staat voor een start, een reis, een avontuur.

Sinds een aantal jaren fotografeer ik. Vooral buiten, tijdens een wandeling door de natuur. Macrofotografie vind ik erg leuk om te doen: kleine dingen groots vastleggen. Details. Niet het grote verhaal van een landschap. Maar slechts één onderdeel. De natuur heeft mijn aandacht, mijn verwondering. Ik kom er tot rust en kan er opladen. Onderweg zie ik van alles. Vogels en andere dieren. Mooie bloemen en planten in heel verschillende kleuren. Maar ik heb ook aandacht voor wat niet heel is. Gerafeld. Gebroken. Ook alledaagse dingen in en rond het huis inspireren mij. Zo kan iets kleins uitgroeien tot iets groots.