Daar ligt het:
sneeuw. Een dikke witte laag over de stoep, de tuin, de weg. Verschil tussen stoep en
tuin is niet te zien, alles zit onder die witte deken.
Het is dat je
weet dat daar een tuin is, dat daar de stoep ligt, maar anders… pas als de
sneeuw weg is, geeft ze haar ondergrond bloot.
Bijen vliegen pas hun kast uit als het boven de 10 graden is. Het lijkt wel of mijn hoofd ook zo werkt. Ik kom weer een beetje tot leven als het weer lichter wordt, de zon weer wat gaat schijnen.
Deze week, de eerste van februari, benoem ik tot Voorjaarsweek.
Je bent niet vergeten
Er is geen dag dat ik niet aan je dacht, nee
Je bent niet verloren
Al ben je gebroken, je onschuld gestolen
Ik snap wat jij met al die stilte zegt
Ik hoor je SOS, je SOS
En ik verzamel een leger
Zal hemel en aarde bewegen
Mijn liefde vecht tot je veilig bent
Toen de wereld wit was
ongerept
zonder
sporen
verstild
te
zien
de
blauwe lucht
te
horen
de
diepe zucht
leven
Daar stond ‘ie,
de kerstboom. Gekregen. Een nepperd, voor een echte kerstviering, een echt
kerstgevoel. Jaap hield er niet zo van, van kerstbomen. Maar ja, een gegeven
paard (of boom) he…
Hij had geen nee
durven zeggen toen zijn moeder er mee op de stoep stond. Blijkbaar had hij nog
niet genoeg geleerd op de assertiviteitstraining dit jaar, bedacht hij met
enige zelfspot.
En nu dan? Hij
weigerde versiering te kopen en op zolder had hij ook niets meer liggen. En een
kale boom was toch ook geen gezicht? Verkopen dan maar? Ach, Marktplaats had
hij geen verstand van.
Ineens wist hij
het.
Hij stopte de
boom zo goed mogelijk terug in de doos, bond er een stuk touw omheen en maakte
het vast op de bagagedrager van zijn fiets. Jas aan en gรกรกn.
Als die mensen niet naar de boom konden komen, moest de boom maar naar hen
toekomen.
Nooit eerder was
hij hier geweest. Natuurlijk was hij er wel eens langs gefietst, maar nooit had
hij er naar gekeken. Laat staan vaart minderen en afstappen, zoals nu. Wat zou
hij eigenlijk zeggen? Tijd om na te denken had Jaap niet. “Kan ik u helpen?”,
hoorde hij. Een rijzige gestalte kwam op hem af. “Ja, nee, eh.. ik kom wat
brengen”, hakkelde Jaap. “Deze kerstboom hield me in zijn greep, misschien kunt
u er wat mee”. “Vast wel, loop maar mee”, antwoordde de onbekende.
Jaap voelde
opluchting, maar was ook benieuwd wat er ging komen. Hij nam de doos van zijn
fiets af en liep gauw achter de ander aan. Zijn hart bonsde in zijn keel. Ze
kwamen in een grote ruimte, met allemaal mensen die er heel gewoon uitzagen. “Deze
meneer komt ons een kerstboom brengen”, zei de man tegen de anderen. Tot Jaap
zijn verbazing begonnen ze te klappen en te juichen. “Ik was zo bang dat we
niets zouden hebben”, zei een vrouw. “Nu is ons hart gevuld”, zei een ander.
“De boom hield me
in zijn greep”, zei Jaap, “maar nu zie ik dat hij jullie gegrepen heeft, op een
positieve manier”.
Ze zetten de boom
samen op, versierden hem met ballen en lichtjes en babbelden ondertussen over
van alles. Waarom was hij hier niet eerder geweest? Was dit dezelfde Jaap die
vanochtend nog zo bang en gesloten was? Hij was bevrijd, en de mensen ook,
figuurlijk gezien.
Voldaan liep Jaap
de deur uit. Hij floot een kerstlied: Eer
zij God die onze Vader en die onze Koning is. Eer zij God die op de aarde naar
ons toe gekomen is.
Hij fietste naar huis, weg van de gevangenis.
hier
is geen daar
is geen dan
geen toen
geen later
geen morgen
geen zorgen
geen vragen
hier
gedragen
meegenomen
door het zand
en de wind
de golven
de wolken
hier
is alleen hier
alleen nu
hier
waai ik uit
en adem in
Februari is alweer bijna voorbij. Hoog tijd voor een fotoblog. En omdat het zo lekker allitereert, heb ik het blog Februarifoto’s genoemd. Foto’s, filmpjes, vrolijke bloemen, vogels: het komt allemaal voorbij gevlogen.
‘De lente begint in de winter’. Die titel zag ik eens staan op de cover van een tijdschrift. Het was het tijdschrift van de Vogelbescherming. Of ik het artikel gelezen heb, weet ik niet meer. Het zal er vast over zijn gegaan dat bosuilen al in de winter een nest bouwen en eieren leggen. Dat er vogels zijn die bij vorst al ‘denken’ aan een nestje en het voorjaar. In de winter treffen ze al voorbereidingen, zodat de lente ook los kan barsten als het volgens de kalender lente is.
Vrede
Wie kent een god zo goed en vol ontferming?
Waar vindt de mens meer vrede en bescherming?
Uit: Psalm 18: 6 De Nieuwe Psalmberijming
Misschien vind je het ouderwets, maar ik heb wat met de psalmen. Niet alle melodieรซn spreken me aan, en ook niet alle woorden. Maar heel veel ook wรฉl. Ik vind er herkenning in. In hoe ik van blijdschap naar verdriet naar God loven kan gaan. In hoe moeilijk het leven soms kan zijn. Dat er hoop is. Regelmatig worden er prachtige eigenschappen van God in benoemd. En als we dan eens uit een hertaling zingen, kunnen de woorden maar zo nog dieper, nog aansprekender bij mij binnenkomen.
Tijd voor weer een fotoblog. Al bladerend door de foto’s van afgelopen maand kwam ik uit op de titel Weer december. En dat is dubbel bedoeld: even terug naar december en het weer in december. Er waren grijze en lichte dagen, er waren veel lichtjes in het donker, er was vorst. Genoeg fotoinspiratie.
in het
donker leven wij
breng
Uw Licht
dichterbij
zodat
wij
-hoopgevend
en hoop gevend-
in het
Licht van het Kind leven
Op zondag 28 november begon Advent, de periode
waarin we toeleven naar Kerst.
Ik schreef een gedichtje. Het begon klein en elke week kwam er tekst bij. Ik
hoop zo de kern van Advent en Kerst te laten zien. Vandaag het slot van
het gedichtje. Niet dat het nu klaar is. Juist niet. Kerst was een nieuw begin.
Deel het gedicht gerust met anderen, en wees zo een
licht. Ik wens je gezegende kerstdagen toe.
in het donker leven wij
breng
Uw Licht
dichterbij
zodat
wij
-hoopgevend
en hoop gevend-
Op zondag 28 november begon Advent, de periode
waarin we toeleven naar Kerst.
Ik schreef een gedichtje. Het begint klein en elke week komt er tekst bij. Ik
hoop zo de kern van Advent en Kerst te laten zien. Deel
het gerust met anderen, en wees zo een licht.
December: de maand dat de winter begint. De maand dat ik jarig ben. De maand -dit jaar tenminste- met ook al winters weer en winterse sfeer.
in het
donker leven wij
breng
Uw Licht
dichterbij
zodat
wij
Op zondag 28 november begon Advent, de periode
waarin we toeleven naar Kerst.
Ik schreef een gedichtje. Het begint klein en elke week komt er tekst bij. Ik
hoop zo de kern van Advent en Kerst te laten zien. Deel
het gerust met anderen, en wees zo een licht.
in het donker leven wij
breng
Uw Licht
dichterbij
Op zondag 28 november begon Advent, de periode waarin we toeleven naar Kerst.
Ik schreef een gedichtje. Het begint klein en elke week komt er tekst bij. Ik hoop zo de kern van Advent en Kerst te laten zien. Deel het gerust met anderen, en wees zo een licht.
in het
donker leven wij
breng
Uw Licht
Op zondag 28 november begint Advent, de periode waarin we toeleven naar Kerst.
Ik schreef een gedichtje. Het begint klein en elke week komt er tekst bij. Ik hoop zo de kern van Advent en Kerst te laten zien. Deel het gerust met anderen, en wees zo een licht.
Mijn woorden lijken bevroren
er
borrelt even niets op
het
lijkt wel winter in mijn hoofd
niet
dat het stil is
maar
er lijkt niets te komen
alsof
alles stil staat
zoals
het water van de zee stil staat
als het hard gevroren heeft
“Kerstboom eruit, kamerplant erin”. Dat is al een aantal jaren de slogan van tuincentra, die te horen is na de kerst. De feestdagen zijn voorbij, dus de kerstboom kan de deur uit. Opgeruimd staat netjes. Maar ja, dan heb je zo’n kale plek, zo’n leegte in de woonkamer. Op naar het tuincentrum voor een mooie kamerplant. Ik snap die tuincentra wel. December is toch vooral de maand dat je het huis gezellig maakt, met lichtjes, een kerstboom en allerlei versieringen, als je de commercie mag geloven. En als je dat weer opruimt, is het zo kaal in huis. Ongezellig. Leeg. Somber. En dan wordt het januari: weinig daglicht, vaak somber weer, alle verplichtingen van werk en school beginnen weer, voorlopig geen feest- of vrije dagen in het vooruitzicht… Alle reden dus om het in huis dan toch maar wat mooier te maken. Niet zo uitbundig als in december, maar wel nieuwe spullen of planten, nieuwe energie.
Ik kijk graag naar tv-programma’s waarin tuinen opnieuw
ingericht worden. En elke aflevering valt het me op: elk stukje aarde wordt vol
gezet met planten. Of het nu een border is, of potten, of een stuk van de tuin
zelf, het wordt compleet beplant. Ik heb me wel eens afgevraagd waarom ze dat
doen. Is dat omdat er dan geen onkruid kan groeien? Om het maar lekker vol te
laten zijn? Maar als alle struiken tegen elkaar aan staan, kunnen ze toch niet
groeien? Dan verdringen ze elkaar, staan ze elkaar in de weg.
Toen corona Nederland bereikte en we de eerste lockdown
kregen, werden veel agenda’s ineens leeg geveegd: geen verjaardagen meer, geen
feestjes, geen sport, geen hobbyclub, geen kerkdiensten. Zoveel mogelijk
thuiswerken, wat soms best wat reistijd scheelt. De ratrace van het leven werd
stilgelegd. En sommigen durfden het hardop zeggen: eigenlijk bevalt dit wel. Kunnen
we, als het virus voorbij is, dit vasthouden?
Durf ik, durven wij, gaten in ons leven te hebben? In onze
agenda, in ons huis, in ons leven zelf? Of moet alles maar opgevuld? Durf ik,
kan ik, wil ik, met mezelf zijn? Of is er altijd iemand anders nodig? Fysiek,
of telefonisch, append, of door een serie te kijken, naar de radio te
luisteren, of naar een podcast. En ja, daar doe ik zelf vaak net zo hard aan
mee. Begrijp me goed: het is niet verkeerd om met anderen te zijn, om contact
te hebben, lol te maken of een wat dieper gesprek aan te gaan. Het is niet
verkeerd om bijvoorbeeld een programma terug te luisteren, of een podcast, als
je wandelt, of in bad ligt, of een saai huishoudklusje doet. Maar moet alles
maar gevuld zijn? Kom ik, komen wij dan wel aan onszelf toe? Is er dan wel
ruimte voor terugkijken? Of vooruitzien? Voor zomaar je gedachten laten gaan?
Voor aan jezelf toekomen, ongedwongen?
Ik heb mogen leren om met mezelf te zijn. En dat brengt me
heel veel: zomaar wat hak-op-de-tak-gedachten. Zomaar wat mijmeren. Zomaar wat
nadenken over een blog, over mijn werk, over mijn daginvulling. Zomaar contact
met God. Zomaar een ‘Dank U wel’. Zomaar een idee voor iets creatiefs. Zomaar
wat rondkijken. Zomaar zoveel. Is het allemaal even zinvol, even serieus? Nee,
het is ook wel ‘onkruid’: het lijkt weinig nut te hebben, maar is gewoon mooi
voor nu. En nee, het is ook niet altijd leuk, want ik ben niet altijd in een
goede bui. Dus dan zet ik toch een podcast op, of ga ik zingen.
Dit jaar wil ik leren wat meer gaten toe te laten. Zeg maar
de kerstboom eruit en geen kamerplant er voor in de plaats. Gaten in mijn
agenda, in mijn leven. Want de dingen die er wel zijn, kunnen dan groeien, tot
hun recht komen. Net zoals mijn tuin niet helemaal vol geplant is, maar er
ruimte is voor de struiken om te groeien. Dit jaar wil ik leren niet alles op
te vullen met sociale media, met de hele dag het nieuws volgen, met direct alle
tekorten op te lossen, met mezelf overstemmen, met noem maar op. Het zal af en
toe een uitdaging zijn en ik zal heus wel eens de mist in gaan. Maar ook daarin
mag ik leren minder streng voor mezelf te zijn, fouten te durven maken. En ik
verlang heus weer naar feestjes om te vieren, naar zomaar afspreken met een
groep mensen, naar contact en een knuffel, naar samen sporten, naar samen naar
de kerk. Maar juist de gaten bieden ook kansen.
