De afgelopen week was ik als begeleider mee op vakantie met een groep mensen met een verstandelijke beperking. Wat hebben we het goed, mooi, gezellig en ook pittig gehad. We zijn zó verschillend van elkaar en tegelijk ook zó gelijk. Allemaal zijn we parels in Gods hand, parels in Zijn Koninkrijk. Vanmorgen schreef ik er onderstaand gedicht over, als een terugblik.
Als terugblik op deze hete julimaand een luchtig blog met foto’s.
Met mooie uitzichten, fijne momenten en wat luchtige grapjes tussendoor.
Vorige week was ik een midweek op Terschelling. Een mooi eiland vind ik dat. De maand september was voor mij een maand van afsluiten van mijn werk, want ik ga aan een nieuwe baan beginnen, in een andere organisatie. Een maand met veel vrije tijd, en nog kwam ik soms tijd tekort. Een maand van wandelen, er op uit, sociale contacten. Veel zon en het begin van de herfst. En dus nog een midweek naar Terschelling. Want als ik thuis ben, ga ik toch allerlei (huishoudelijke) dingen doen. Nu kon ik heerlijk relaxen.
In dit blog zomaar wat foto's van het verblijf op Terschelling. Eerst had ik nog meer foto's geselecteerd, maar dat wordt te veel voor nu. Dus misschien komt er nog een deel 2 binnenkort.
Aan het begin van de maand een afscheidskadootje bedacht en in elkaar gezet voor collega’s.
En hier dan toch echt de foto’s van Terschelling:
Als ik de foto's zo zie, ben ik nog weer even terug...
Tijd
glijdt
als zand
door mijn vingers
of
het haakt,
raakt,
maakt
me blij:
weer een dag,
maand, jaar erbij.
Zo af en toe laat hij zich al weer zien: de mist. Passend bij de nazomer. Misschien willen we er nog niet aan, want het is nog zomervakantie, maar toch waren er al weer enkele mistige ochtenden.
De mist ‘heeft
iets’, vind ik: de wereld is kleiner, je kunt minder ver voor je uit kijken.
Dingen aan de horizon, zoals windmolens en kerktorens, zijn voor even
verdwenen. Het is windstil. Misschien wil je vertragen, verstillen.
Wat had ik enkele
weken geleden geluk. Ik had een vaartocht geboekt. ’s Morgens heel vroeg. De
enige van die organisatie voor dit jaar. En juist op die morgen was het mistig.
Adembenemend. Sereen, zou ik bijna zeggen.
Om kwart over vijf stapte ik de deur uit en maakte alvast deze foto:
Je hoeft niet proberen
alles wat ‘moet’.
Laat het
gebeuren:
zweet, tranen,
bloed.
De wereld raast
door:
de piepjes, de
bliepjes,
de pingels en
rinkels,
appjes,
berichten, sms,
kijk hier, zie
daar,
het bezorgt je
stress.
De wereld raast
door.
En jij?
Adem in, adem
uit,
stel je haar voor
zonder verwachting,
zonder geluid.
Je hoeft niet
proberen,
laat het maar
gaan.
Het mag je leren
eens uít te staan.
De afgelopen week was ik op vakantie met Dit Koningskind. Samen met een
groep deelnemers uit het hele land waren we een week in Diessen, Noord-Brabant.
Alle gasten hebben een verstandelijke beperking. Maar verder zijn ze zo
verschillend als wat. Het was een intensieve week, maar ook een week vol mooie
momenten en lachbuien. Ik schreef er onderstaand gedicht over.
ik zie je brede glimlach bij een kop koffie op het terras
ik zie je boosheid als je dwars
ergens tegenin gaat
ik hoor de zucht die je slaakt:
ze heeft het dóór
ze snapt wat ik bedoel
nu is het goed
ik zie je genieten
van schijnbaar kleine dingen,
samen eten, samen zingen
je voelsprieten
staan aan
ik zie je helpen, doen wat jij kunt
ik zie je trots als iets is gelukt
ik hoor je slappe lach,
ik merk hoe je contact zoekt,
parels in de dag
ik hoor je vragen,
de bevestiging die je zoekt
ik zie hoe zorgzaam je bent,
hoe je kleurt en tekent,
het is goed wie je bent en hoe je doet
ik zie je eenvoud,
je grootse geloof
ik zie je vertrouwen op de Hemelse Vader
je brengt me nader
bij Hem
met je lied, je knuffels, je stem
ik zie hoe je doorzet,
zelf dingen probeert
hoe je zelfstandig
je weg vindt, op jouw manier
we noemen je beperkt,
maar juist in je eenvoud
leren jullie ons zoveel
wat een rijkdom, wat een Zegen
hebben we in jullie gekregen
Wie zegt dat het land kleurloos is?
Grijs, bruin, groen
in elk seizoen
soms wat donkerder, soms wat lichter
steeds is het zicht er
op die kleuren:
Daar stond ‘ie,
de kerstboom. Gekregen. Een nepperd, voor een echte kerstviering, een echt
kerstgevoel. Jaap hield er niet zo van, van kerstbomen. Maar ja, een gegeven
paard (of boom) he…
Hij had geen nee
durven zeggen toen zijn moeder er mee op de stoep stond. Blijkbaar had hij nog
niet genoeg geleerd op de assertiviteitstraining dit jaar, bedacht hij met
enige zelfspot.
En nu dan? Hij
weigerde versiering te kopen en op zolder had hij ook niets meer liggen. En een
kale boom was toch ook geen gezicht? Verkopen dan maar? Ach, Marktplaats had
hij geen verstand van.
Ineens wist hij
het.
Hij stopte de
boom zo goed mogelijk terug in de doos, bond er een stuk touw omheen en maakte
het vast op de bagagedrager van zijn fiets. Jas aan en gáán.
Als die mensen niet naar de boom konden komen, moest de boom maar naar hen
toekomen.
Nooit eerder was
hij hier geweest. Natuurlijk was hij er wel eens langs gefietst, maar nooit had
hij er naar gekeken. Laat staan vaart minderen en afstappen, zoals nu. Wat zou
hij eigenlijk zeggen? Tijd om na te denken had Jaap niet. “Kan ik u helpen?”,
hoorde hij. Een rijzige gestalte kwam op hem af. “Ja, nee, eh.. ik kom wat
brengen”, hakkelde Jaap. “Deze kerstboom hield me in zijn greep, misschien kunt
u er wat mee”. “Vast wel, loop maar mee”, antwoordde de onbekende.
Jaap voelde
opluchting, maar was ook benieuwd wat er ging komen. Hij nam de doos van zijn
fiets af en liep gauw achter de ander aan. Zijn hart bonsde in zijn keel. Ze
kwamen in een grote ruimte, met allemaal mensen die er heel gewoon uitzagen. “Deze
meneer komt ons een kerstboom brengen”, zei de man tegen de anderen. Tot Jaap
zijn verbazing begonnen ze te klappen en te juichen. “Ik was zo bang dat we
niets zouden hebben”, zei een vrouw. “Nu is ons hart gevuld”, zei een ander.
“De boom hield me
in zijn greep”, zei Jaap, “maar nu zie ik dat hij jullie gegrepen heeft, op een
positieve manier”.
Ze zetten de boom
samen op, versierden hem met ballen en lichtjes en babbelden ondertussen over
van alles. Waarom was hij hier niet eerder geweest? Was dit dezelfde Jaap die
vanochtend nog zo bang en gesloten was? Hij was bevrijd, en de mensen ook,
figuurlijk gezien.
Voldaan liep Jaap
de deur uit. Hij floot een kerstlied: Eer
zij God die onze Vader en die onze Koning is. Eer zij God die op de aarde naar
ons toe gekomen is.
Hij fietste naar huis, weg van de gevangenis.
“Wanneer heb je
voor het laatst een dag niets gedaan?”
is de vraag die op het labeltje van het theezakje staat. Dat is niet zo
moeilijk: deze maand vierde ik drie weken lang vakantie. Kijk en lees je een
stukje van die vakantie mee? Want die bestond niet uit alleen maar niets doen.
En er was ook iets wat ik niét ga doen.
Een paar dagen was ik op Vlieland. Volop buiten geweest en ook volop geluierd. Gewandeld, gefietst, foto’s gemaakt, gelezen, geschreven, uitgerust. In dit blog laat ik je meekijken. “Stukje Vlieland” heb ik het blog genoemd, geïnspireerd door wat ik er tegenkwam.
In de afgelopen week was ik als begeleider mee op een groepsvakantie voor mensen met een verstandelijke beperking. Zo'n week word ik geleefd: volle focus op de gasten, samenwerken in het team van begeleiders. Tegelijk ook genieten van kleine dingen en van de omgeving. Weer thuis ontstond dit gedichtje:
er was geen thuis
er was geen
wereld
alleen dit huis
en wie er deze
week woonden
het was mijn
thuis
het was mijn
wereld
dit huis
met andere
gewoonten
zoveel mensen,
zoveel geluiden
zo goed samen
dit huis
nu weer verlaten
iedereen weer
terug naar het eigen leven,
de eigen wereld,
genoten, gegeven,
gegroeid,
mijn hart is er een beetje gebleven.
Omdat er een wegafsluiting is, moet ik deze maand via een andere route naar mijn werk rijden. Nu moet ik over een weg waar je, op de vaak openstaande brug na, gewoonlijk door kunt rijden. Af en toe zijn er stukken waar je 70 mag, maar verder mag je overal 100 km per uur rijden. Toch zijn er regelmatig voertuigen die langzamer gaan. Als het een vrachtwagen of een auto met een aanhanger is, snap ik dat, die mogen maar maximaal 90. Maar ook bestuurders van een gewone personenauto rijden regelmatig maar 90, of nog langzamer. Zonder dat er iemand voor hen rijdt. Gewoon overdag, als het licht is en droog. En daar kan ik mij over opwinden: hoezo rijd je maar 90? De weg ligt open. Gas erop, een beetje doorrijden graag. Niet omdat ik altijd zo’n haast heb, maar gewoon het idee….
licht
luchtig
zachte bries
kalm
koelte
die blies
wat
warmte
wat water
paars
pastel
kleurt de lucht
vogel
fluit
in zijn vlucht
maar ook
onweer
zomerstorm
ontlading
is enorm
daar
donder
kleddernat
daar
dreiging
onderschat
lang
de dag
kort
de nacht
leef
slomer
leef de zomer
Dit is de afronding. Je glimlacht. Haalt opgelucht adem. Of klinkt er ook een zucht in door? Een zucht van: en nu? Het is de laatste dag van dit schooljaar. Straks als je kind naar buiten komt, hebben jullie vakantie. Zes weken lang geen wekker. Zes weken lang geen haast. Zes weken lang geen: ik wil niet naar school. En ook: zes weken lang geen ritme, of een minder strak ritme. Zes weken lang je kind thuis. Zes weken lang ‘mag ik …?’. De hele dag.
Groene
genade. Het is het thema voor Keiland1 2020, waar ik heen zou. Keiland
gaat niet door, maar het thema bleef hangen. Waar denk je aan bij ‘groene
genade’ was de vraag.
even lekker
zonder wekker
minder moeten
meer ontmoeten
of meer op jezelf
samen met je wederhelft
je familie, je gezin
met veel plezier of met tegenzin
verbonden of juist alleen
thuis of ergens heen
niets hoeft, veel mag
veel vermaak, iedere dag
de ruzietjes gaan ook door
net als ‘ik zet je op de gang hoor’
net als het eten en de was
maar even niet op standje vol gas
zie je bij jezelf het groene gras?
En dat volle glas?
Al is er vast ook wel een kras te zien
je mag op adem komen, genieten bovendien
de lach die om je lippen krult
de grap die je humor onthult
het plezier in een spel
genieten tot kippenvel
het is vakantie
en al is dat geen garantie
voor zeven weken zon en gezelligheid
ik wens je vooral veel kwali-tijd!
