De afgelopen week was ik als begeleider mee op vakantie met een groep mensen met een verstandelijke beperking. Wat hebben we het goed, mooi, gezellig en ook pittig gehad. We zijn zó verschillend van elkaar en tegelijk ook zó gelijk. Allemaal zijn we parels in Gods hand, parels in Zijn Koninkrijk. Vanmorgen schreef ik er onderstaand gedicht over, als een terugblik.
Als terugblik op deze hete julimaand een luchtig blog met foto’s.
Met mooie uitzichten, fijne momenten en wat luchtige grapjes tussendoor.
Als
ik kijk naar de lucht, de zon en de maan
wil
ik niet twijf’len aan Uw bestaan.
Als
ik denk aan mijn verdriet en zorgen
wil
ik geloven in een nieuwe morgen.
Verdriet
en blijdschap staan soms naast elkaar,
niet
te bevatten, leven is kostbaar.
Als
ik kijk naar de bomen, dieren, mensen
weet
ik wat ik zou wensen:
dat
iedereen U kent,
dat al wat leeft schuilt in Uw tent.
Vandaag,
op 1-6-2026, bestaat mijn website 6 jaar! Tijd voor wat lekkers om dit te
vieren.
Blij
met mijn blog.
Blij met mijn lezers.
Blij met mijzelf.
Blij
met de vrijheid.
Blij
met de inspiratie die ik krijg.
Blij
met alle beelden en woorden die ik kan plaatsen.
Bovenal ben ik blij met God en Hem dankbaar. Zonder Hem en Zijn zorg voor mij had dit niet
gekund.
Ik
zie uit naar de volgende zes(tig) jaar.
De foto’s van mij op mijn website zijn gemaakt in 2020. Vorig jaar vond ik het daarom tijd voor nieuwe foto’s. Ik boekte een shoot bij Tilly Hooikammer. In 2020 heeft ze mij ook vastgelegd, dus dat zit wel goed. Zij kan zulke mooie foto’s maken en denkt mee over kleding, stijl, houdingen, locatie en nog veel meer. En het is ook gewoon heel gezellig: kletsen, een eindje lopen, foto’s maken. Dan is de tijd zomaar voorbij en zijn er prachtige foto’s gemaakt.
In
dit blog laat ik een aantal van die foto’s zien. Ik ben er heel blij mee!
Daar ligt het:
sneeuw. Een dikke witte laag over de stoep, de tuin, de weg. Verschil tussen stoep en
tuin is niet te zien, alles zit onder die witte deken.
Het is dat je
weet dat daar een tuin is, dat daar de stoep ligt, maar anders… pas als de
sneeuw weg is, geeft ze haar ondergrond bloot.
je naam geschreven in het zand
kwetsbaar
onzeker
zó uit te wissen
je naam
geschreven in Zijn hand
onuitwisbaar
geliefd
nooit vergeten
je leven geborgen
in Gods hand
veilig
beschermd
om eeuwig te
leven
Foto's genomen op het strand van Schiermonnikoog, waar ik laatst een dagje was
Weer een maand voorbij. Mijn streven is elke maand wat op mijn blog te plaatsen, dus vandaag ‘moet’ het dan wel gebeuren. Ik borduur door op het thema van mijn vorige blogbericht: Ruimte.
Mag ik ruimte van jou, ruimte van mij, om mijzelf te zijn? Daar begint het gedicht ‘Ruimte’ mee wat schreef. Mag ik ruimte van mij? Ruimte in mijn hoofd, ruimte in mijn tijd? Hoe maak ik ruimte als ik veel alleen moet doen? Dit wordt geen klaagblog, maar ik wil je wel wat inzichten en gedachten meegeven.
Op mijn werk werd een gedichtenwedstrijd georganiseerd. Dat had een speciale aanleiding. Eén keer per jaar worden daar de Verbindingsdagen georganiseerd. Medewerkers van ondersteunende diensten (zoals HR, administratie, secretariaten) ondernemen dan allerlei activiteiten met bewoners en cliënten. Het thema dit jaar is: Zijn wie je wilt zijn. Dat kan gaan over geaardheid, cultuur, geloof, enzovoort. Kun je, durf je, mag je jezelf zijn, ook als je zorg ontvangt of in een verpleeghuis woont?
1 juni 2020 was de dag dat ik het bericht de wereld in slingerde dat ik een eigen website heb. Nu (bijna) 5 jaar geleden dus. Hoera, het eerste lustrum van mijn website! Dat mag gevierd worden.
Dus kocht ik bloemen en maakte een taartje. Afgelopen week kwam er
spontaan een gedicht bij mij op over het schrijven. Een heel mooi moment om dat
hier en nu met jullie te delen:
ik schrijf
dan blijf
ik bij
en blij
ik schrijf
en lees
ik denk
en dank
in klein
zit grootheid
in onbeduidend
zit waarde
kijk je mee?
lees je?
door mijn ogen
kijken naar Boven
Dank je wel voor je betrokkenheid. Of je nu vanaf het begin meeleest of
later aangehaakt bent. Of je af en toe wat voorbij ziet komen of elke
nieuwsbrief opent. Of je reageert of niet. Fijn dat je bent!
Als titel van dit bericht schreef ik: eerste lustrum. Dat
suggereert dat er nog meer lustra komen.
Tsja, als het aan mij ligt wel, ik wil nog wel even door met schrijven,
fotograferen, delen. Geen mens kan in de toekomst kijken. Geen mens weet wat er
morgen gebeurt, laat staan over vijf jaar. Dus weten we ook niet of er over 5
jaar weer iets te vieren valt. Dus kijk ik naar Boven, naar God. Hij leidt mij,
ook hierin.
Ik heb het er niet op uitgezocht, maar het boeket pioenrozen dat ik
kocht, heeft 5 takken met bloemen. Dat vind ik dan weer mooi.
Daar blijft het niet bij, Goede Vrijdag is niet het einde. Gelukkig kwam er ook de Paasmorgen. Die triomf. Die vreugde: ‘Hij is niet hier, Hij is immers uit de dood opgewekt.’
Had ik daar gestaan,
wat had ik dan gedaan?
Had ik Hem, Jezus, gezien, herkend?
Of was ik van verdriet verblind?
Had ik het
geloofd,
al wat Hij had
beloofd?
Hij zou verrijzen
na drie dagen,
de dood was dood
en verslagen.
Ik loof U, mijn
Heer,
Meester U
triomfeert.
Ik mag delen in
Uw opstanding,
dat is
levensveranderend.
Het graf is open,
ons wacht de
levenstuin.
Halleluja, met U
opgestaan
prijzen wij voor
altijd Uw naam.
Ik wens je fijne, gezegende Paasdagen!
Enkele weken geleden bedacht ik: wat nu als ik mijn avonden leegmaak, voor een paar weken. Dan heb ik meer tijd voor mezelf. Tijd om te schrijven. Misschien wel om muziek te maken. Tijd om een wandelingetje te maken na het avondeten (kom maar door met die zomertijd). Tijd om uit de Bijbel te lezen. Tijd voor lange nachten slapen. Ik vond het een mooie ingeving en werd gelijk enthousiast. Ja oke, ik had de afgelopen weken een volle agenda, dus dat lukte nog even niet. Dus daarom ga ik het doen in april. Ik bedacht een soort van slogan, om mijzelf er aan te herinneren. En dat werd: April is voor mij. Als je dat hardop uitspreekt, kan het ook klinken als April is voor mei, dus vóór de maand mei. Dat vind ik dan wel weer een leuk woordgrapje.
Bijen vliegen pas hun kast uit als het boven de 10 graden is. Het lijkt wel of mijn hoofd ook zo werkt. Ik kom weer een beetje tot leven als het weer lichter wordt, de zon weer wat gaat schijnen.
Deze week, de eerste van februari, benoem ik tot Voorjaarsweek.
Je bent niet vergeten
Er is geen dag dat ik niet aan je dacht, nee
Je bent niet verloren
Al ben je gebroken, je onschuld gestolen
Ik snap wat jij met al die stilte zegt
Ik hoor je SOS, je SOS
En ik verzamel een leger
Zal hemel en aarde bewegen
Mijn liefde vecht tot je veilig bent
Kerst
het donker is
gezwicht
je Redder is
gekomen:
Jezus, het Licht
de Hoop
de Liefde
Hij blijft
voor altijd
