Luchtig

Als terugblik op deze hete julimaand een luchtig blog met foto’s.

Met mooie uitzichten, fijne momenten en wat luchtige grapjes tussendoor.

Zes!

 

Vandaag, op 1-6-2026, bestaat mijn website 6 jaar! Tijd voor wat lekkers om dit te vieren.

 

Blij met mijn blog.

Blij met mijn lezers.

Blij met mijzelf.            

Blij met de vrijheid.

Blij met de inspiratie die ik krijg.

Blij met alle beelden en woorden die ik kan plaatsen.

 

Bovenal ben ik blij met God en Hem dankbaar. Zonder Hem en Zijn zorg voor mij had dit niet gekund.

 

Ik zie uit naar de volgende zes(tig) jaar.

Nieuwe foto's

De foto’s van mij op mijn website zijn gemaakt in 2020. Vorig jaar vond ik het daarom tijd voor nieuwe foto’s. Ik boekte een shoot bij Tilly Hooikammer. In 2020 heeft ze mij ook vastgelegd, dus dat zit wel goed. Zij kan zulke mooie foto’s maken en denkt mee over kleding, stijl, houdingen, locatie en nog veel meer. En het is ook gewoon heel gezellig: kletsen, een eindje lopen, foto’s maken. Dan is de tijd zomaar voorbij en zijn er prachtige foto’s gemaakt.

In dit blog laat ik een aantal van die foto’s zien. Ik ben er heel blij mee!

Sneeuw

Daar ligt het: sneeuw. Een dikke witte laag over de stoep, de tuin, de weg. Verschil tussen stoep en tuin is niet te zien, alles zit onder die witte deken.

Het is dat je weet dat daar een tuin is, dat daar de stoep ligt, maar anders… pas als de sneeuw weg is, geeft ze haar ondergrond bloot.

 

Leven

 

Ruimte (2)

Weer een maand voorbij. Mijn streven is elke maand wat op mijn blog te plaatsen, dus vandaag ‘moet’ het dan wel gebeuren. Ik borduur door op het thema van mijn vorige blogbericht: Ruimte.

Mag ik ruimte van jou, ruimte van mij, om mijzelf te zijn? Daar begint het gedicht ‘Ruimte’ mee wat schreef. Mag ik ruimte van mij? Ruimte in mijn hoofd, ruimte in mijn tijd? Hoe maak ik ruimte als ik veel alleen moet doen? Dit wordt geen klaagblog, maar ik wil je wel wat inzichten en gedachten meegeven.

Eerste lustrum

1 juni 2020 was de dag dat ik het bericht de wereld in slingerde dat ik een eigen website heb. Nu (bijna) 5 jaar geleden dus. Hoera, het eerste lustrum van mijn website! Dat mag gevierd worden.

Dus kocht ik bloemen en maakte een taartje. Afgelopen week kwam er spontaan een gedicht bij mij op over het schrijven. Een heel mooi moment om dat hier en nu met jullie te delen:

 

ik schrijf

dan blijf

ik bij

en blij

 

ik schrijf

en lees

ik denk

en dank

 

in klein

zit grootheid

in onbeduidend

zit waarde

 

kijk je mee?

lees je?

door mijn ogen

kijken naar Boven

 

Dank je wel voor je betrokkenheid. Of je nu vanaf het begin meeleest of later aangehaakt bent. Of je af en toe wat voorbij ziet komen of elke nieuwsbrief opent. Of je reageert of niet. Fijn dat je bent!

 

Als titel van dit bericht schreef ik: eerste lustrum. Dat suggereert dat er nog meer lustra komen. Tsja, als het aan mij ligt wel, ik wil nog wel even door met schrijven, fotograferen, delen. Geen mens kan in de toekomst kijken. Geen mens weet wat er morgen gebeurt, laat staan over vijf jaar. Dus weten we ook niet of er over 5 jaar weer iets te vieren valt. Dus kijk ik naar Boven, naar God. Hij leidt mij, ook hierin. 

Ik heb het er niet op uitgezocht, maar het boeket pioenrozen dat ik kocht, heeft 5 takken met bloemen. Dat vind ik dan weer mooi.

April is voor mij

Enkele weken geleden bedacht ik: wat nu als ik mijn avonden leegmaak, voor een paar weken. Dan heb ik meer tijd voor mezelf. Tijd om te schrijven. Misschien wel om muziek te maken. Tijd om een wandelingetje te maken na het avondeten (kom maar door met die zomertijd). Tijd om uit de Bijbel te lezen. Tijd voor lange nachten slapen. Ik vond het een mooie ingeving en werd gelijk enthousiast. Ja oke, ik had de afgelopen weken een volle agenda, dus dat lukte nog even niet. Dus daarom ga ik het doen in april. Ik bedacht een soort van slogan, om mijzelf er aan te herinneren. En dat werd: April is voor mij. Als je dat hardop uitspreekt, kan het ook klinken als April is voor mei, dus vóór de maand mei. Dat vind ik dan wel weer een leuk woordgrapje.

Voorjaarsweek

Bijen vliegen pas hun kast uit als het boven de 10 graden is. Het lijkt wel of mijn hoofd ook zo werkt. Ik kom weer een beetje tot leven als het weer lichter wordt, de zon weer wat gaat schijnen.

Deze week, de eerste van februari, benoem ik tot Voorjaarsweek.

De 24 mooiste van 2024

Foto’s, quotes, gebeurtenissen, herinneringen uit (het bijna afgelopen jaar) 2024: ik verzamelde ze in een hoogtepunten top-24 van 2024. In willekeurige volgorde en van alles door elkaar, zoals in het leven soms van alles door elkaar loopt. 

Vol levensliefde

Dan moet het wel vandaag …

22 november. Een melding in de post-app: er wordt een pakketje bezorgd, het past door de brievenbus. Yes, nu al? Het is een boekje, of beter: meerdere boekjes. Ik pak het uit en ben enthousiast. Leuk om er op mijn verjaardag over te schrijven, dacht ik. Het stukje werd nog niet geschreven, ik had de tijd nog wel.

Tot vandaag. Want als ik het op mijn verjaardag wil promoten, moet het wel vandaag gebeuren ...

Liever 100

Heel eerlijk? Liever rijd ik 100 op de snelweg in plaats van 130. Stel dat de omstandigheden om te rijden ideaal zijn: het is licht, het is droog, de zon hindert niet. Dan nog rijd ik liever 100. Het snelheidsverschil met bijvoorbeeld vrachtauto’s en campers is niet al te groot. Ik nader ze rustiger en heb tijd en mogelijkheid om ze in te halen zonder dat ik voor mijn gevoel in een split second moet beslissen. Die split second is niet zo, en je moet ook vooruitkijken enzo, maar dan nog. Voor mij rijdt het rustiger.

 

Ik was denk ik 18 of 19 jaar toen ik begon met autorijles. Waar dat voor veel mensen en jongeren vanzelfsprekend is, was het dat voor mij niet. Ik kan geen snelheden en afstanden inschatten. Steek ik op mijn fiets de weg over? Het was wel eens krap, die auto was toch dichterbij of reed toch harder dan ik dacht. Daarom: liever wachten. Dat sta ik daar wel eens en merk dat ik toch al wel had kunnen oversteken. Kan ik dan wel veilig auto leren rijden? Is het vertrouwd - voor mijzelf en voor anderen - dat ik de weg op ga? Het CBR was erbij betrokken. Na een aantal lessen gevolgd te hebben in een schakelauto, kwam hun advies: rijd eens een les in een automaat. Hoef je niet schakelen, heb je meer tijd om te kijken.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik weet het nóg: de opluchting, de rust. Dít is het, dit zie ik mijzelf wel doen. Ik heb tig lessen gevolgd en mijn rijbewijs gehaald. Een auto gekocht. En wat ben ik er blij mee. Ik kan zelf van A naar B naar C. Niet afhankelijk van het openbaar vervoer (hallo platteland, hallo dorp). “Je geeft gas en je rijdt” zeg ik wel eens over mijn bolide. Wat een uitkomst.

 

Laatst was ik aan de wandel. Een korte route. Niet de mooiste maar even de deur uit. Mijn gedachten laten gaan. Na een volle en drukke week mijn volle hoofd hopelijk wat leger lopen. Mijn vermoeide en zere lichaam wat ontspannen.

 

Ineens was daar dat beeld: liever 100. Waarom per sé 130? Waarom mee in de ratrace van overal bij willen zijn, alles willen doen (en dan nog goed ook …)? Waarom vol gas? Mag het een paar tandjes minder - van mijzelf dan? Ja, graag minder snel. Liever 100, liever nog 80, 60. Rustiger aan, om adem te halen.

Ik ga afschalen: werken, eten koken, veel slapen en 2x per week sporten. Dat is de basis.

Markten, concerten, workshops, hoe leuk ook: even niet.

 

Ik wil niet helemaal uit verbinding, niet op een eiland leven. Ik blijf mensen zien en spreken. Maar even niet te veel tegelijk, niet te groots.

 

En verder: focus, 1 ding tegelijk, het gas wat loslaten, wat bijsturen en wel zelf aan het stuur blijven en blijven rijden.

 

Liever 100. Anderen zullen me inhalen. Er zullen altijd mensen zijn die het anders doen, andere keuzes maken, sneller rijden. En dat is oké.

Ik mag mijn eigen (rij)baan volgen.

Liever 100, liever vertragen, liever 60, liever léven en líever leven. 

Terugblik op september

Vorige week was ik een midweek op Terschelling. Een mooi eiland vind ik dat. De maand september was voor mij een maand van afsluiten van mijn werk, want ik ga aan een nieuwe baan beginnen, in een andere organisatie. Een maand met veel vrije tijd, en nog kwam ik soms tijd tekort. Een maand van wandelen, er op uit, sociale contacten. Veel zon en het begin van de herfst. En dus nog een midweek naar Terschelling. Want als ik thuis ben, ga ik toch allerlei (huishoudelijke) dingen doen. Nu kon ik heerlijk relaxen.

In dit blog zomaar wat foto's van het verblijf op Terschelling. Eerst had ik nog meer foto's geselecteerd, maar dat wordt te veel voor nu. Dus misschien komt er nog een deel 2 binnenkort.

Aan het begin van de maand een afscheidskadootje bedacht en in elkaar gezet voor collega’s. 

En hier dan toch echt de foto’s van Terschelling:

Als ik de foto's zo zie, ben ik nog weer even terug...

Tijd

Tijd

glijdt

als zand

door mijn vingers

of

het haakt,

raakt,

maakt

me blij:

weer een dag, maand, jaar erbij.

 

Mistige morgen

Zo af en toe laat hij zich al weer zien: de mist. Passend bij de nazomer. Misschien willen we er nog niet aan, want het is nog zomervakantie, maar toch waren er al weer enkele mistige ochtenden.

De mist ‘heeft iets’, vind ik: de wereld is kleiner, je kunt minder ver voor je uit kijken. Dingen aan de horizon, zoals windmolens en kerktorens, zijn voor even verdwenen. Het is windstil. Misschien wil je vertragen, verstillen.

 

Wat had ik enkele weken geleden geluk. Ik had een vaartocht geboekt. ’s Morgens heel vroeg. De enige van die organisatie voor dit jaar. En juist op die morgen was het mistig. Adembenemend. Sereen, zou ik bijna zeggen.

 

Om kwart over vijf stapte ik de deur uit en maakte alvast deze foto:

Vier

Vandaag is het 1 juni. De datum dat ik mijn blog wereldkundig maakte. 1 juni 2020, om precies te zijn. Daar hou ik van, van precisie.

Vandaag is dat 4 jaar geleden, reden voor een klein feestje. De titel van dit artikel schreef ik bewust met letters. Vier als in het cijfer 4 en van het werkwoord vieren. Want vier je feesten, vier waar je blij mee bent, vier wat je kreeg. En blij ben ik met dit blog!

 

Groningerland

Wie zegt dat het land kleurloos is?

Grijs, bruin, groen

in elk seizoen

soms wat donkerder, soms wat lichter

steeds is het zicht er 

op die kleuren:

 

Vliegshow

Zaterdagmiddag was ik weer eens aan de wandel. Daar was deze week niet zoveel van gekomen. Nu had ik weer de rust om er op uit te gaan en om mij heen te kijken. Een andere reden voor de wandeling was om mijn nieuwe wandelschoenen in te lopen. De eerste kilometers van hopelijk vele.

 

Ruim een week geleden had ik mijn eerste zwaluw van dit jaar gezien. Vandaag liep ik door een natuurgebiedje en daar vlogen ze ook. Yes. Toen ik de bocht omging, waren er nog veel meer. Ondanks een (hagel)bui even eerder, vlogen ze af en aan. Ze vlogen laag en mede door de bewolking die er hing, waren ze goed te zien. Het was een regelrechte vliegshow die ze gaven. Snelheid maken, even stil hangen (ik denk vliegjes vangen), weer verder vliegen, zwenken. Het ging sneller dan ik kan typen of dan jij kan lezen. Prachtig om te zien. Ik heb vol bewondering staan kijken.

Ik timmer aan de weg (deel 2)

Dit is ‘ik timmer aan de weg’ deel 2. Bij het typen van de titel typte ik per ongeluk 20 in plaats van 2, haha dat is wel heel enthousiast. Het vorige blog heeft een vervolg.

Ik timmer aan de weg

Ik timmer aan de weg. Die zin zingt al een paar weken rond in mijn hoofd. Ik timmer aan de weg… en wil dat met deze blogpost laten zien, in de openbaarheid brengen voor zover het dat nog niet is.