De afgelopen week was ik als begeleider mee op vakantie met een groep mensen met een verstandelijke beperking. Wat hebben we het goed, mooi, gezellig en ook pittig gehad. We zijn zó verschillend van elkaar en tegelijk ook zó gelijk. Allemaal zijn we parels in Gods hand, parels in Zijn Koninkrijk. Vanmorgen schreef ik er onderstaand gedicht over, als een terugblik.
na de hitte
van vandaag
zoek ik verkoeling:
het koele water
de zachte bries
ik kom op adem
eindelijk
Als terugblik op deze hete julimaand een luchtig blog met foto’s.
Met mooie uitzichten, fijne momenten en wat luchtige grapjes tussendoor.
Als
ik kijk naar de lucht, de zon en de maan
wil
ik niet twijf’len aan Uw bestaan.
Als
ik denk aan mijn verdriet en zorgen
wil
ik geloven in een nieuwe morgen.
Verdriet
en blijdschap staan soms naast elkaar,
niet
te bevatten, leven is kostbaar.
Als
ik kijk naar de bomen, dieren, mensen
weet
ik wat ik zou wensen:
dat
iedereen U kent,
dat al wat leeft schuilt in Uw tent.
De foto’s van mij op mijn website zijn gemaakt in 2020. Vorig jaar vond ik het daarom tijd voor nieuwe foto’s. Ik boekte een shoot bij Tilly Hooikammer. In 2020 heeft ze mij ook vastgelegd, dus dat zit wel goed. Zij kan zulke mooie foto’s maken en denkt mee over kleding, stijl, houdingen, locatie en nog veel meer. En het is ook gewoon heel gezellig: kletsen, een eindje lopen, foto’s maken. Dan is de tijd zomaar voorbij en zijn er prachtige foto’s gemaakt.
In
dit blog laat ik een aantal van die foto’s zien. Ik ben er heel blij mee!
Daar ligt het:
sneeuw. Een dikke witte laag over de stoep, de tuin, de weg. Verschil tussen stoep en
tuin is niet te zien, alles zit onder die witte deken.
Het is dat je
weet dat daar een tuin is, dat daar de stoep ligt, maar anders… pas als de
sneeuw weg is, geeft ze haar ondergrond bloot.
terug in de tijd
ik ren achter
2025 aan
krijg ‘m nog net
te pakken
om ook weer te
laten gaan
ik zet een punt
het boek gaat
dicht
of is het toch
een komma
mijn blik op de
toekomst gericht
de draad van dit
jaar
past in het
kunstwerk
dat dit leven is
elk draadje telt
even sterk
elke dag doet er
toe
elke maand een
stukje verder
kunstig geweven
door de God van
leven, de Schepper
hoe 2025 ook was:
kleurrijk of
diepzwart
alleen of samen
we waren
kwetsbaar als gras
maar God houdt alle
levensdraden vast
weeft ons in Zijn
plan
Hij, de sterke,
trouwe Vader
houdt ons ook
volgend jaar in Zijn hand
Online
kwam ik een adventskalender tegen. Niets bijzonders zou je zeggen, want die
zijn er zoveel. Met chocola, thee, speelgoed, spreuken, geurtjes of verzin het
maar. Maar deze is anders. Dit is een online adventskalender van de Protestantse Kerk, waar elke dag
inspiratie gegeven wordt met een Bijbeltekst en een korte overdenking. Bedoeld om op een (kerk)website te plaatsen. Dit jaar begint Advent op 30 november.
Ik
ging het uitproberen voor mijn blog en warempel, het werkt.
Bovenaan mijn website staat nu de zogenoemde banner, waarop je kunt doorklikken naar de kalender. Als je mijn website via de laptop / pc leest, is hij direct zichtbaar. Als je de website op je telefoon of tablet bekijkt, staat hij misschien niet bovenaan. Scrol dan naar onderen en klik op ‘Internetversie tonen’, dan zou het moeten lukken.
Ik
ben benieuwd: vind je dit een mooie toevoeging? Of sla je het liever over of hoeft
het van jou niet? Heb je misschien liever een fysieke adventskalender in je handen?
je naam geschreven in het zand
kwetsbaar
onzeker
zó uit te wissen
je naam
geschreven in Zijn hand
onuitwisbaar
geliefd
nooit vergeten
je leven geborgen
in Gods hand
veilig
beschermd
om eeuwig te
leven
Foto's genomen op het strand van Schiermonnikoog, waar ik laatst een dagje was
Weer een maand voorbij. Mijn streven is elke maand wat op mijn blog te plaatsen, dus vandaag ‘moet’ het dan wel gebeuren. Ik borduur door op het thema van mijn vorige blogbericht: Ruimte.
Mag ik ruimte van jou, ruimte van mij, om mijzelf te zijn? Daar begint het gedicht ‘Ruimte’ mee wat schreef. Mag ik ruimte van mij? Ruimte in mijn hoofd, ruimte in mijn tijd? Hoe maak ik ruimte als ik veel alleen moet doen? Dit wordt geen klaagblog, maar ik wil je wel wat inzichten en gedachten meegeven.
1 juni 2020 was de dag dat ik het bericht de wereld in slingerde dat ik een eigen website heb. Nu (bijna) 5 jaar geleden dus. Hoera, het eerste lustrum van mijn website! Dat mag gevierd worden.
Dus kocht ik bloemen en maakte een taartje. Afgelopen week kwam er
spontaan een gedicht bij mij op over het schrijven. Een heel mooi moment om dat
hier en nu met jullie te delen:
ik schrijf
dan blijf
ik bij
en blij
ik schrijf
en lees
ik denk
en dank
in klein
zit grootheid
in onbeduidend
zit waarde
kijk je mee?
lees je?
door mijn ogen
kijken naar Boven
Dank je wel voor je betrokkenheid. Of je nu vanaf het begin meeleest of
later aangehaakt bent. Of je af en toe wat voorbij ziet komen of elke
nieuwsbrief opent. Of je reageert of niet. Fijn dat je bent!
Als titel van dit bericht schreef ik: eerste lustrum. Dat
suggereert dat er nog meer lustra komen.
Tsja, als het aan mij ligt wel, ik wil nog wel even door met schrijven,
fotograferen, delen. Geen mens kan in de toekomst kijken. Geen mens weet wat er
morgen gebeurt, laat staan over vijf jaar. Dus weten we ook niet of er over 5
jaar weer iets te vieren valt. Dus kijk ik naar Boven, naar God. Hij leidt mij,
ook hierin.
Ik heb het er niet op uitgezocht, maar het boeket pioenrozen dat ik
kocht, heeft 5 takken met bloemen. Dat vind ik dan weer mooi.
soms overvalt het je
moét
je even huilen
fijn
als je leunen kunt
iemand
bij wie je kunt schuilen
soms
overvalt het je
moét
je er even heen
voor
een knuffel, een zoen,
een
flitsbezoek: je bent niet alleen
soms
overvalt het je
weet
je niets te zeggen
woorden
tekort
om
dit uit te leggen
soms
overvalt het je
moét
je even schreeuwen,
van
woede, weerzin, frustratie
mee
krijsen met de meeuwen
soms
overvalt het je
wil
je er alleen even zijn
wat
kun je doen?
het
lijkt zo onbeduidend en klein
kleine
gebaren, groots in kracht
breng
ze maar, in een lege dag
breng
ze maar, als een lichtpuntje in de nacht
ook
als de ander het niet kan ontvangen
-
of jijzelf niet -
heb
je een spoortje liefde
een
spoortje leven
gebracht
Enkele weken geleden bedacht ik: wat nu als ik mijn avonden leegmaak, voor een paar weken. Dan heb ik meer tijd voor mezelf. Tijd om te schrijven. Misschien wel om muziek te maken. Tijd om een wandelingetje te maken na het avondeten (kom maar door met die zomertijd). Tijd om uit de Bijbel te lezen. Tijd voor lange nachten slapen. Ik vond het een mooie ingeving en werd gelijk enthousiast. Ja oke, ik had de afgelopen weken een volle agenda, dus dat lukte nog even niet. Dus daarom ga ik het doen in april. Ik bedacht een soort van slogan, om mijzelf er aan te herinneren. En dat werd: April is voor mij. Als je dat hardop uitspreekt, kan het ook klinken als April is voor mei, dus vóór de maand mei. Dat vind ik dan wel weer een leuk woordgrapje.
Je bent niet vergeten
Er is geen dag dat ik niet aan je dacht, nee
Je bent niet verloren
Al ben je gebroken, je onschuld gestolen
Ik snap wat jij met al die stilte zegt
Ik hoor je SOS, je SOS
En ik verzamel een leger
Zal hemel en aarde bewegen
Mijn liefde vecht tot je veilig bent
Foto’s, quotes, gebeurtenissen, herinneringen uit (het bijna afgelopen jaar) 2024: ik verzamelde ze in een hoogtepunten top-24 van 2024. In willekeurige volgorde en van alles door elkaar, zoals in het leven soms van alles door elkaar loopt.
Dan moet het wel vandaag …
22 november. Een melding in de post-app: er wordt een
pakketje bezorgd, het past door de brievenbus. Yes, nu al? Het is een boekje,
of beter: meerdere boekjes. Ik pak het uit en ben enthousiast. Leuk om er op
mijn verjaardag over te schrijven, dacht ik. Het stukje werd nog niet
geschreven, ik had de tijd nog wel.
Tot vandaag. Want als ik het op mijn verjaardag wil promoten, moet het wel vandaag gebeuren ...
Heel eerlijk? Liever rijd ik 100 op de snelweg in plaats van 130. Stel dat de omstandigheden om te rijden ideaal zijn: het is licht, het is droog, de zon hindert niet. Dan nog rijd ik liever 100. Het snelheidsverschil met bijvoorbeeld vrachtauto’s en campers is niet al te groot. Ik nader ze rustiger en heb tijd en mogelijkheid om ze in te halen zonder dat ik voor mijn gevoel in een split second moet beslissen. Die split second is niet zo, en je moet ook vooruitkijken enzo, maar dan nog. Voor mij rijdt het rustiger.
Ik was denk ik 18 of 19 jaar toen ik
begon met autorijles. Waar dat voor veel mensen en jongeren vanzelfsprekend is,
was het dat voor mij niet. Ik kan geen snelheden en afstanden inschatten. Steek
ik op mijn fiets de weg over? Het was wel eens krap, die auto was toch
dichterbij of reed toch harder dan ik dacht. Daarom: liever wachten. Dat sta ik
daar wel eens en merk dat ik toch al wel had kunnen oversteken. Kan ik dan wel
veilig auto leren rijden? Is het vertrouwd - voor mijzelf en voor anderen - dat
ik de weg op ga? Het CBR was erbij betrokken. Na een aantal lessen gevolgd te
hebben in een schakelauto, kwam hun advies: rijd eens een les in een automaat.
Hoef je niet schakelen, heb je meer tijd om te kijken.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik weet het nóg:
de opluchting, de rust. Dít is het, dit zie ik mijzelf wel doen. Ik heb tig
lessen gevolgd en mijn rijbewijs gehaald. Een auto gekocht. En wat ben ik er
blij mee. Ik kan zelf van A naar B naar C. Niet afhankelijk van het openbaar
vervoer (hallo platteland, hallo dorp). “Je geeft gas en je rijdt” zeg ik wel
eens over mijn bolide. Wat een uitkomst.
Laatst was ik aan de wandel. Een korte
route. Niet de mooiste maar even de deur uit. Mijn gedachten laten gaan. Na een
volle en drukke week mijn volle hoofd hopelijk wat leger lopen. Mijn vermoeide
en zere lichaam wat ontspannen.
Ineens was daar dat beeld: liever 100.
Waarom per sé 130? Waarom mee in de ratrace van overal bij willen zijn, alles
willen doen (en dan nog goed ook …)? Waarom vol gas? Mag het een paar tandjes
minder - van mijzelf dan? Ja, graag minder snel. Liever 100, liever nog 80, 60.
Rustiger aan, om adem te halen.
Ik ga afschalen: werken, eten koken,
veel slapen en 2x per week sporten. Dat is de basis.
Markten, concerten, workshops, hoe
leuk ook: even niet.
Ik wil niet helemaal uit verbinding,
niet op een eiland leven. Ik blijf mensen zien en spreken. Maar even niet te
veel tegelijk, niet te groots.
En verder: focus, 1 ding tegelijk, het
gas wat loslaten, wat bijsturen en wel zelf aan het stuur blijven en blijven
rijden.
Liever 100. Anderen zullen me inhalen.
Er zullen altijd mensen zijn die het anders doen, andere keuzes maken, sneller
rijden. En dat is oké.
Ik mag mijn eigen (rij)baan volgen.
Liever 100, liever vertragen, liever
60, liever léven en líever leven.
