De afgelopen week was ik als begeleider mee op vakantie met een groep mensen met een verstandelijke beperking. Wat hebben we het goed, mooi, gezellig en ook pittig gehad. We zijn zó verschillend van elkaar en tegelijk ook zó gelijk. Allemaal zijn we parels in Gods hand, parels in Zijn Koninkrijk. Vanmorgen schreef ik er onderstaand gedicht over, als een terugblik.
na de hitte
van vandaag
zoek ik verkoeling:
het koele water
de zachte bries
ik kom op adem
eindelijk
Als terugblik op deze hete julimaand een luchtig blog met foto’s.
Met mooie uitzichten, fijne momenten en wat luchtige grapjes tussendoor.
Als
ik kijk naar de lucht, de zon en de maan
wil
ik niet twijf’len aan Uw bestaan.
Als
ik denk aan mijn verdriet en zorgen
wil
ik geloven in een nieuwe morgen.
Verdriet
en blijdschap staan soms naast elkaar,
niet
te bevatten, leven is kostbaar.
Als
ik kijk naar de bomen, dieren, mensen
weet
ik wat ik zou wensen:
dat
iedereen U kent,
dat al wat leeft schuilt in Uw tent.
Vandaag,
op 1-6-2026, bestaat mijn website 6 jaar! Tijd voor wat lekkers om dit te
vieren.
Blij
met mijn blog.
Blij met mijn lezers.
Blij met mijzelf.
Blij
met de vrijheid.
Blij
met de inspiratie die ik krijg.
Blij
met alle beelden en woorden die ik kan plaatsen.
Bovenal ben ik blij met God en Hem dankbaar. Zonder Hem en Zijn zorg voor mij had dit niet
gekund.
Ik
zie uit naar de volgende zes(tig) jaar.
Een gebed voor Valentijnsdag, dag van de liefde. Maar niet alléén op Valentijnsdag, wat mij betreft kan dit gebed elke dag gebeden worden.
Here God, U die liefde bent, wij danken U dat U Uw ultieme liefde voor ons bewezen hebt in Uw Zoon, de Here Jezus.
Daar ligt het:
sneeuw. Een dikke witte laag over de stoep, de tuin, de weg. Verschil tussen stoep en
tuin is niet te zien, alles zit onder die witte deken.
Het is dat je
weet dat daar een tuin is, dat daar de stoep ligt, maar anders… pas als de
sneeuw weg is, geeft ze haar ondergrond bloot.
terug in de tijd
ik ren achter
2025 aan
krijg ‘m nog net
te pakken
om ook weer te
laten gaan
ik zet een punt
het boek gaat
dicht
of is het toch
een komma
mijn blik op de
toekomst gericht
de draad van dit
jaar
past in het
kunstwerk
dat dit leven is
elk draadje telt
even sterk
elke dag doet er
toe
elke maand een
stukje verder
kunstig geweven
door de God van
leven, de Schepper
hoe 2025 ook was:
kleurrijk of
diepzwart
alleen of samen
we waren
kwetsbaar als gras
maar God houdt alle
levensdraden vast
weeft ons in Zijn
plan
Hij, de sterke,
trouwe Vader
houdt ons ook
volgend jaar in Zijn hand
Het is nog november, nog lang geen oud&nieuw. Maar a.s. zondag 23 november is het wel de laatste zondag van het kerkelijk jaar. In veel kerken is het dan Eeuwigheidszondag of Herdenkingszondag. De mensen die in het afgelopen jaar overleden zijn, worden dan herdacht. In onze kerkgemeente is ook een aantal mensen overleden. Niet iedereen kende ik even goed. Daarover schreef ik een gedicht. De BIjbeltekst waardoor ik geïnspireerd werd, komt uit Jesaja 43:4 "Jij bent zo kostbaar in Mijn ogen, zo waardevol en Ik houd zoveel van je".
Eeuwigheidszondag
Hoe kan ik zeggen dat ik je mis
als ik je niet goed gekend heb,
niet weet wat belangrijk voor je was,
wíe belangrijk voor je was.
Maar zoveel weet ik wel:
je bent gekend, geliefd
door God, de Schepper.
Daaruit mocht je leven,
vóórleven,
dóórleven.
Je wordt gemist:
in levens, in huizen,
aan tafel, bij de koffie,
in gesprekken,
in belletjes,
in de kerk,
in de gemeente,
in zingen, in spreken,
in bidden, in vragen,
in dragen
en gedragen worden.
Kostbaar
voor zoveel mensen.
Ook als wij je niet meer zien
hoor je bij ons
hoor je bij God, de Schepper.
Je bent gekend
geliefd
gekocht met Jezus’ bloed
om te leven
voor altijd in onze harten
voor altijd veilig in Jezus’ armen.
je naam geschreven in het zand
kwetsbaar
onzeker
zó uit te wissen
je naam
geschreven in Zijn hand
onuitwisbaar
geliefd
nooit vergeten
je leven geborgen
in Gods hand
veilig
beschermd
om eeuwig te
leven
Foto's genomen op het strand van Schiermonnikoog, waar ik laatst een dagje was
Weer een maand voorbij. Mijn streven is elke maand wat op mijn blog te plaatsen, dus vandaag ‘moet’ het dan wel gebeuren. Ik borduur door op het thema van mijn vorige blogbericht: Ruimte.
Mag ik ruimte van jou, ruimte van mij, om mijzelf te zijn? Daar begint het gedicht ‘Ruimte’ mee wat schreef. Mag ik ruimte van mij? Ruimte in mijn hoofd, ruimte in mijn tijd? Hoe maak ik ruimte als ik veel alleen moet doen? Dit wordt geen klaagblog, maar ik wil je wel wat inzichten en gedachten meegeven.
1 juni 2020 was de dag dat ik het bericht de wereld in slingerde dat ik een eigen website heb. Nu (bijna) 5 jaar geleden dus. Hoera, het eerste lustrum van mijn website! Dat mag gevierd worden.
Dus kocht ik bloemen en maakte een taartje. Afgelopen week kwam er
spontaan een gedicht bij mij op over het schrijven. Een heel mooi moment om dat
hier en nu met jullie te delen:
ik schrijf
dan blijf
ik bij
en blij
ik schrijf
en lees
ik denk
en dank
in klein
zit grootheid
in onbeduidend
zit waarde
kijk je mee?
lees je?
door mijn ogen
kijken naar Boven
Dank je wel voor je betrokkenheid. Of je nu vanaf het begin meeleest of
later aangehaakt bent. Of je af en toe wat voorbij ziet komen of elke
nieuwsbrief opent. Of je reageert of niet. Fijn dat je bent!
Als titel van dit bericht schreef ik: eerste lustrum. Dat
suggereert dat er nog meer lustra komen.
Tsja, als het aan mij ligt wel, ik wil nog wel even door met schrijven,
fotograferen, delen. Geen mens kan in de toekomst kijken. Geen mens weet wat er
morgen gebeurt, laat staan over vijf jaar. Dus weten we ook niet of er over 5
jaar weer iets te vieren valt. Dus kijk ik naar Boven, naar God. Hij leidt mij,
ook hierin.
Ik heb het er niet op uitgezocht, maar het boeket pioenrozen dat ik
kocht, heeft 5 takken met bloemen. Dat vind ik dan weer mooi.
soms overvalt het je
moét
je even huilen
fijn
als je leunen kunt
iemand
bij wie je kunt schuilen
soms
overvalt het je
moét
je er even heen
voor
een knuffel, een zoen,
een
flitsbezoek: je bent niet alleen
soms
overvalt het je
weet
je niets te zeggen
woorden
tekort
om
dit uit te leggen
soms
overvalt het je
moét
je even schreeuwen,
van
woede, weerzin, frustratie
mee
krijsen met de meeuwen
soms
overvalt het je
wil
je er alleen even zijn
wat
kun je doen?
het
lijkt zo onbeduidend en klein
kleine
gebaren, groots in kracht
breng
ze maar, in een lege dag
breng
ze maar, als een lichtpuntje in de nacht
ook
als de ander het niet kan ontvangen
-
of jijzelf niet -
heb
je een spoortje liefde
een
spoortje leven
gebracht
Daar blijft het niet bij, Goede Vrijdag is niet het einde. Gelukkig kwam er ook de Paasmorgen. Die triomf. Die vreugde: ‘Hij is niet hier, Hij is immers uit de dood opgewekt.’
Had ik daar gestaan,
wat had ik dan gedaan?
Had ik Hem, Jezus, gezien, herkend?
Of was ik van verdriet verblind?
Had ik het
geloofd,
al wat Hij had
beloofd?
Hij zou verrijzen
na drie dagen,
de dood was dood
en verslagen.
Ik loof U, mijn
Heer,
Meester U
triomfeert.
Ik mag delen in
Uw opstanding,
dat is
levensveranderend.
Het graf is open,
ons wacht de
levenstuin.
Halleluja, met U
opgestaan
prijzen wij voor
altijd Uw naam.
Ik wens je fijne, gezegende Paasdagen!
Had ik daar gestaan,
wat had ik dan
gedaan?
Had ik Hem,
Jezus, bespot, gehaat,
Hem beschuldigd
van smaad, van kwaad?
Had ik Hem
bespuugd?
Of was ik
weggevlucht?
Durfde ik niet voor Hem uitkomen,
zou ik mijn vijandschap tonen?
Ik was niet Zijn
vriend,
heb liefde niet
verdiend.
Toch leed Hij
voor mij, daar in die tuin,
verzoende alle
leed en puin.
Hoor wat Hij je
zegt:
’t Is mijn bloed
dat jou redt.
Ik heb alles
doorstaan, geleden,
voortaan mag je ‘Mijn
kind’ heten.
Enkele weken geleden bedacht ik: wat nu als ik mijn avonden leegmaak, voor een paar weken. Dan heb ik meer tijd voor mezelf. Tijd om te schrijven. Misschien wel om muziek te maken. Tijd om een wandelingetje te maken na het avondeten (kom maar door met die zomertijd). Tijd om uit de Bijbel te lezen. Tijd voor lange nachten slapen. Ik vond het een mooie ingeving en werd gelijk enthousiast. Ja oke, ik had de afgelopen weken een volle agenda, dus dat lukte nog even niet. Dus daarom ga ik het doen in april. Ik bedacht een soort van slogan, om mijzelf er aan te herinneren. En dat werd: April is voor mij. Als je dat hardop uitspreekt, kan het ook klinken als April is voor mei, dus vóór de maand mei. Dat vind ik dan wel weer een leuk woordgrapje.
