Als
ik kijk naar de lucht, de zon en de maan
wil
ik niet twijf’len aan Uw bestaan.
Als
ik denk aan mijn verdriet en zorgen
wil
ik geloven in een nieuwe morgen.
Verdriet
en blijdschap staan soms naast elkaar,
niet
te bevatten, leven is kostbaar.
Als
ik kijk naar de bomen, dieren, mensen
weet
ik wat ik zou wensen:
dat
iedereen U kent,
dat al wat leeft schuilt in Uw tent.
Een gebed voor Valentijnsdag, dag van de liefde. Maar niet alléén op Valentijnsdag, wat mij betreft kan dit gebed elke dag gebeden worden.
Here God, U die liefde bent, wij danken U dat U Uw ultieme liefde voor ons bewezen hebt in Uw Zoon, de Here Jezus.
Het is nog november, nog lang geen oud&nieuw. Maar a.s. zondag 23 november is het wel de laatste zondag van het kerkelijk jaar. In veel kerken is het dan Eeuwigheidszondag of Herdenkingszondag. De mensen die in het afgelopen jaar overleden zijn, worden dan herdacht. In onze kerkgemeente is ook een aantal mensen overleden. Niet iedereen kende ik even goed. Daarover schreef ik een gedicht. De BIjbeltekst waardoor ik geïnspireerd werd, komt uit Jesaja 43:4 "Jij bent zo kostbaar in Mijn ogen, zo waardevol en Ik houd zoveel van je".
Eeuwigheidszondag
Hoe kan ik zeggen dat ik je mis
als ik je niet goed gekend heb,
niet weet wat belangrijk voor je was,
wíe belangrijk voor je was.
Maar zoveel weet ik wel:
je bent gekend, geliefd
door God, de Schepper.
Daaruit mocht je leven,
vóórleven,
dóórleven.
Je wordt gemist:
in levens, in huizen,
aan tafel, bij de koffie,
in gesprekken,
in belletjes,
in de kerk,
in de gemeente,
in zingen, in spreken,
in bidden, in vragen,
in dragen
en gedragen worden.
Kostbaar
voor zoveel mensen.
Ook als wij je niet meer zien
hoor je bij ons
hoor je bij God, de Schepper.
Je bent gekend
geliefd
gekocht met Jezus’ bloed
om te leven
voor altijd in onze harten
voor altijd veilig in Jezus’ armen.
je naam geschreven in het zand
kwetsbaar
onzeker
zó uit te wissen
je naam
geschreven in Zijn hand
onuitwisbaar
geliefd
nooit vergeten
je leven geborgen
in Gods hand
veilig
beschermd
om eeuwig te
leven
Foto's genomen op het strand van Schiermonnikoog, waar ik laatst een dagje was
Op mijn werk werd een gedichtenwedstrijd georganiseerd. Dat had een speciale aanleiding. Eén keer per jaar worden daar de Verbindingsdagen georganiseerd. Medewerkers van ondersteunende diensten (zoals HR, administratie, secretariaten) ondernemen dan allerlei activiteiten met bewoners en cliënten. Het thema dit jaar is: Zijn wie je wilt zijn. Dat kan gaan over geaardheid, cultuur, geloof, enzovoort. Kun je, durf je, mag je jezelf zijn, ook als je zorg ontvangt of in een verpleeghuis woont?
soms overvalt het je
moét
je even huilen
fijn
als je leunen kunt
iemand
bij wie je kunt schuilen
soms
overvalt het je
moét
je er even heen
voor
een knuffel, een zoen,
een
flitsbezoek: je bent niet alleen
soms
overvalt het je
weet
je niets te zeggen
woorden
tekort
om
dit uit te leggen
soms
overvalt het je
moét
je even schreeuwen,
van
woede, weerzin, frustratie
mee
krijsen met de meeuwen
soms
overvalt het je
wil
je er alleen even zijn
wat
kun je doen?
het
lijkt zo onbeduidend en klein
kleine
gebaren, groots in kracht
breng
ze maar, in een lege dag
breng
ze maar, als een lichtpuntje in de nacht
ook
als de ander het niet kan ontvangen
-
of jijzelf niet -
heb
je een spoortje liefde
een
spoortje leven
gebracht
Had ik daar gestaan,
wat had ik dan
gedaan?
Had ik Hem,
Jezus, bespot, gehaat,
Hem beschuldigd
van smaad, van kwaad?
Had ik Hem
bespuugd?
Of was ik
weggevlucht?
Durfde ik niet voor Hem uitkomen,
zou ik mijn vijandschap tonen?
Ik was niet Zijn
vriend,
heb liefde niet
verdiend.
Toch leed Hij
voor mij, daar in die tuin,
verzoende alle
leed en puin.
Hoor wat Hij je
zegt:
’t Is mijn bloed
dat jou redt.
Ik heb alles
doorstaan, geleden,
voortaan mag je ‘Mijn
kind’ heten.
Je bent niet vergeten
Er is geen dag dat ik niet aan je dacht, nee
Je bent niet verloren
Al ben je gebroken, je onschuld gestolen
Ik snap wat jij met al die stilte zegt
Ik hoor je SOS, je SOS
En ik verzamel een leger
Zal hemel en aarde bewegen
Mijn liefde vecht tot je veilig bent
Kerst
het donker is
gezwicht
je Redder is
gekomen:
Jezus, het Licht
de Hoop
de Liefde
Hij blijft
voor altijd
Dan moet het wel vandaag …
22 november. Een melding in de post-app: er wordt een
pakketje bezorgd, het past door de brievenbus. Yes, nu al? Het is een boekje,
of beter: meerdere boekjes. Ik pak het uit en ben enthousiast. Leuk om er op
mijn verjaardag over te schrijven, dacht ik. Het stukje werd nog niet
geschreven, ik had de tijd nog wel.
Tot vandaag. Want als ik het op mijn verjaardag wil promoten, moet het wel vandaag gebeuren ...
Dit gedicht
schreef ik als vervolg op ‘Uit’.
Want hoe kun je uit staan als je nog veel vast houdt? Misschien wel vast moét
houden? Loslaten kan klinken alsof je iets of iemand als een baksteen laat
vallen. Met het risico op bezeren. Kun je misschien, in plaats van loslaten,
iets doorgeven? Doorgeven aan God? Doorgeven aan een medemens? Die mee helpt
dragen? Je staat niet alleen.
‘Laat het maar
los’
klinkt zo
eenvoudig.
Toch houd je
vast,
staat schouder
aan schouder.
Wat doe je als twee kerkgemeenten samengaan? Dan gebeurt er van alles, teveel om op te noemen. Wat daarbij kán horen is de keuze voor 1 kerk. En dat is wat er in mijn kerkgemeente gebeurde. Sinds 1 juli zijn we samen officieel één gemeente en houden we alle diensten in één kerkgebouw, namelijk ‘Kabzeël’. Zodoende hadden we op 14 juli de laatste kerkdienst in de kerk die zijn deuren sluit. Na ruim 50 jaar, dat zijn heel wat diensten, heel wat gebeden, heel wat liederen en psalmen die er gezongen zijn. Van die 50 jaar heb ik er bijna 15 jaar gekerkt. Ik schreef er een gedicht over, wat ik in de dienst heb voorgelezen.
Een kerk, een
kerkgebouw: mensenwerk, maar toch ook allereerst en vooral Gods werk.
De afgelopen week was ik op vakantie met Dit Koningskind. Samen met een
groep deelnemers uit het hele land waren we een week in Diessen, Noord-Brabant.
Alle gasten hebben een verstandelijke beperking. Maar verder zijn ze zo
verschillend als wat. Het was een intensieve week, maar ook een week vol mooie
momenten en lachbuien. Ik schreef er onderstaand gedicht over.
ik zie je brede glimlach bij een kop koffie op het terras
ik zie je boosheid als je dwars
ergens tegenin gaat
ik hoor de zucht die je slaakt:
ze heeft het dóór
ze snapt wat ik bedoel
nu is het goed
ik zie je genieten
van schijnbaar kleine dingen,
samen eten, samen zingen
je voelsprieten
staan aan
ik zie je helpen, doen wat jij kunt
ik zie je trots als iets is gelukt
ik hoor je slappe lach,
ik merk hoe je contact zoekt,
parels in de dag
ik hoor je vragen,
de bevestiging die je zoekt
ik zie hoe zorgzaam je bent,
hoe je kleurt en tekent,
het is goed wie je bent en hoe je doet
ik zie je eenvoud,
je grootse geloof
ik zie je vertrouwen op de Hemelse Vader
je brengt me nader
bij Hem
met je lied, je knuffels, je stem
ik zie hoe je doorzet,
zelf dingen probeert
hoe je zelfstandig
je weg vindt, op jouw manier
we noemen je beperkt,
maar juist in je eenvoud
leren jullie ons zoveel
wat een rijkdom, wat een Zegen
hebben we in jullie gekregen
Het einde van het jaar. Tijd voor een terugblik. Ik beschreef voor dit blogbericht 23 mooie momenten en zocht 23 mooie foto's uit van 2023. Vooral die 23 foto's waren lastig, het had net zo gemakkelijk het dubbele kunnen zijn. Lees en kijk je mee?
Bedankt voor het meelezen, meekijken, reageren op mijn blogs, ook dit jaar weer. Fijne jaarwisseling en alle goeds, geluk en gezondheid in 2024 gewenst!
In de afgelopen
weken waren er veel ongelukken in het nieuws. Verdrinkingen, auto-ongevallen,
branden. Mensen raakten gewond, anderen kwamen om het leven. Het toont (weer)
aan hoe kwetsbaar het leven is. En ergens weten we dat wel. Maar hoe vaak
denken we niet dat het alleen bij anderen gebeurt?
Dat we kwetsbaar
zijn, hoeft ons niet te verlammen. We mogen ons kwetsbaar weten én afhankelijk.
Afhankelijk van Gods zorg en bescherming. Hij is er altijd bij. Al merken we
het niet altijd op, Hij zorgt voor ons en draagt ons. Lost dat al onze vragen
op? Nee, zeker niet. Bij al onze vragen, bij alle verdriet en tegenslag mogen
we uitzien naar de dag dat alle tranen gewist zijn en we elkaar weer zullen
zien.
Of alles je voor
de wind gaat of als je geraakt en verwond bent door het leven: we zijn veilig
bij God. Ik hoop dat je dat kunt geloven en je houvast geeft.
hoe kwetsbaar is
ons leven
hoe broos ons
geluk
ineens kan alles
anders zijn
is er zoveel stuk
je leven staat op
de kop
niets is
hetzelfde
vanaf nu, sinds
dat erge, ben jij
nooit meer
dezelfde
een ‘morgen’ is
er niet meer
geen toekomst,
geen hoop
verdriet, pijn,
onzekerheid gaan
met je op de loop
ik vraag God je
te dragen
Zijn hand in jouw
hand
kom bij Hem met
je vragen
Hij houdt altijd
stand
dan is niet alles
opgelost
niet alle leed
voorbij
was het maar
waar. Maar ik geloof:
Hij is er wél bij
ooit wordt de
nacht weer een dag
zijn tranen
gewist
ooit klinkt ook
weer jullie lach, die
je zo had gemist
broos en
kwetsbaar is ons bestaan
als een stofje in
het heelal
tóch zijn we veilig:
God zorgt en
draagt
altijd en overal
Vrede
Wie kent een god zo goed en vol ontferming?
Waar vindt de mens meer vrede en bescherming?
Uit: Psalm 18: 6 De Nieuwe Psalmberijming
Misschien vind je het ouderwets, maar ik heb wat met de psalmen. Niet alle melodieën spreken me aan, en ook niet alle woorden. Maar heel veel ook wél. Ik vind er herkenning in. In hoe ik van blijdschap naar verdriet naar God loven kan gaan. In hoe moeilijk het leven soms kan zijn. Dat er hoop is. Regelmatig worden er prachtige eigenschappen van God in benoemd. En als we dan eens uit een hertaling zingen, kunnen de woorden maar zo nog dieper, nog aansprekender bij mij binnenkomen.
