Water

na de hitte

van vandaag

zoek ik verkoeling:

het koele water

de zachte bries

ik kom op adem

eindelijk

Luchtig

Als terugblik op deze hete julimaand een luchtig blog met foto’s.

Met mooie uitzichten, fijne momenten en wat luchtige grapjes tussendoor.

Terugblik op september

Vorige week was ik een midweek op Terschelling. Een mooi eiland vind ik dat. De maand september was voor mij een maand van afsluiten van mijn werk, want ik ga aan een nieuwe baan beginnen, in een andere organisatie. Een maand met veel vrije tijd, en nog kwam ik soms tijd tekort. Een maand van wandelen, er op uit, sociale contacten. Veel zon en het begin van de herfst. En dus nog een midweek naar Terschelling. Want als ik thuis ben, ga ik toch allerlei (huishoudelijke) dingen doen. Nu kon ik heerlijk relaxen.

In dit blog zomaar wat foto's van het verblijf op Terschelling. Eerst had ik nog meer foto's geselecteerd, maar dat wordt te veel voor nu. Dus misschien komt er nog een deel 2 binnenkort.

Aan het begin van de maand een afscheidskadootje bedacht en in elkaar gezet voor collega’s. 

En hier dan toch echt de foto’s van Terschelling:

Als ik de foto's zo zie, ben ik nog weer even terug...

Tijd

Tijd

glijdt

als zand

door mijn vingers

of

het haakt,

raakt,

maakt

me blij:

weer een dag, maand, jaar erbij.

 

Mistige morgen

Zo af en toe laat hij zich al weer zien: de mist. Passend bij de nazomer. Misschien willen we er nog niet aan, want het is nog zomervakantie, maar toch waren er al weer enkele mistige ochtenden.

De mist ‘heeft iets’, vind ik: de wereld is kleiner, je kunt minder ver voor je uit kijken. Dingen aan de horizon, zoals windmolens en kerktorens, zijn voor even verdwenen. Het is windstil. Misschien wil je vertragen, verstillen.

 

Wat had ik enkele weken geleden geluk. Ik had een vaartocht geboekt. ’s Morgens heel vroeg. De enige van die organisatie voor dit jaar. En juist op die morgen was het mistig. Adembenemend. Sereen, zou ik bijna zeggen.

 

Om kwart over vijf stapte ik de deur uit en maakte alvast deze foto:

Uit

Je hoeft niet proberen

alles wat ‘moet’.  

Laat het gebeuren:

zweet, tranen, bloed.

 

De wereld raast door:

de piepjes, de bliepjes,

de pingels en rinkels,

appjes, berichten, sms,

kijk hier, zie daar,

het bezorgt je stress.

 

De wereld raast door.

En jij?

Adem in, adem uit,

stel je haar voor

zonder verwachting,

zonder geluid.

 

Je hoeft niet proberen,

laat het maar gaan.

Het mag je leren

eens uít te staan.

Glijbaan

 

lichtvoetig

lichtvoetig

ik wil

luchtig

lichtvoetig

leven

vandaag

 

ik kies

zomerbries

zuchtje wind

zonnekind

zomaar

 

de groeten aan mijn denkhoofd

want ik schakel je even uit

en neem een besluit

vandaag denk ik vrolijk - beloofd

 

en als mijn voornemens smelten

- als sneeuw voor de zon -

neem me onder Uw hoede

dan heb ik bodem, vaste grond

 

laat

mijn lied

zweven

naar omhoog

 

laat

mijn dank

stijgen

naar Uw troon

 

laat

mij leven

bij U

op adem komen

 

vandaag

morgen

elke dag

 

zodat

en

totdat

ik U

ontmoeten mag

Rijkdom

De afgelopen week was ik op vakantie met Dit Koningskind. Samen met een groep deelnemers uit het hele land waren we een week in Diessen, Noord-Brabant. Alle gasten hebben een verstandelijke beperking. Maar verder zijn ze zo verschillend als wat. Het was een intensieve week, maar ook een week vol mooie momenten en lachbuien. Ik schreef er onderstaand gedicht over.

Rijkdom 

ik zie je brede glimlach bij een kop koffie op het terras

ik zie je boosheid als je dwars

ergens tegenin gaat

ik hoor de zucht die je slaakt:

ze heeft het dóór

ze snapt wat ik bedoel

nu is het goed

 

ik zie je genieten

van schijnbaar kleine dingen,

samen eten, samen zingen

je voelsprieten

staan aan

 

ik zie je helpen, doen wat jij kunt

ik zie je trots als iets is gelukt

ik hoor je slappe lach,

ik merk hoe je contact zoekt,

parels in de dag

 

ik hoor je vragen,

de bevestiging die je zoekt

ik zie hoe zorgzaam je bent,

hoe je kleurt en tekent,

het is goed wie je bent en hoe je doet

 

ik zie je eenvoud,

je grootse geloof

ik zie je vertrouwen op de Hemelse Vader

je brengt me nader

bij Hem

met je lied, je knuffels, je stem

 

ik zie hoe je doorzet,

zelf dingen probeert

hoe je zelfstandig

je weg vindt, op jouw manier

 

we noemen je beperkt,

maar juist in je eenvoud

leren jullie ons zoveel

wat een rijkdom, wat een Zegen

hebben we in jullie gekregen

Niet(s) doen

“Wanneer heb je voor het laatst een dag niets gedaan?”  is de vraag die op het labeltje van het theezakje staat. Dat is niet zo moeilijk: deze maand vierde ik drie weken lang vakantie. Kijk en lees je een stukje van die vakantie mee? Want die bestond niet uit alleen maar niets doen. En er was ook iets wat ik niét ga doen.

Kleuren

KLEUREN

 

er is meer dan zwart óf wit

zoveel kleur wat er tussen zit:

 

groen en blauw

licht, fris als dauw

 

indigo, violet

al iets warmer van opzet

 

geel, rood, oranje

hiermee vlam je

door het leven

zoveel kleuren je gegeven

 

zie je veel grijs of zwart?

kom, lucht je hart

 

open je ogen, kijk om je heen

er is zoveel meer dan zwart en wit alleen

Langs de weg

In de zomer had ik een paar weken een logee: een hond. Dat betekende veel wandelen, veel thuis werken, veel in de tuin zijn. Het was warm weer met soms wat regen. Tijdens het wandelen zag ik van alles langs de weg, maar met een lobbes van 40 kg aan de lijn kon ik geen foto’s maken. Dan ging ik later op de dag wel eens zonder hond op pad om de foto’s alsnog te maken. Want het waren veel mooie dingen die ik zag. Voornamelijk bloemen, dus die kom je veel tegen in deze blog. Kijk mee, hopelijk geniet je er net zo van als ik doe en gedaan heb.

Mijn logee💚

Vakantiehuis

In de afgelopen week was ik als begeleider mee op een groepsvakantie voor mensen met een verstandelijke beperking. Zo'n week word ik geleefd: volle focus op de gasten, samenwerken in het team van begeleiders. Tegelijk ook genieten van kleine dingen en van de omgeving. Weer thuis ontstond dit gedichtje:

er was geen thuis

er was geen wereld

alleen dit huis

en wie er deze week woonden

 

het was mijn thuis

het was mijn wereld

dit huis

met andere gewoonten

 

zoveel mensen, zoveel geluiden

zo goed samen

dit huis

nu weer verlaten

 

iedereen weer terug naar het eigen leven,

de eigen wereld,

genoten, gegeven, gegroeid,

mijn hart is er een beetje gebleven.

Tempo

Omdat er een wegafsluiting is, moet ik deze maand via een andere route naar mijn werk rijden. Nu moet ik over een weg waar je, op de vaak openstaande brug na, gewoonlijk door kunt rijden. Af en toe zijn er stukken waar je 70 mag, maar verder mag je overal 100 km per uur rijden. Toch zijn er regelmatig voertuigen die langzamer gaan. Als het een vrachtwagen of een auto met een aanhanger is, snap ik dat, die mogen maar maximaal 90. Maar ook bestuurders van een gewone personenauto rijden regelmatig maar 90, of nog langzamer. Zonder dat er iemand voor hen rijdt. Gewoon overdag, als het licht is en droog. En daar kan ik mij over opwinden: hoezo rijd je maar 90? De weg ligt open. Gas erop, een beetje doorrijden graag. Niet omdat ik altijd zo’n haast heb, maar gewoon het idee….

Juni-jubel

Nadenkend over wat ik zou bloggen vandaag, bedacht ik dat een fototerugblik op de maand juni wel leuk is. Ik zocht een titel en kwam uit op Juni-jubel. Dat is wel een feestelijke naam hoor, voor een maand die niet alleen maar jubel was. Er was ook pijn, ongemak, niet lekker in mijn vel zitten. Maar er was ook weer wat rust, wat oog krijgen voor de omgeving, de natuur. Dus deel ik graag wat foto’s. Kijk je mee?

Groen

Omdat ik niet goed kan inschatten of het gedicht hierboven goed leesbaar is, plaats ik hem ook nog even als losse tekst.

Zing maar, vogel

Het is ’s avonds laat. Ik vouw de was nog even op. Een merel zingt, vlakbij. Langzaam wordt hij stiller.

 

Zing maar, vogel,

dan weet ik dat de wereld leeft.

Zing maar, vogel,

ook als het leven wankelt en beeft.

Zing maar, vogel,

je getuigt van Hem die zoveel geeft.

Zing maar, vogel,

ook voor wie niets heeft.

Zing maar, vogel,

ik hoor je zang die door het luchtruim zweeft.

Zing maar, vogel,

ik hoor de dank die eraan kleeft.

Zing maar, vogel,

dwars door lach en tranen heen.

Zing maar, vogel,

dan ben ik niet alleen.

Zomerblog: Goudgeel

Goudgeel graan

golft boven de grond

zwaluwen zwenken

en zwieren

alsof er geen narigheid bestond

Zomerblog: licht

 

licht

luchtig

zachte bries

 

kalm

koelte

die blies

 

wat

warmte

wat water

 

paars

pastel

kleurt de lucht

 

vogel

fluit

in zijn vlucht

 

maar ook

onweer

zomerstorm

 

ontlading

is enorm

 

daar

donder

kleddernat

 

daar

dreiging

onderschat

 

lang

de dag

 

kort

de nacht

 

leef

slomer

leef de zomer

Vakantie?

Daar sta je. Voor het laatst.

Dit is de afronding. Je glimlacht. Haalt opgelucht adem. Of klinkt er ook een zucht in door? Een zucht van: en nu? Het is de laatste dag van dit schooljaar. Straks als je kind naar buiten komt, hebben jullie vakantie. Zes weken lang geen wekker. Zes weken lang geen haast. Zes weken lang geen: ik wil niet naar school. En ook: zes weken lang geen ritme, of een minder strak ritme. Zes weken lang je kind thuis. Zes weken lang ‘mag ik …?’. De hele dag.