Eerste lustrum

1 juni 2020 was de dag dat ik het bericht de wereld in slingerde dat ik een eigen website heb. Nu (bijna) 5 jaar geleden dus. Hoera, het eerste lustrum van mijn website! Dat mag gevierd worden.

Dus kocht ik bloemen en maakte een taartje. Afgelopen week kwam er spontaan een gedicht bij mij op over het schrijven. Een heel mooi moment om dat hier en nu met jullie te delen:

 

ik schrijf

dan blijf

ik bij

en blij

 

ik schrijf

en lees

ik denk

en dank

 

in klein

zit grootheid

in onbeduidend

zit waarde

 

kijk je mee?

lees je?

door mijn ogen

kijken naar Boven

 

Dank je wel voor je betrokkenheid. Of je nu vanaf het begin meeleest of later aangehaakt bent. Of je af en toe wat voorbij ziet komen of elke nieuwsbrief opent. Of je reageert of niet. Fijn dat je bent!

 

Als titel van dit bericht schreef ik: eerste lustrum. Dat suggereert dat er nog meer lustra komen. Tsja, als het aan mij ligt wel, ik wil nog wel even door met schrijven, fotograferen, delen. Geen mens kan in de toekomst kijken. Geen mens weet wat er morgen gebeurt, laat staan over vijf jaar. Dus weten we ook niet of er over 5 jaar weer iets te vieren valt. Dus kijk ik naar Boven, naar God. Hij leidt mij, ook hierin. 

Ik heb het er niet op uitgezocht, maar het boeket pioenrozen dat ik kocht, heeft 5 takken met bloemen. Dat vind ik dan weer mooi.

Vol levensliefde

Dan moet het wel vandaag …

22 november. Een melding in de post-app: er wordt een pakketje bezorgd, het past door de brievenbus. Yes, nu al? Het is een boekje, of beter: meerdere boekjes. Ik pak het uit en ben enthousiast. Leuk om er op mijn verjaardag over te schrijven, dacht ik. Het stukje werd nog niet geschreven, ik had de tijd nog wel.

Tot vandaag. Want als ik het op mijn verjaardag wil promoten, moet het wel vandaag gebeuren ...

3x mooi

3 foto’s

Vandaag zei ik tegen iemand: “ik wil laten zien hoe mooi de wereld is en hoe mooi het licht is”. Vanavond dacht ik daar tijdens een wandelingetje nog even over na en bedacht mij dat ik het ook zélf wil zien. Dat klinkt misschien logisch. Maar als ik even in de knoop zit en mezelf terugtrek, lukt het niet altijd om naar buiten te gaan, of om mijn omgeving te zien. Ik kijk wel, maar zie het niet, zoiets.

 

Vanavond was ik aan het twijfelen of ik nog wilde gaan lopen. Er was een dreigende lucht, het leek te gaan regenen. Maar volgens de weer app bleef het droog. Dus ik er toch op uit. En toen zag ik het mooie licht, de zon die fel schijnt. Bomen en struiken die afsteken tegen de donkere wolken. Hoe mooi past het dan bij mijn eerdere uitspraak van vandaag. Ik deel de foto’s hier met jullie. 

100!

Dit is het 100^e bericht op mijn blog. Daarom vandaag een blogpost met honderd woorden, een uitdaging. Het is een mijlpaal om te vieren, te delen, voor te danken.

Dank je wel voor je meelezen, reageren, delen, bidden, inspiratie.

Dank U, Here God, dat U mij helpt Uw Licht te zien en te laten zien. Want dat is waar ik naar verlang en de ondertitel van mijn blog: met gedichten en fotoverhalen Licht uitstralen. Dank U voor wat U geeft: genade, tijd, voldoening, energie, inspiratie, geloof, verwondering, hoop, moed, leven.

Ik sluit af met Psalm 100: de Here is goed!