Glijbaan

 

lichtvoetig

lichtvoetig

ik wil

luchtig

lichtvoetig

leven

vandaag

 

ik kies

zomerbries

zuchtje wind

zonnekind

zomaar

 

de groeten aan mijn denkhoofd

want ik schakel je even uit

en neem een besluit

vandaag denk ik vrolijk - beloofd

 

en als mijn voornemens smelten

- als sneeuw voor de zon -

neem me onder Uw hoede

dan heb ik bodem, vaste grond

 

laat

mijn lied

zweven

naar omhoog

 

laat

mijn dank

stijgen

naar Uw troon

 

laat

mij leven

bij U

op adem komen

 

vandaag

morgen

elke dag

 

zodat

en

totdat

ik U

ontmoeten mag

Afscheid

Wat doe je als twee kerkgemeenten samengaan? Dan gebeurt er van alles, teveel om op te noemen. Wat daarbij kán horen is de keuze voor 1 kerk. En dat is wat er in mijn kerkgemeente gebeurde.  Sinds 1 juli zijn we samen officieel één gemeente en houden we alle diensten in één kerkgebouw, namelijk ‘Kabzeël’. Zodoende hadden we op 14 juli de laatste kerkdienst in de kerk die zijn deuren sluit. Na ruim 50 jaar, dat zijn heel wat diensten, heel wat gebeden, heel wat liederen en psalmen die er gezongen zijn. Van die 50 jaar heb ik er bijna 15 jaar gekerkt. Ik schreef er een gedicht over, wat ik in de dienst heb voorgelezen.

Een kerk, een kerkgebouw: mensenwerk, maar toch ook allereerst en vooral Gods werk.

 

Rijkdom

De afgelopen week was ik op vakantie met Dit Koningskind. Samen met een groep deelnemers uit het hele land waren we een week in Diessen, Noord-Brabant. Alle gasten hebben een verstandelijke beperking. Maar verder zijn ze zo verschillend als wat. Het was een intensieve week, maar ook een week vol mooie momenten en lachbuien. Ik schreef er onderstaand gedicht over.

Rijkdom 

ik zie je brede glimlach bij een kop koffie op het terras

ik zie je boosheid als je dwars

ergens tegenin gaat

ik hoor de zucht die je slaakt:

ze heeft het dóór

ze snapt wat ik bedoel

nu is het goed

 

ik zie je genieten

van schijnbaar kleine dingen,

samen eten, samen zingen

je voelsprieten

staan aan

 

ik zie je helpen, doen wat jij kunt

ik zie je trots als iets is gelukt

ik hoor je slappe lach,

ik merk hoe je contact zoekt,

parels in de dag

 

ik hoor je vragen,

de bevestiging die je zoekt

ik zie hoe zorgzaam je bent,

hoe je kleurt en tekent,

het is goed wie je bent en hoe je doet

 

ik zie je eenvoud,

je grootse geloof

ik zie je vertrouwen op de Hemelse Vader

je brengt me nader

bij Hem

met je lied, je knuffels, je stem

 

ik zie hoe je doorzet,

zelf dingen probeert

hoe je zelfstandig

je weg vindt, op jouw manier

 

we noemen je beperkt,

maar juist in je eenvoud

leren jullie ons zoveel

wat een rijkdom, wat een Zegen

hebben we in jullie gekregen

Vier

Vandaag is het 1 juni. De datum dat ik mijn blog wereldkundig maakte. 1 juni 2020, om precies te zijn. Daar hou ik van, van precisie.

Vandaag is dat 4 jaar geleden, reden voor een klein feestje. De titel van dit artikel schreef ik bewust met letters. Vier als in het cijfer 4 en van het werkwoord vieren. Want vier je feesten, vier waar je blij mee bent, vier wat je kreeg. En blij ben ik met dit blog!

 

Moederdag

 

Groningerland

Wie zegt dat het land kleurloos is?

Grijs, bruin, groen

in elk seizoen

soms wat donkerder, soms wat lichter

steeds is het zicht er 

op die kleuren: