Groene genade

Groene genade. Het is het thema voor Keiland¹ 2020, waar ik heen zou. Keiland gaat niet door, maar het thema bleef hangen. Waar denk je aan bij ‘groene genade’ was de vraag.

Nieuwe tijden

Dág vogel. Ik noem je sprinkhaanzanger, al weet ik niet of dat klopt. Je zit in het riet te zingen. Ik zit op een bankje naar je te luisteren. Zo dichtbij huis, zo ver van mijn eigen wereld. Zo mooi in de natuur.

Vakantietijd

even lekker

zonder wekker

minder moeten

meer ontmoeten

 

of meer op jezelf

samen met je wederhelft

je familie, je gezin

met veel plezier of met tegenzin

 

verbonden of juist alleen

thuis of ergens heen

niets hoeft, veel mag

veel vermaak, iedere dag

 

de ruzietjes gaan ook door

net als ‘ik zet je op de gang hoor’

net als het eten en de was

maar even niet op standje vol gas

 

zie je bij jezelf het groene gras?

En dat volle glas?

Al is er vast ook wel een kras te zien

je mag op adem komen, genieten bovendien

 

de lach die om je lippen krult

de grap die je humor onthult

het plezier in een spel

genieten tot kippenvel

 

het is vakantie

en al is dat geen garantie

voor zeven weken zon en gezelligheid

ik wens je vooral veel kwali-tijd!

Vol of hol?

In mijn tuin staan een aantal aardbeiplanten. Sinds een paar weken zitten er aardbeien aan en kan ik weer oogsten. Het is het handigste om er elke dag even bij langs te gaan, maar ik sla geregeld een dag (of twee) over.

Zonsopkomst

Daar zit ik dan. Op de dijk. Vreselijk vroeg. Wachtend op de zon, en hoe die opkomt. Maar voor de zonsopkomst is het al licht in de lucht. Lang voordat de zon er is, heeft hij al invloed. Mooie, warme kleuren zijn er te zien: oranje, roze. Een mooi contrast met de blauwe zee.

Papa

Heb jij een papa?

Zo’n sterke, die heel veel kan dragen,

aan wie je alles kunt vragen,

bij wie je een potje kunt klagen,

die jou grote dingen doet wagen.

 

Heb jij een papa?

Die met je huilt en met je lacht,

je kietelt, heel hard of heel zacht,

die ’s avonds laat nog op je wacht,

er altijd voor je is, dag en nacht.

 

Heb jij een pa?

Waar je grappen mee maakt,

of ruzie, als harde noten worden gekraakt,

waarmee je bomen opzet of bomen poot.

Ben je blij met elkaar, of geeft het aanstoot?

 

Ben jij een papa?

Die voetbalt en stoeit,

met het eten knoeit,

met zijn gezin lijkt vergroeid,

trots is als zijn kind opbloeit.

 

Of is er iemand afwezig en doet dat pijn? 

Een vader, zodat je geen kind kunt zijn? 

Een kind, zodat je geen vader kunt zijn? 

Herinnert vaderdag je aan je litteken dat nu weer zo schrijnt? 

Aan wat was, maar nooit meer terugkomt,

aan wat je wenst, maar nooit uitkomt, 

aan wat kon zijn, maar niet tot zijn recht komt, 

aan onzekerheid en geen idee van een toekomst. 

Wij hebben een Papa, Die er altijd voor ons is

bij Wie we terecht kunnen, met onze lach en met ons gemis, 

Die ons helpt, ook als alle hoop op een aardse vader is uitgewist, 

Hij is in de hemel en kan alles, voor Hem geen hindernis

Hij houdt méér van je dan een papa hier op aarde ooit kan, 

je mag méér kind zijn, onbezorgd, je leven lang, 

kom, leef, geef Hem je hart, wees niet bang, 

Hij is het Die altijd met open armen jou ontvangt!

Pad - het verhaal achter een foto en een gedicht

Het is aan het begin van het coronatijdperk. Op de website van een bruidsfotograaf (www.tillyfotografeert.nl)  lees ik dat de bruiloften die zij dit voorjaar zou fotograferen, niet doorgaan. Nu heeft ze meer tijd voor andere foto’s. Ze maakt ook familiefoto’s en biedt aan om dat te gaan doen. In deze tijd? De tijd van binnen zitten en afstand houden? Ja, juist nu. Lekker buiten, op afstand fotograferen. Mooie herinneringen maken. Als aandenken aan een bijzondere tijd. Een tijd die hopelijk snel weer voorbij is. 

Ik lees het en denk: dat wil ik ook, zo’n fotoshoot. Maar ik heb geen gezin, geen vriend. Is dat wel leuk genoeg, om in mijn eentje op de foto te gaan? Er is geen interactie tussen mensen, wat juist bij gezinsfoto’s zo leuk is. Twijfel alom…