Verwachtingen

Voor kleine kinderen zijn tijdstippen en dagen lastig. Wanneer gaan we buiten spelen? Wanneer is volgende week, wanneer ben ik jarig? Voor een verjaardag maak je misschien wel een aftelkalender. Of je vertelt hoeveel nachtjes slapen het nog is. Weer een nacht voorbij, het is nu nog maar zoveel nachtjes tot……. verjaardag / feestje / school / sport. Als het iets leuks is, kan de tijd niet snel genoeg gaan. Dat geldt voor kinderen en net zo goed voor volwassenen. “Ik kan niet wachten” klinkt het dan. Maar als het iets naars is, kan het heel lang duren. Als je wacht op een spannende uitslag, als je wacht tot je eindelijk bij die vervelende baas weg kunt, als je wacht tot je kunt verhuizen uit je huis waar je je onveilig voelt. Dagen voelen als weken. Je zoekt afleiding. Je telt misschien ook wel af, net als een kind aftelt naar zijn verjaardag. Het kan helpen als je een datum weet: dan en dan gaat het gebeuren. Maar aan beter worden na je ziekte hangt helemaal geen concrete datum. Wanneer je gevoel van onveiligheid helemaal weg is, is moeilijk te zeggen. Dat kan je moedeloos en verdrietig maken: gaat het ooit beter worden? Hoe houd ik dit vol? En hoe lang houd ik dit vol?

100!

Dit is het 100^e bericht op mijn blog. Daarom vandaag een blogpost met honderd woorden, een uitdaging. Het is een mijlpaal om te vieren, te delen, voor te danken.

Dank je wel voor je meelezen, reageren, delen, bidden, inspiratie.

Dank U, Here God, dat U mij helpt Uw Licht te zien en te laten zien. Want dat is waar ik naar verlang en de ondertitel van mijn blog: met gedichten en fotoverhalen Licht uitstralen. Dank U voor wat U geeft: genade, tijd, voldoening, energie, inspiratie, geloof, verwondering, hoop, moed, leven.

Ik sluit af met Psalm 100: de Here is goed!

Langs de weg

In de zomer had ik een paar weken een logee: een hond. Dat betekende veel wandelen, veel thuis werken, veel in de tuin zijn. Het was warm weer met soms wat regen. Tijdens het wandelen zag ik van alles langs de weg, maar met een lobbes van 40 kg aan de lijn kon ik geen foto’s maken. Dan ging ik later op de dag wel eens zonder hond op pad om de foto’s alsnog te maken. Want het waren veel mooie dingen die ik zag. Voornamelijk bloemen, dus die kom je veel tegen in deze blog. Kijk mee, hopelijk geniet je er net zo van als ik doe en gedaan heb.

Mijn logee💚

Vakantiehuis

In de afgelopen week was ik als begeleider mee op een groepsvakantie voor mensen met een verstandelijke beperking. Zo'n week word ik geleefd: volle focus op de gasten, samenwerken in het team van begeleiders. Tegelijk ook genieten van kleine dingen en van de omgeving. Weer thuis ontstond dit gedichtje:

er was geen thuis

er was geen wereld

alleen dit huis

en wie er deze week woonden

 

het was mijn thuis

het was mijn wereld

dit huis

met andere gewoonten

 

zoveel mensen, zoveel geluiden

zo goed samen

dit huis

nu weer verlaten

 

iedereen weer terug naar het eigen leven,

de eigen wereld,

genoten, gegeven, gegroeid,

mijn hart is er een beetje gebleven.

Tempo

Omdat er een wegafsluiting is, moet ik deze maand via een andere route naar mijn werk rijden. Nu moet ik over een weg waar je, op de vaak openstaande brug na, gewoonlijk door kunt rijden. Af en toe zijn er stukken waar je 70 mag, maar verder mag je overal 100 km per uur rijden. Toch zijn er regelmatig voertuigen die langzamer gaan. Als het een vrachtwagen of een auto met een aanhanger is, snap ik dat, die mogen maar maximaal 90. Maar ook bestuurders van een gewone personenauto rijden regelmatig maar 90, of nog langzamer. Zonder dat er iemand voor hen rijdt. Gewoon overdag, als het licht is en droog. En daar kan ik mij over opwinden: hoezo rijd je maar 90? De weg ligt open. Gas erop, een beetje doorrijden graag. Niet omdat ik altijd zo’n haast heb, maar gewoon het idee….

Juni-jubel

Nadenkend over wat ik zou bloggen vandaag, bedacht ik dat een fototerugblik op de maand juni wel leuk is. Ik zocht een titel en kwam uit op Juni-jubel. Dat is wel een feestelijke naam hoor, voor een maand die niet alleen maar jubel was. Er was ook pijn, ongemak, niet lekker in mijn vel zitten. Maar er was ook weer wat rust, wat oog krijgen voor de omgeving, de natuur. Dus deel ik graag wat foto’s. Kijk je mee?

Groen

Omdat ik niet goed kan inschatten of het gedicht hierboven goed leesbaar is, plaats ik hem ook nog even als losse tekst.