één

 

één vlam

heel in de verte

verder is alles donker

1e advent

Liever 100

Heel eerlijk? Liever rijd ik 100 op de snelweg in plaats van 130. Stel dat de omstandigheden om te rijden ideaal zijn: het is licht, het is droog, de zon hindert niet. Dan nog rijd ik liever 100. Het snelheidsverschil met bijvoorbeeld vrachtauto’s en campers is niet al te groot. Ik nader ze rustiger en heb tijd en mogelijkheid om ze in te halen zonder dat ik voor mijn gevoel in een split second moet beslissen. Die split second is niet zo, en je moet ook vooruitkijken enzo, maar dan nog. Voor mij rijdt het rustiger.

 

Ik was denk ik 18 of 19 jaar toen ik begon met autorijles. Waar dat voor veel mensen en jongeren vanzelfsprekend is, was het dat voor mij niet. Ik kan geen snelheden en afstanden inschatten. Steek ik op mijn fiets de weg over? Het was wel eens krap, die auto was toch dichterbij of reed toch harder dan ik dacht. Daarom: liever wachten. Dat sta ik daar wel eens en merk dat ik toch al wel had kunnen oversteken. Kan ik dan wel veilig auto leren rijden? Is het vertrouwd - voor mijzelf en voor anderen - dat ik de weg op ga? Het CBR was erbij betrokken. Na een aantal lessen gevolgd te hebben in een schakelauto, kwam hun advies: rijd eens een les in een automaat. Hoef je niet schakelen, heb je meer tijd om te kijken.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik weet het nóg: de opluchting, de rust. Dít is het, dit zie ik mijzelf wel doen. Ik heb tig lessen gevolgd en mijn rijbewijs gehaald. Een auto gekocht. En wat ben ik er blij mee. Ik kan zelf van A naar B naar C. Niet afhankelijk van het openbaar vervoer (hallo platteland, hallo dorp). “Je geeft gas en je rijdt” zeg ik wel eens over mijn bolide. Wat een uitkomst.

 

Laatst was ik aan de wandel. Een korte route. Niet de mooiste maar even de deur uit. Mijn gedachten laten gaan. Na een volle en drukke week mijn volle hoofd hopelijk wat leger lopen. Mijn vermoeide en zere lichaam wat ontspannen.

 

Ineens was daar dat beeld: liever 100. Waarom per sé 130? Waarom mee in de ratrace van overal bij willen zijn, alles willen doen (en dan nog goed ook …)? Waarom vol gas? Mag het een paar tandjes minder - van mijzelf dan? Ja, graag minder snel. Liever 100, liever nog 80, 60. Rustiger aan, om adem te halen.

Ik ga afschalen: werken, eten koken, veel slapen en 2x per week sporten. Dat is de basis.

Markten, concerten, workshops, hoe leuk ook: even niet.

 

Ik wil niet helemaal uit verbinding, niet op een eiland leven. Ik blijf mensen zien en spreken. Maar even niet te veel tegelijk, niet te groots.

 

En verder: focus, 1 ding tegelijk, het gas wat loslaten, wat bijsturen en wel zelf aan het stuur blijven en blijven rijden.

 

Liever 100. Anderen zullen me inhalen. Er zullen altijd mensen zijn die het anders doen, andere keuzes maken, sneller rijden. En dat is oké.

Ik mag mijn eigen (rij)baan volgen.

Liever 100, liever vertragen, liever 60, liever léven en líever leven. 

Terugblik op september

Vorige week was ik een midweek op Terschelling. Een mooi eiland vind ik dat. De maand september was voor mij een maand van afsluiten van mijn werk, want ik ga aan een nieuwe baan beginnen, in een andere organisatie. Een maand met veel vrije tijd, en nog kwam ik soms tijd tekort. Een maand van wandelen, er op uit, sociale contacten. Veel zon en het begin van de herfst. En dus nog een midweek naar Terschelling. Want als ik thuis ben, ga ik toch allerlei (huishoudelijke) dingen doen. Nu kon ik heerlijk relaxen.

In dit blog zomaar wat foto's van het verblijf op Terschelling. Eerst had ik nog meer foto's geselecteerd, maar dat wordt te veel voor nu. Dus misschien komt er nog een deel 2 binnenkort.

Aan het begin van de maand een afscheidskadootje bedacht en in elkaar gezet voor collega’s. 

En hier dan toch echt de foto’s van Terschelling:

Als ik de foto's zo zie, ben ik nog weer even terug...

Tijd

Tijd

glijdt

als zand

door mijn vingers

of

het haakt,

raakt,

maakt

me blij:

weer een dag, maand, jaar erbij.

 

Mistige morgen

Zo af en toe laat hij zich al weer zien: de mist. Passend bij de nazomer. Misschien willen we er nog niet aan, want het is nog zomervakantie, maar toch waren er al weer enkele mistige ochtenden.

De mist ‘heeft iets’, vind ik: de wereld is kleiner, je kunt minder ver voor je uit kijken. Dingen aan de horizon, zoals windmolens en kerktorens, zijn voor even verdwenen. Het is windstil. Misschien wil je vertragen, verstillen.

 

Wat had ik enkele weken geleden geluk. Ik had een vaartocht geboekt. ’s Morgens heel vroeg. De enige van die organisatie voor dit jaar. En juist op die morgen was het mistig. Adembenemend. Sereen, zou ik bijna zeggen.

 

Om kwart over vijf stapte ik de deur uit en maakte alvast deze foto:

Laat het maar los

Dit gedicht schreef ik als vervolg op ‘Uit’. Want hoe kun je uit staan als je nog veel vast houdt? Misschien wel vast moét houden? Loslaten kan klinken alsof je iets of iemand als een baksteen laat vallen. Met het risico op bezeren. Kun je misschien, in plaats van loslaten, iets doorgeven? Doorgeven aan God? Doorgeven aan een medemens? Die mee helpt dragen? Je staat niet alleen.

                                                                     

‘Laat het maar los’

klinkt zo eenvoudig.

Toch houd je vast,

staat schouder aan schouder.

Uit

Je hoeft niet proberen

alles wat ‘moet’.  

Laat het gebeuren:

zweet, tranen, bloed.

 

De wereld raast door:

de piepjes, de bliepjes,

de pingels en rinkels,

appjes, berichten, sms,

kijk hier, zie daar,

het bezorgt je stress.

 

De wereld raast door.

En jij?

Adem in, adem uit,

stel je haar voor

zonder verwachting,

zonder geluid.

 

Je hoeft niet proberen,

laat het maar gaan.

Het mag je leren

eens uít te staan.